غزل شمارهٔ 441

خواهم که به آزادی دل نام برآرم

این طوطی شیرین سخن از دام برآرم

گر زین قفس تنگ برآیم دو سه گامی

چون کبک دری قهقهه از کام برآرم

زین گونه که ناوک فکنانم به کمین اند

صد بال و پرم کم بود ار وام برآرم

ممنونم ازین دل شکنان گر بگذارند

کز میکده حالی قدح و جام برآرم

ای بار تعلق خود ازان نخل فرو بار

کز شاخ اگر من کشمت خام برآرم

این دل که جگرگوشه شیر است به همت

بهتر که چنینش جگرآشام برآرم

دل برکنم از یار جفاپیشه «نظیری »

در شهر به بدعهدی اگر نام برآرم