غزل شمارهٔ 402

به لغزش دست از دلدار مگسل

گر افتد زلتی از کار مگسل

به نقصانی که یابد خرقه سهل است

به رفتن خرقه از هر خار مگسل

در میخانه آخر می گشایند

تو رفت و آمد از خمار مگسل

قباسبزان قریب چشمه سارند

چو ابر از دامن کهسار مگسل

به شهر روشنان صیقل گرانند

به خشت از آینه زنگار مگسل

اگر عاشق شدی دل را نگهدار

مگردان سبحه و زنار مگسل

غلط سنجان عامی دشمنانند

کمر در صحبت اغیار مگسل

پریشانی کند پامال و خوارش

گهر را عقد در بازار مگسل

نسیم آخر شمیمی می رساند

تو رفت و آمد از گلزار مگسل

ته کیسه پی ایثار بشکاف

کرم هر ساعت از دینار مگسل

به هر جرمی که مستانت برانند

تو دست از دامن خمار مگسل

به قدر آن که از سوزن کشی تار

اگر زنار مانی تار مگسل

«نظیری » بس نخواهد کرد اناالحق

خلیفه گو رسن از دار مگسل