غزل شمارهٔ 418

تا به کی خیمه چو گل بر گذر باد زنم

عهد خوبی گذران بینم و فریاد زنم

حاصل مزرع آفت زدگان است آن گنج

من غلط قرعه به ویرانه و آباد زنم

بیش ازین شور نمی گنجد اگر کان نمک

بر جگرسوختگی های خدا داد زنم

مست شوقم می و خون درنظرم یکسانست

سر ز ساقی کشم و چنگ به جلاد زنم

خار حسرت به دل و خنده شادی بر لب

جام غم گیرم و خود نوشم و خوش باد زنم

شرح هجران تو بر مرغ گلستان خوانم

شانه زلف تو بر طره شمشاد زنم

گر مقیمان چمن از تو نشانم گویند

بوسه ها بر قدم بنده و آزاد زنم

قلم عقل ز بازیچه ساقی بشکست

خنده ها بر سبق و بر خط استاد زنم

منهدم گشت چو بنیاد وفا کعبه دل

حاکمی کو که ز بیداد بتان داد زنم

در گلستان چو حدیث قد آن سرو کنم

ناوکی بر دل صد پاره شمشاد زنم

من و ورد سحری نیست «نظیری » انصاف

راه میخانه روم، دوش به زهاد زنم