غزل شمارهٔ 428

هرکجا ساخت غمی دایره مسمار شدم

هر کجا نقطه شد انده خط پرگار شدم

بوی یار من ازین سست وفا می آید

گلم از دست بگیرید که از کار شدم

بس کزو شد برم آسوده، دو دستم در خواب

همچنان زیر سرش بود که بیدار شدم

دل دیوانه من قابل زنجیر بود

به شکنج سر زلف از چه سزاوار شدم

من دگر قوت پرواز ندارم در دام

کاش صیاد بداند که گرفتار شدم

قیمت زخم بلا درد طلبکاری بود

نرخ کالا نشنیدم چه خریدار شدم

کس در آتش به دل خویش «نظیری » نرود

زان نگه سوخته بودم که خبردار شدم