غزل شمارهٔ 328

بزم خالی می شود مطرب خموش

ساقیا جامی بده جامی بنوش

تلخی از میگون لبان در کام ریز

نیم مستم از شراب نیم جوش

در دم آخر گران تر ده قدح

تا برندم مست از مجلس بدوش

دل به بدخویی نمی آید به دست

لطف و حسنت هست، در خوبی بکوش

گر گره بگشایی از بند قبا

خار گردد گل به جیب گل فروش

غمزه صد جا پرده دل می درد

تو خوشی می گوی و پندی می نیوش

تو درم بگشای، هرکس خوب نیست

پرده گو بر روی نازیبا بپوش

هیچ می دانی که در صحرا و باغ

تا سحر از غیب می آید سروش

خار و گل در جوش و ما شب خفته ایم

ناطقان خاموش و گنگان در خروش

صد چو بلبل مست دستانت شود

گر برآری پنبه همچون گل ز گوش

در غمم گفتی «نظیری » را چه رفت

هقل هوش و هقل هوش و هقل و هوش