غزل شمارهٔ 329

داشتم از درد جدایی خروش

دل چو تو را یافت زبان شد خموش

غم نخوردم غایب من حاضر است

مژده دل می رسد از لب به گوش

گر نرسد بوی تو هر صبحدم

تا سحر حشر نیایم به هوش

هر که هوای تو به جنت برد

ساعد حورا شودش بار دوش

گر به قدح زهر هلاهل کنند

شهد شود چون تو بگویی بنوش

لعل تو افکند دلم را ز چشم

کعبه به جامی نخرد می فروش

از اثر گریه چون لعل ما

خون به دل سنگ درآید به جوش

بر نگه غیر سپندی بسوز

یا به رخ خویش نقابی بپوش

عشق ز پندار و گمان برترست

تا رمقی هست «نظیری » بکوش