غزل شمارهٔ 317

ای که نامه می‌نویسی سوی من فرمان نویس

خدمتی کز دست می‌آید مرا بر جان نویس

دوستان تا نامه واکردن پریشان می‌شوند

لطف فرما هرکسی را نام بر عنوان نویس

چند عرض آبرومندی به نام کشوری

در سر نامه نمی گنجیم بر پایان نویس

گرد جور خویش و پیمان درست ما بگرد

هرکجا در جور نقصی هست بر پیمان نویس

گر در آیینه نمی خواهی که بینی مثل خویش

آیتی از رشک و عنبر بر مه تابان نویس

گرمی سودای ما تا هست این بازار هست

چشم من افشانگرست و روی تو ریحان نویس

کلک روح افزای را در پرسش در رنجه ساز

یعنی از بهر «نظیری» نسخه درمان نویس