Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 201آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

6 اشعار

غزل شمارهٔ 203دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 203

7 اشعار

غزل شمارهٔ 204اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 204

8 اشعار

غزل شمارهٔ 205چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

8 اشعار

غزل شمارهٔ 206کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

8 اشعار

غزل شمارهٔ 207ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

6 اشعار

غزل شمارهٔ 208تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

7 اشعار

غزل شمارهٔ 209تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

6 اشعار

غزل شمارهٔ 210فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 210

5 اشعار

غزل شمارهٔ 211چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

5 اشعار

غزل شمارهٔ 212مستان عشق خانه در آتش گرفته اند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 212

5 اشعار

غزل شمارهٔ 213تا قدم بر اثر نام و نشان خواهد بود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 213

9 اشعار

غزل شمارهٔ 214کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

6 اشعار

غزل شمارهٔ 215زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

5 اشعار

غزل شمارهٔ 216کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

5 اشعار

غزل شمارهٔ 217آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

6 اشعار

غزل شمارهٔ 218هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 218

3 اشعار

غزل شمارهٔ 219صد غم دمی بزاید، کانرا سبب نباشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 219

6 اشعار

غزل شمارهٔ 220خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 220

7 اشعار

غزل شمارهٔ 221هر زمان در فتنه خوش نامهربانی می‌شود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 221

7 اشعار

غزل شمارهٔ 222عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 222

5 اشعار

غزل شمارهٔ 223طریق دلبری تو مگر پری داند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

9 اشعار

غزل شمارهٔ 224هر که را نشأ غیرت به سلامت باید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 224

4 اشعار

غزل شمارهٔ 225خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 225

5 اشعار

غزل شمارهٔ 226حدیث عشق جان فرسا بگویید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 226

7 اشعار

غزل شمارهٔ 227در محبت لب خشک و دل تر می خندد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 227

6 اشعار

غزل شمارهٔ 228اهل وفا که آتش ما تیز می کنند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 228

5 اشعار

غزل شمارهٔ 229که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

5 اشعار

غزل شمارهٔ 230مدعی باز ملولست و بلایی دارد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 230

6 اشعار

غزل شمارهٔ 231کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

4 اشعار

غزل شمارهٔ 232دوش در دیر مغان بودیم و کس با ما نبود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 232

6 اشعار

غزل شمارهٔ 233روی گرمی کو که داغم باز بوی خون دهد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 233

9 اشعار

غزل شمارهٔ 234عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 234

5 اشعار

غزل شمارهٔ 235دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 235

6 اشعار

غزل شمارهٔ 236با محبت گهر عجز و نیاز افشاند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 236

7 اشعار

غزل شمارهٔ 237برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 237

5 اشعار

غزل شمارهٔ 238گر دل اهل حقیقت در راز افشاند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 238

6 اشعار

غزل شمارهٔ 239آن چنان زآتش بیداد مرا می سوزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 239

7 اشعار

غزل شمارهٔ 240آنم که تلخی ام ز غم افزون نوشته اند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 240

6 اشعار

غزل شمارهٔ 241چون سنگ وفا به دست گیرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 241

5 اشعار

غزل شمارهٔ 242آن را که مراد حال باشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 242

8 اشعار

غزل شمارهٔ 243نگرفتم از تو جامی، سرم این خمار دارد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

6 اشعار

غزل شمارهٔ 244از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 244

8 اشعار

غزل شمارهٔ 245مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 245

5 اشعار

غزل شمارهٔ 246هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 246

7 اشعار

غزل شمارهٔ 247هم نوای بلبل و هم صوت زاغم می گزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 247

5 اشعار

غزل شمارهٔ 248مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 248

6 اشعار

غزل شمارهٔ 249نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 249

7 اشعار

غزل شمارهٔ 250آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 250

5 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 201–آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد

غزل شمارهٔ 202–دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند

غزل شمارهٔ 203–دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

غزل شمارهٔ 204–اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند

غزل شمارهٔ 205–چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

غزل شمارهٔ 206–کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

غزل شمارهٔ 207–ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

غزل شمارهٔ 208–تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

غزل شمارهٔ 209–تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود

غزل شمارهٔ 210–فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

غزل شمارهٔ 211–چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

غزل شمارهٔ 212–مستان عشق خانه در آتش گرفته اند

غزل شمارهٔ 213–تا قدم بر اثر نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 214–کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

غزل شمارهٔ 215–زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

غزل شمارهٔ 216–کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

غزل شمارهٔ 217–آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

غزل شمارهٔ 218–هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم

غزل شمارهٔ 219–صد غم دمی بزاید، کانرا سبب نباشد

غزل شمارهٔ 220–خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد

غزل شمارهٔ 221–هر زمان در فتنه خوش نامهربانی می‌شود

غزل شمارهٔ 222–عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند

غزل شمارهٔ 223–طریق دلبری تو مگر پری داند

غزل شمارهٔ 224–هر که را نشأ غیرت به سلامت باید

غزل شمارهٔ 225–خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 226–حدیث عشق جان فرسا بگویید

غزل شمارهٔ 227–در محبت لب خشک و دل تر می خندد

غزل شمارهٔ 228–اهل وفا که آتش ما تیز می کنند

غزل شمارهٔ 229–که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

غزل شمارهٔ 230–مدعی باز ملولست و بلایی دارد

غزل شمارهٔ 231–کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

غزل شمارهٔ 232–دوش در دیر مغان بودیم و کس با ما نبود

غزل شمارهٔ 233–روی گرمی کو که داغم باز بوی خون دهد

غزل شمارهٔ 234–عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشد

غزل شمارهٔ 235–دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بود

غزل شمارهٔ 236–با محبت گهر عجز و نیاز افشاند

غزل شمارهٔ 237–برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد

غزل شمارهٔ 238–گر دل اهل حقیقت در راز افشاند

غزل شمارهٔ 239–آن چنان زآتش بیداد مرا می سوزد

غزل شمارهٔ 240–آنم که تلخی ام ز غم افزون نوشته اند

غزل شمارهٔ 241–چون سنگ وفا به دست گیرد

غزل شمارهٔ 242–آن را که مراد حال باشد

غزل شمارهٔ 243–نگرفتم از تو جامی، سرم این خمار دارد

غزل شمارهٔ 244–از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

غزل شمارهٔ 245–مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد

غزل شمارهٔ 246–هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود

غزل شمارهٔ 247–هم نوای بلبل و هم صوت زاغم می گزد

غزل شمارهٔ 248–مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند

غزل شمارهٔ 249–نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

غزل شمارهٔ 250–آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند

صداکاران

اصناف

غزل

اوزان

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)

مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)

مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)

فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)

مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)

مستفعلتن مستفعلتن

مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)

غزلیات

غزل شمارهٔ 201–آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد

غزل شمارهٔ 202–دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند

غزل شمارهٔ 201آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد

غزل شمارهٔ 202دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند

غزل شمارهٔ 203دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

غزل شمارهٔ 204اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند

غزل شمارهٔ 205چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

غزل شمارهٔ 206کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

غزل شمارهٔ 207ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

غزل شمارهٔ 208تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

غزل شمارهٔ 209تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود

غزل شمارهٔ 210فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

غزل شمارهٔ 211چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

غزل شمارهٔ 212مستان عشق خانه در آتش گرفته اند

غزل شمارهٔ 213تا قدم بر اثر نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 214کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

غزل شمارهٔ 215زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

غزل شمارهٔ 216کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

غزل شمارهٔ 217آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

غزل شمارهٔ 218هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم

غزل شمارهٔ 219صد غم دمی بزاید، کانرا سبب نباشد

غزل شمارهٔ 220خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد

غزل شمارهٔ 221هر زمان در فتنه خوش نامهربانی می‌شود

غزل شمارهٔ 222عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند

غزل شمارهٔ 223طریق دلبری تو مگر پری داند

غزل شمارهٔ 224هر که را نشأ غیرت به سلامت باید

غزل شمارهٔ 225خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 226حدیث عشق جان فرسا بگویید

غزل شمارهٔ 227در محبت لب خشک و دل تر می خندد

غزل شمارهٔ 228اهل وفا که آتش ما تیز می کنند

غزل شمارهٔ 229که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

غزل شمارهٔ 230مدعی باز ملولست و بلایی دارد

غزل شمارهٔ 231کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

غزل شمارهٔ 232دوش در دیر مغان بودیم و کس با ما نبود

غزل شمارهٔ 233روی گرمی کو که داغم باز بوی خون دهد

غزل شمارهٔ 234عرض کردیم به زاهد که ریا نفروشد

غزل شمارهٔ 235دارم ز زخم غمزهٔ او لذتی که بود

غزل شمارهٔ 236با محبت گهر عجز و نیاز افشاند

غزل شمارهٔ 237برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد

غزل شمارهٔ 238گر دل اهل حقیقت در راز افشاند

غزل شمارهٔ 239آن چنان زآتش بیداد مرا می سوزد

غزل شمارهٔ 240آنم که تلخی ام ز غم افزون نوشته اند

غزل شمارهٔ 241چون سنگ وفا به دست گیرد

غزل شمارهٔ 242آن را که مراد حال باشد

غزل شمارهٔ 243نگرفتم از تو جامی، سرم این خمار دارد

غزل شمارهٔ 244از دیده ام کدام نفس خون نمی رود

غزل شمارهٔ 245مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد

غزل شمارهٔ 246هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود

غزل شمارهٔ 247هم نوای بلبل و هم صوت زاغم می گزد

غزل شمارهٔ 248مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند

غزل شمارهٔ 249نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

غزل شمارهٔ 250آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند

غزل شمارهٔ 201آن مست ناز کز نگهش می فرو چکد

غزل شمارهٔ 202دل خستگان که بستهٔ تدبیر می شوند

غزل شمارهٔ 203دگر خلوت به عشرت‌خانهٔ خمّار می‌باید

غزل شمارهٔ 204اهل معنی سر به صحرای درونم داده اند

غزل شمارهٔ 205چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

غزل شمارهٔ 206کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

غزل شمارهٔ 207ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

غزل شمارهٔ 208تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

غزل شمارهٔ 209تا به کی عمر به افسوس و جهالت برود

غزل شمارهٔ 210فغان کز سینه دائم آه بی تاثیر می زاید

غزل شمارهٔ 211چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

غزل شمارهٔ 212مستان عشق خانه در آتش گرفته اند

غزل شمارهٔ 213تا قدم بر اثر نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 214کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

غزل شمارهٔ 215زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

غزل شمارهٔ 216کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

غزل شمارهٔ 217آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

غزل شمارهٔ 218هر چند دست و پا زدم آشفته تر شدم

غزل شمارهٔ 219صد غم دمی بزاید، کانرا سبب نباشد

غزل شمارهٔ 220خضر اگر بر لب کس منت آبی دارد

غزل شمارهٔ 221هر زمان در فتنه خوش نامهربانی می‌شود

غزل شمارهٔ 222عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند

غزل شمارهٔ 223طریق دلبری تو مگر پری داند

غزل شمارهٔ 224هر که را نشأ غیرت به سلامت باید

غزل شمارهٔ 225خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد

غزل شمارهٔ 226حدیث عشق جان فرسا بگویید

غزل شمارهٔ 227در محبت لب خشک و دل تر می خندد

غزل شمارهٔ 228اهل وفا که آتش ما تیز می کنند

غزل شمارهٔ 229که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

غزل شمارهٔ 230مدعی باز ملولست و بلایی دارد