Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 1امید عیش کجا و دل خراب کجا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 2

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 3

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 4

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 5

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6در نو بهار باده ننوشد کسی چرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 6

6 اشعار

غزل شمارهٔ 7خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 7

6 اشعار

غزل شمارهٔ 8گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 8

6 اشعار

غزل شمارهٔ 9منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 9

5 اشعار

غزل شمارهٔ 10در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 10

7 اشعار

غزل شمارهٔ 11التفاتی نیست با امید مطلوب مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 11

7 اشعار

غزل شمارهٔ 12عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 12

5 اشعار

غزل شمارهٔ 13چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 13

6 اشعار

غزل شمارهٔ 14به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 14

7 اشعار

غزل شمارهٔ 15هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 15

5 اشعار

غزل شمارهٔ 16چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 16

8 اشعار

غزل شمارهٔ 17شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 17

8 اشعار

غزل شمارهٔ 18نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 18

7 اشعار

غزل شمارهٔ 19تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 19

6 اشعار

غزل شمارهٔ 20به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 20

6 اشعار

غزل شمارهٔ 21تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 21

6 اشعار

غزل شمارهٔ 22از تو نوشت و داد دل آرمیده را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 22

5 اشعار

غزل شمارهٔ 23دادم به چشم او دل اندوه پیشه را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 23

5 اشعار

غزل شمارهٔ 24تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 24

6 اشعار

غزل شمارهٔ 25فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 25

10 اشعار

غزل شمارهٔ 26صبح گدا و شام ز خورشید روشن است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 26

4 اشعار

غزل شمارهٔ 27ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 27

6 اشعار

غزل شمارهٔ 28نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 28

7 اشعار

غزل شمارهٔ 29نداد نور شراری چراغ هستی ما

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 29

5 اشعار

غزل شمارهٔ 30گفت‌وگوی غم یعقوب بود پیشهٔ ما

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 30

5 اشعار

غزل شمارهٔ 31دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 31

7 اشعار

غزل شمارهٔ 32از بس که در معارضه دیدم مثال‌ها

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 32

8 اشعار

غزل شمارهٔ 33صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 33

7 اشعار

غزل شمارهٔ 34دل چو به غم شاد زیست، مهر و وفا از او طلب

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 34

5 اشعار

غزل شمارهٔ 35صد شکر کز اقبال غم و لشگر آفت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 35

6 اشعار

غزل شمارهٔ 36گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 36

8 اشعار

غزل شمارهٔ 37صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 37

7 اشعار

غزل شمارهٔ 38نعره زد عشق دین ما بگریخت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 38

8 اشعار

غزل شمارهٔ 39عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 39

10 اشعار

غزل شمارهٔ 40غزلی گفته‌ام آن باعث گفتار کجاست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 40

5 اشعار

غزل شمارهٔ 41مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 41

8 اشعار

غزل شمارهٔ 42صد فوج عشوه از نظر من گذشته است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 42

6 اشعار

غزل شمارهٔ 43صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 43

7 اشعار

غزل شمارهٔ 44امید صلح از آن با شکیب ایوب است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 44

5 اشعار

غزل شمارهٔ 45آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 45

6 اشعار

غزل شمارهٔ 46بر دل یوسف غمی در کنج زندان بر نخاست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 46

7 اشعار

غزل شمارهٔ 47تاج زر گر بودش فتنه ی از بهر خود است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 47

6 اشعار

غزل شمارهٔ 48لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 48

4 اشعار

غزل شمارهٔ 49تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 49

5 اشعار

غزل شمارهٔ 50ناله ام پرورش آموز نهال اثر است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 50

6 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 1–امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 2–کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا

غزل شمارهٔ 3–به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

غزل شمارهٔ 4–به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 5–می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را

غزل شمارهٔ 6–در نو بهار باده ننوشد کسی چرا

غزل شمارهٔ 7–خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را

غزل شمارهٔ 8–گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

غزل شمارهٔ 9–منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 10–در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

غزل شمارهٔ 11–التفاتی نیست با امید مطلوب مرا

غزل شمارهٔ 12–عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا

غزل شمارهٔ 13–چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14–به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 15–هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا

غزل شمارهٔ 16–چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 17–شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

غزل شمارهٔ 18–نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

غزل شمارهٔ 19–تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

غزل شمارهٔ 20–به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

غزل شمارهٔ 21–تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را

غزل شمارهٔ 22–از تو نوشت و داد دل آرمیده را

غزل شمارهٔ 23–دادم به چشم او دل اندوه پیشه را

غزل شمارهٔ 24–تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما

غزل شمارهٔ 25–فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما

غزل شمارهٔ 26–صبح گدا و شام ز خورشید روشن است

غزل شمارهٔ 27–ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما

غزل شمارهٔ 28–نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

غزل شمارهٔ 29–نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ 30–گفت‌وگوی غم یعقوب بود پیشهٔ ما

غزل شمارهٔ 31–دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها

غزل شمارهٔ 32–از بس که در معارضه دیدم مثال‌ها

غزل شمارهٔ 33–صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب

غزل شمارهٔ 34–دل چو به غم شاد زیست، مهر و وفا از او طلب

غزل شمارهٔ 35–صد شکر کز اقبال غم و لشگر آفت

غزل شمارهٔ 36–گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

غزل شمارهٔ 37–صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

غزل شمارهٔ 38–نعره زد عشق دین ما بگریخت

غزل شمارهٔ 39–عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست

غزل شمارهٔ 40–غزلی گفته‌ام آن باعث گفتار کجاست

غزل شمارهٔ 41–مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

غزل شمارهٔ 42–صد فوج عشوه از نظر من گذشته است

غزل شمارهٔ 43–صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

غزل شمارهٔ 44–امید صلح از آن با شکیب ایوب است

غزل شمارهٔ 45–آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است

غزل شمارهٔ 46–بر دل یوسف غمی در کنج زندان بر نخاست

غزل شمارهٔ 47–تاج زر گر بودش فتنه ی از بهر خود است

غزل شمارهٔ 48–لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است

غزل شمارهٔ 49–تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است

غزل شمارهٔ 50–ناله ام پرورش آموز نهال اثر است

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 1–امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 2–کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا

غزل شمارهٔ 3–به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

غزل شمارهٔ 4–به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 5–می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را

غزل شمارهٔ 6–در نو بهار باده ننوشد کسی چرا

غزل شمارهٔ 7–خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را

غزل شمارهٔ 8–گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

غزل شمارهٔ 9–منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 10–در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

غزل شمارهٔ 11–التفاتی نیست با امید مطلوب مرا

غزل شمارهٔ 12–عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا

غزل شمارهٔ 13–چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14–به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 15–هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا

غزل شمارهٔ 16–چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 17–شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

غزل شمارهٔ 18–نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

غزل شمارهٔ 19–تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

غزل شمارهٔ 20–به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

غزل شمارهٔ 21–تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را

غزل شمارهٔ 22–از تو نوشت و داد دل آرمیده را

غزل شمارهٔ 23–دادم به چشم او دل اندوه پیشه را

غزل شمارهٔ 24–تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما

غزل شمارهٔ 25–فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما

غزل شمارهٔ 26–صبح گدا و شام ز خورشید روشن است

غزل شمارهٔ 27–ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما

غزل شمارهٔ 1امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 2کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا

غزل شمارهٔ 3به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

غزل شمارهٔ 4به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 5می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را

غزل شمارهٔ 6در نو بهار باده ننوشد کسی چرا

غزل شمارهٔ 7خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را

غزل شمارهٔ 8گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

غزل شمارهٔ 9منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 10در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

غزل شمارهٔ 11التفاتی نیست با امید مطلوب مرا

غزل شمارهٔ 12عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا

غزل شمارهٔ 13چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 15هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا

غزل شمارهٔ 16چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 17شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

غزل شمارهٔ 18نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

غزل شمارهٔ 19تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

غزل شمارهٔ 20به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

غزل شمارهٔ 21تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را

غزل شمارهٔ 22از تو نوشت و داد دل آرمیده را

غزل شمارهٔ 23دادم به چشم او دل اندوه پیشه را

غزل شمارهٔ 24تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما

غزل شمارهٔ 25فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما

غزل شمارهٔ 26صبح گدا و شام ز خورشید روشن است

غزل شمارهٔ 27ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما

غزل شمارهٔ 28نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

غزل شمارهٔ 29نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ 30گفت‌وگوی غم یعقوب بود پیشهٔ ما

غزل شمارهٔ 31دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها

غزل شمارهٔ 32از بس که در معارضه دیدم مثال‌ها

غزل شمارهٔ 33صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب

غزل شمارهٔ 34دل چو به غم شاد زیست، مهر و وفا از او طلب

غزل شمارهٔ 35صد شکر کز اقبال غم و لشگر آفت

غزل شمارهٔ 36گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

غزل شمارهٔ 37صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

غزل شمارهٔ 38نعره زد عشق دین ما بگریخت

غزل شمارهٔ 39عشق ناوک ریز و یک مویم تهی از یار نیست

غزل شمارهٔ 40غزلی گفته‌ام آن باعث گفتار کجاست

غزل شمارهٔ 41مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

غزل شمارهٔ 42صد فوج عشوه از نظر من گذشته است

غزل شمارهٔ 43صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

غزل شمارهٔ 44امید صلح از آن با شکیب ایوب است

غزل شمارهٔ 45آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است

غزل شمارهٔ 46بر دل یوسف غمی در کنج زندان بر نخاست

غزل شمارهٔ 47تاج زر گر بودش فتنه ی از بهر خود است

غزل شمارهٔ 48لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است

غزل شمارهٔ 49تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است

غزل شمارهٔ 50ناله ام پرورش آموز نهال اثر است

غزل شمارهٔ 1امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 2کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا

غزل شمارهٔ 3به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا

غزل شمارهٔ 4به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 5می کش و مست عشوه کن، نرگس می پرست را

غزل شمارهٔ 6در نو بهار باده ننوشد کسی چرا

غزل شمارهٔ 7خیز و به جلوه آب ده، سرو چمن تراز را

غزل شمارهٔ 8گرفتم آن که شب در خواب کردم پاسبانش را

غزل شمارهٔ 9منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 10در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

غزل شمارهٔ 11التفاتی نیست با امید مطلوب مرا

غزل شمارهٔ 12عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا

غزل شمارهٔ 13چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 15هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا

غزل شمارهٔ 16چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 17شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

غزل شمارهٔ 18نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

غزل شمارهٔ 19تا به کی معبچه ی می نوش و بیارا ایمان را

غزل شمارهٔ 20به جز ریش بلا مرهم مبادا ریسه ریشان را

غزل شمارهٔ 21تا تیز کرده ای به سیاست نگاه را

غزل شمارهٔ 22از تو نوشت و داد دل آرمیده را

غزل شمارهٔ 23دادم به چشم او دل اندوه پیشه را

غزل شمارهٔ 24تحفهٔ مرهم نگیرد سینهٔ افکار ما

غزل شمارهٔ 25فارغیم ای عاملان حشر ز احسان شما

غزل شمارهٔ 26صبح گدا و شام ز خورشید روشن است

غزل شمارهٔ 27ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما

غزل شمارهٔ 28نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

غزل شمارهٔ 29نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ 30گفت‌وگوی غم یعقوب بود پیشهٔ ما