Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 51هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 51

9 اشعار

غزل شمارهٔ 52دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 52

4 اشعار

غزل شمارهٔ 53بیدادگری روی تو اندازه ی راز است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 53

6 اشعار

غزل شمارهٔ 54از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 54

6 اشعار

غزل شمارهٔ 55جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 55

7 اشعار

غزل شمارهٔ 56عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 56

4 اشعار

غزل شمارهٔ 57تا روی دل فروز تو بستان آتش است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 57

8 اشعار

غزل شمارهٔ 58هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 58

5 اشعار

غزل شمارهٔ 59شب عشاق ز روز دگران در پیش است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 59

5 اشعار

غزل شمارهٔ 60برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 60

7 اشعار

غزل شمارهٔ 61می مغانه که از درد شور و شر صاف است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 61

7 اشعار

غزل شمارهٔ 62گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 62

6 اشعار

غزل شمارهٔ 63آتشین لالهٔ دل صد ورق است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 63

6 اشعار

غزل شمارهٔ 64دو عالم سوختن نیرنگ عشق است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 64

5 اشعار

غزل شمارهٔ 65خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 65

7 اشعار

غزل شمارهٔ 66منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 66

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 67مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 67

6 اشعار

غزل شمارهٔ 68هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 68

6 اشعار

غزل شمارهٔ 69تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 69

5 اشعار

غزل شمارهٔ 70دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 70

6 اشعار

غزل شمارهٔ 71هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 71

5 اشعار

غزل شمارهٔ 72گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 72

6 اشعار

غزل شمارهٔ 73گرد محنت به طوف منزل ماست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 73

6 اشعار

غزل شمارهٔ 74ما را به طرب موعظت و پند حرام است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 74

9 اشعار

غزل شمارهٔ 75ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 75

6 اشعار

غزل شمارهٔ 76باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 76

5 اشعار

غزل شمارهٔ 77زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 77

5 اشعار

غزل شمارهٔ 78کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 78

6 اشعار

غزل شمارهٔ 79نوشیم شربتی که شکرها درو گم است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 79

7 اشعار

غزل شمارهٔ 80رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 80

7 اشعار

غزل شمارهٔ 81پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 81

6 اشعار

غزل شمارهٔ 82کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 82

5 اشعار

غزل شمارهٔ 83از بس که جور کرد به دل غم که آشناست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 83

7 اشعار

غزل شمارهٔ 84از نور یار چون نفسم خانه روشن است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 84

8 اشعار

غزل شمارهٔ 85نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 85

5 اشعار

غزل شمارهٔ 86منم که طاعت بت لازم سرشت من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 86

5 اشعار

غزل شمارهٔ 87گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 87

10 اشعار

غزل شمارهٔ 88درد نایافت ز بی دردی اقبال من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 88

5 اشعار

غزل شمارهٔ 89ممنون ترکتازی گردون دل من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 89

5 اشعار

غزل شمارهٔ 90مگر زمانه اسیر کمند آه من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 90

4 اشعار

غزل شمارهٔ 91اندوه هجر پیشه و شادی من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 91

7 اشعار

غزل شمارهٔ 92من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 92

7 اشعار

غزل شمارهٔ 93تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 93

4 اشعار

غزل شمارهٔ 94خوناب آتشین ز سر من گذشته است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 94

7 اشعار

غزل شمارهٔ 95وه که از دوختن، این چاک گریبان رفته است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 95

5 اشعار

غزل شمارهٔ 96دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

9 اشعار

غزل شمارهٔ 97کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 97

10 اشعار

غزل شمارهٔ 98خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 98

5 اشعار

غزل شمارهٔ 99هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 99

6 اشعار

غزل شمارهٔ 100از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 100

7 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 51–هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 52–دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

غزل شمارهٔ 53–بیدادگری روی تو اندازه ی راز است

غزل شمارهٔ 54–از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 55–جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است

غزل شمارهٔ 56–عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است

غزل شمارهٔ 57–تا روی دل فروز تو بستان آتش است

غزل شمارهٔ 58–هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

غزل شمارهٔ 59–شب عشاق ز روز دگران در پیش است

غزل شمارهٔ 60–برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 61–می مغانه که از درد شور و شر صاف است

غزل شمارهٔ 62–گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

غزل شمارهٔ 63–آتشین لالهٔ دل صد ورق است

غزل شمارهٔ 64–دو عالم سوختن نیرنگ عشق است

غزل شمارهٔ 65–خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 66–منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 67–مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68–هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 69–تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

غزل شمارهٔ 70–دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

غزل شمارهٔ 71–هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

غزل شمارهٔ 72–گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

غزل شمارهٔ 73–گرد محنت به طوف منزل ماست

غزل شمارهٔ 74–ما را به طرب موعظت و پند حرام است

غزل شمارهٔ 75–ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

غزل شمارهٔ 76–باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

غزل شمارهٔ 77–زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست

غزل شمارهٔ 78–کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است

غزل شمارهٔ 79–نوشیم شربتی که شکرها درو گم است

غزل شمارهٔ 80–رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ 81–پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است

غزل شمارهٔ 82–کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ 83–از بس که جور کرد به دل غم که آشناست

غزل شمارهٔ 84–از نور یار چون نفسم خانه روشن است

غزل شمارهٔ 85–نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ 86–منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ 87–گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است

غزل شمارهٔ 88–درد نایافت ز بی دردی اقبال من است

غزل شمارهٔ 89–ممنون ترکتازی گردون دل من است

غزل شمارهٔ 90–مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ 91–اندوه هجر پیشه و شادی من است

غزل شمارهٔ 92–من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

غزل شمارهٔ 93–تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

غزل شمارهٔ 94–خوناب آتشین ز سر من گذشته است

غزل شمارهٔ 95–وه که از دوختن، این چاک گریبان رفته است

غزل شمارهٔ 96–دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 97–کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ 98–خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده است

غزل شمارهٔ 99–هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

غزل شمارهٔ 100–از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است

صداکاران

اصناف

غزل

اوزان

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)

مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)

مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)

فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)

مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)

مستفعلتن مستفعلتن

مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)

غزلیات

غزل شمارهٔ 51–هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 52–دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

غزل شمارهٔ 51هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 52دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

غزل شمارهٔ 53بیدادگری روی تو اندازه ی راز است

غزل شمارهٔ 54از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 55جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است

غزل شمارهٔ 56عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است

غزل شمارهٔ 57تا روی دل فروز تو بستان آتش است

غزل شمارهٔ 58هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

غزل شمارهٔ 59شب عشاق ز روز دگران در پیش است

غزل شمارهٔ 60برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 61می مغانه که از درد شور و شر صاف است

غزل شمارهٔ 62گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

غزل شمارهٔ 63آتشین لالهٔ دل صد ورق است

غزل شمارهٔ 64دو عالم سوختن نیرنگ عشق است

غزل شمارهٔ 65خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 66منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 67مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 69تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

غزل شمارهٔ 70دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

غزل شمارهٔ 71هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

غزل شمارهٔ 72گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

غزل شمارهٔ 73گرد محنت به طوف منزل ماست

غزل شمارهٔ 74ما را به طرب موعظت و پند حرام است

غزل شمارهٔ 75ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

غزل شمارهٔ 76باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

غزل شمارهٔ 77زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست

غزل شمارهٔ 78کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است

غزل شمارهٔ 79نوشیم شربتی که شکرها درو گم است

غزل شمارهٔ 80رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ 81پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است

غزل شمارهٔ 82کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ 83از بس که جور کرد به دل غم که آشناست

غزل شمارهٔ 84از نور یار چون نفسم خانه روشن است

غزل شمارهٔ 85نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ 86منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ 87گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است

غزل شمارهٔ 88درد نایافت ز بی دردی اقبال من است

غزل شمارهٔ 89ممنون ترکتازی گردون دل من است

غزل شمارهٔ 90مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ 91اندوه هجر پیشه و شادی من است

غزل شمارهٔ 92من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

غزل شمارهٔ 93تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

غزل شمارهٔ 94خوناب آتشین ز سر من گذشته است

غزل شمارهٔ 95وه که از دوختن، این چاک گریبان رفته است

غزل شمارهٔ 96دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 97کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ 98خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده است

غزل شمارهٔ 99هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

غزل شمارهٔ 100از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است

غزل شمارهٔ 51هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 52دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

غزل شمارهٔ 53بیدادگری روی تو اندازه ی راز است

غزل شمارهٔ 54از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 55جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است

غزل شمارهٔ 56عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است

غزل شمارهٔ 57تا روی دل فروز تو بستان آتش است

غزل شمارهٔ 58هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

غزل شمارهٔ 59شب عشاق ز روز دگران در پیش است

غزل شمارهٔ 60برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 61می مغانه که از درد شور و شر صاف است

غزل شمارهٔ 62گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

غزل شمارهٔ 63آتشین لالهٔ دل صد ورق است

غزل شمارهٔ 64دو عالم سوختن نیرنگ عشق است

غزل شمارهٔ 65خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 66منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 67مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 69تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

غزل شمارهٔ 70دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

غزل شمارهٔ 71هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

غزل شمارهٔ 72گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

غزل شمارهٔ 73گرد محنت به طوف منزل ماست

غزل شمارهٔ 74ما را به طرب موعظت و پند حرام است

غزل شمارهٔ 75ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

غزل شمارهٔ 76باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

غزل شمارهٔ 77زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست

غزل شمارهٔ 78کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است

غزل شمارهٔ 79نوشیم شربتی که شکرها درو گم است

غزل شمارهٔ 80رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست