وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں عرفی کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 1امید عیش کجا و دل خراب کجا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 1

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 4

7 اشعار

غزل شمارهٔ 9منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 9

5 اشعار

غزل شمارهٔ 13چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 13

6 اشعار

غزل شمارهٔ 14به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 14

7 اشعار

غزل شمارهٔ 16چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 16

8 اشعار

غزل شمارهٔ 29نداد نور شراری چراغ هستی ما

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 29

5 اشعار

غزل شمارهٔ 36گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 36

8 اشعار

غزل شمارهٔ 41مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 41

8 اشعار

غزل شمارهٔ 44امید صلح از آن با شکیب ایوب است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 44

5 اشعار

غزل شمارهٔ 54از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 54

6 اشعار

غزل شمارهٔ 60برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 60

7 اشعار

غزل شمارهٔ 67مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 67

6 اشعار

غزل شمارهٔ 68هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 68

6 اشعار

غزل شمارهٔ 80رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 80

7 اشعار

غزل شمارهٔ 82کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 82

5 اشعار

غزل شمارهٔ 85نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 85

5 اشعار

غزل شمارهٔ 86منم که طاعت بت لازم سرشت من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 86

5 اشعار

غزل شمارهٔ 90مگر زمانه اسیر کمند آه من است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 90

4 اشعار

غزل شمارهٔ 96دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

9 اشعار

غزل شمارهٔ 97کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 97

10 اشعار

غزل شمارهٔ 102مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

3 اشعار

غزل شمارهٔ 106زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

6 اشعار

غزل شمارهٔ 110مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

8 اشعار

غزل شمارهٔ 143دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

5 اشعار

غزل شمارهٔ 144شکستن دل ما کار زور بازو نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

5 اشعار

غزل شمارهٔ 146به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

6 اشعار

غزل شمارهٔ 148منم که از غم محرومیم جدایی نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 152گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

5 اشعار

غزل شمارهٔ 157شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

6 اشعار

غزل شمارهٔ 162چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

9 اشعار

غزل شمارهٔ 185اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

4 اشعار

غزل شمارهٔ 188فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

13 اشعار

غزل شمارهٔ 191دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

7 اشعار

غزل شمارهٔ 192هنوز خسته دلم راه عدم می زد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

6 اشعار

غزل شمارهٔ 199ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

6 اشعار

غزل شمارهٔ 205چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

8 اشعار

غزل شمارهٔ 206کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

8 اشعار

غزل شمارهٔ 207ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

6 اشعار

غزل شمارهٔ 211چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

5 اشعار

غزل شمارهٔ 214کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

6 اشعار

غزل شمارهٔ 216کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 216

5 اشعار

غزل شمارهٔ 223طریق دلبری تو مگر پری داند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 223

9 اشعار

غزل شمارهٔ 229که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 229

5 اشعار

غزل شمارهٔ 231کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 231

4 اشعار

غزل شمارهٔ 245مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 245

5 اشعار

غزل شمارهٔ 248مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 248

6 اشعار

غزل شمارهٔ 249نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 249

7 اشعار

غزل شمارهٔ 251کسی می طربم در ایاغ می ریزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 251

8 اشعار

غزل شمارهٔ 253غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 253

6 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں عرفی کی کتاب غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 4–به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 9–منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 13–چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14–به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 16–چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 29–نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ 36–گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

غزل شمارهٔ 41–مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

غزل شمارهٔ 44–امید صلح از آن با شکیب ایوب است

غزل شمارهٔ 54–از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 60–برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 67–مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68–هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 80–رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ 82–کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ 85–نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ 86–منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ 90–مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ 96–دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 97–کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ 102–مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 106–زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 110–مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 143–دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

غزل شمارهٔ 144–شکستن دل ما کار زور بازو نیست

غزل شمارهٔ 146–به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

غزل شمارهٔ 148–منم که از غم محرومیم جدایی نیست

غزل شمارهٔ 152–گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ 157–شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

غزل شمارهٔ 162–چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

غزل شمارهٔ 185–اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

غزل شمارهٔ 188–فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

غزل شمارهٔ 191–دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

غزل شمارهٔ 192–هنوز خسته دلم راه عدم می زد

غزل شمارهٔ 199–ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

غزل شمارهٔ 205–چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

غزل شمارهٔ 206–کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

غزل شمارهٔ 207–ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

غزل شمارهٔ 211–چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

غزل شمارهٔ 214–کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

غزل شمارهٔ 216–کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

غزل شمارهٔ 223–طریق دلبری تو مگر پری داند

غزل شمارهٔ 229–که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

غزل شمارهٔ 231–کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

غزل شمارهٔ 245–مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد

غزل شمارهٔ 248–مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند

غزل شمارهٔ 249–نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

غزل شمارهٔ 251–کسی می طربم در ایاغ می ریزد

غزل شمارهٔ 253–غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں عرفی کی کتاب غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 4–به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 9–منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 13–چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14–به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 16–چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 29–نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ 36–گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

غزل شمارهٔ 41–مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

غزل شمارهٔ 44–امید صلح از آن با شکیب ایوب است

غزل شمارهٔ 54–از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 60–برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 67–مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68–هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 80–رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ 82–کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ 85–نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ 86–منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ 90–مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ 96–دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 97–کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ 102–مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 106–زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 110–مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 143–دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

غزل شمارهٔ 144–شکستن دل ما کار زور بازو نیست

غزل شمارهٔ 1امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 4به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 9منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 13چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 16چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 29نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ 36گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

غزل شمارهٔ 41مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

غزل شمارهٔ 44امید صلح از آن با شکیب ایوب است

غزل شمارهٔ 54از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 60برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 67مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 80رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ 82کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ 85نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ 86منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ 90مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ 96دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 97کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ 102مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 106زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 110مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 143دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

غزل شمارهٔ 144شکستن دل ما کار زور بازو نیست

غزل شمارهٔ 146به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

غزل شمارهٔ 148منم که از غم محرومیم جدایی نیست

غزل شمارهٔ 152گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ 157شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

غزل شمارهٔ 162چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

غزل شمارهٔ 185اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

غزل شمارهٔ 188فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

غزل شمارهٔ 191دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

غزل شمارهٔ 192هنوز خسته دلم راه عدم می زد

غزل شمارهٔ 199ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

غزل شمارهٔ 205چه فتنه در دل آن عشوه ساز می گذرد؟

غزل شمارهٔ 206کسی که رو به حریم رضا نمی آرد

غزل شمارهٔ 207ز بهر داغ که مستان علاج می طلبند

غزل شمارهٔ 211چه مهربان به سفر شد، چه تند قهر آمد

غزل شمارهٔ 214کسی که دل به وفای تو عشوه کیش نهاد

غزل شمارهٔ 216کجاست فتنه که آن شوخ را سوار کند

غزل شمارهٔ 223طریق دلبری تو مگر پری داند

غزل شمارهٔ 229که دست در خُمِ مِی زد، که خون ما جوشید

غزل شمارهٔ 231کرشمه دست در آغوش نوشخند تو باد

غزل شمارهٔ 245مرا چو شب هجر اضطراب بگدازد

غزل شمارهٔ 248مقیم کعبه که عیب شرابخانه کند

غزل شمارهٔ 249نسیم صبح چو برگ سمن فروریزد

غزل شمارهٔ 251کسی می طربم در ایاغ می ریزد

غزل شمارهٔ 253غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 1امید عیش کجا و دل خراب کجا

غزل شمارهٔ 4به گاه جلوه از آن ماه روی زیبا را

غزل شمارهٔ 9منم که یافته ام ذوق صحبت غم را

غزل شمارهٔ 13چرا خجل نکند چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 14به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 16چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا

غزل شمارهٔ 29نداد نور شراری چراغ هستی ما

غزل شمارهٔ 36گشود برقع و توفان حسن عالم سوخت

غزل شمارهٔ 41مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست

غزل شمارهٔ 44امید صلح از آن با شکیب ایوب است

غزل شمارهٔ 54از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 60برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 67مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 80رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ 82کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ 85نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ 86منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ 90مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ 96دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 97کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ 102مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 106زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 110مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 143دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

غزل شمارهٔ 144شکستن دل ما کار زور بازو نیست

غزل شمارهٔ 146به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

غزل شمارهٔ 148منم که از غم محرومیم جدایی نیست

غزل شمارهٔ 152گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ 157شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت