وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں عرفی کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 262مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 262

7 اشعار

غزل شمارهٔ 263جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 263

9 اشعار

غزل شمارهٔ 268چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

5 اشعار

غزل شمارهٔ 288کسی به دور محبت خمار خم نکشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 288

5 اشعار

غزل شمارهٔ 289بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 289

5 اشعار

غزل شمارهٔ 291دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 291

4 اشعار

غزل شمارهٔ 292مگر لب تو قرین شراب می گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 292

6 اشعار

غزل شمارهٔ 299کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 299

6 اشعار

غزل شمارهٔ 302دل مراد به گرد حصول می گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 302

6 اشعار

غزل شمارهٔ 304اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 304

6 اشعار

غزل شمارهٔ 307چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 307

8 اشعار

غزل شمارهٔ 309به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 309

6 اشعار

غزل شمارهٔ 319دگر دلم ز می تازه مست می گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

7 اشعار

غزل شمارهٔ 324ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

6 اشعار

غزل شمارهٔ 326کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

5 اشعار

غزل شمارهٔ 330به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

6 اشعار

غزل شمارهٔ 332به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

7 اشعار

غزل شمارهٔ 333چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

6 اشعار

غزل شمارهٔ 335سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

8 اشعار

غزل شمارهٔ 337گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

7 اشعار

غزل شمارهٔ 338بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

6 اشعار

غزل شمارهٔ 339به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

6 اشعار

غزل شمارهٔ 342ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

5 اشعار

غزل شمارهٔ 343گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

5 اشعار

غزل شمارهٔ 347خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

5 اشعار

غزل شمارهٔ 348کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

6 اشعار

غزل شمارهٔ 349شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

10 اشعار

غزل شمارهٔ 356کسی که از اَلَم عشق بی دماغ شود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 356

6 اشعار

غزل شمارهٔ 357چه گرمی است که در سر شراب می سوزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 357

7 اشعار

غزل شمارهٔ 362بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 362

8 اشعار

غزل شمارهٔ 365شراب یأس به جام و سبوی ما بگذار

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 365

7 اشعار

غزل شمارهٔ 366چگونه سوز غم او دهم به سوز دگر

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 366

4 اشعار

غزل شمارهٔ 371همین معامله ما را بس است با زنار

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 371

5 اشعار

غزل شمارهٔ 375مده تسلی ام از صلحِ بیم دار هنوز

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 375

6 اشعار

غزل شمارهٔ 380نگویمت بنشین در قدح شراب انداز

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 380

8 اشعار

غزل شمارهٔ 387به گوش صبر دلا نالهٔ شبانه مکش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 387

6 اشعار

غزل شمارهٔ 389منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 389

5 اشعار

غزل شمارهٔ 390کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

3 اشعار

غزل شمارهٔ 391ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 391

7 اشعار

غزل شمارهٔ 396شهید او که بود آب و رنگ یاقوتش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 396

5 اشعار

غزل شمارهٔ 409به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

6 اشعار

غزل شمارهٔ 415اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

9 اشعار

غزل شمارهٔ 417چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

8 اشعار

غزل شمارهٔ 428منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

8 اشعار

غزل شمارهٔ 431منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

5 اشعار

غزل شمارهٔ 456چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 456

8 اشعار

غزل شمارهٔ 458خوش آن جهان چو من از داغ دل کباب شوم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 458

6 اشعار

غزل شمارهٔ 462چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 462

9 اشعار

غزل شمارهٔ 473از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 473

6 اشعار

غزل شمارهٔ 482منم که آب گل و رنگ لاله می طلبم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

7 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں عرفی کی کتاب غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 262–مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263–جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 268–چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 288–کسی به دور محبت خمار خم نکشد

غزل شمارهٔ 289–بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

غزل شمارهٔ 291–دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

غزل شمارهٔ 292–مگر لب تو قرین شراب می گردد

غزل شمارهٔ 299–کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 302–دل مراد به گرد حصول می گردد

غزل شمارهٔ 304–اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

غزل شمارهٔ 307–چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

غزل شمارهٔ 309–به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

غزل شمارهٔ 319–دگر دلم ز می تازه مست می گردد

غزل شمارهٔ 324–ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

غزل شمارهٔ 326–کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

غزل شمارهٔ 330–به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

غزل شمارهٔ 332–به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

غزل شمارهٔ 333–چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

غزل شمارهٔ 335–سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ 337–گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

غزل شمارهٔ 338–بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

غزل شمارهٔ 339–به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

غزل شمارهٔ 342–ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

غزل شمارهٔ 343–گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

غزل شمارهٔ 347–خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

غزل شمارهٔ 348–کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

غزل شمارهٔ 349–شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

غزل شمارهٔ 356–کسی که از اَلَم عشق بی دماغ شود

غزل شمارهٔ 357–چه گرمی است که در سر شراب می سوزد

غزل شمارهٔ 362–بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند

غزل شمارهٔ 365–شراب یأس به جام و سبوی ما بگذار

غزل شمارهٔ 366–چگونه سوز غم او دهم به سوز دگر

غزل شمارهٔ 371–همین معامله ما را بس است با زنار

غزل شمارهٔ 375–مده تسلی ام از صلحِ بیم دار هنوز

غزل شمارهٔ 380–نگویمت بنشین در قدح شراب انداز

غزل شمارهٔ 387–به گوش صبر دلا نالهٔ شبانه مکش

غزل شمارهٔ 389–منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 390–کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش

غزل شمارهٔ 391–ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش

غزل شمارهٔ 396–شهید او که بود آب و رنگ یاقوتش

غزل شمارهٔ 409–به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 415–اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

غزل شمارهٔ 417–چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

غزل شمارهٔ 428–منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 431–منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم

غزل شمارهٔ 456–چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم

غزل شمارهٔ 458–خوش آن جهان چو من از داغ دل کباب شوم

غزل شمارهٔ 462–چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم

غزل شمارهٔ 473–از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدم

غزل شمارهٔ 482–منم که آب گل و رنگ لاله می طلبم

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں عرفی کی کتاب غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 262–مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263–جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 268–چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 288–کسی به دور محبت خمار خم نکشد

غزل شمارهٔ 289–بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

غزل شمارهٔ 291–دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

غزل شمارهٔ 292–مگر لب تو قرین شراب می گردد

غزل شمارهٔ 299–کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 302–دل مراد به گرد حصول می گردد

غزل شمارهٔ 304–اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

غزل شمارهٔ 307–چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

غزل شمارهٔ 309–به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

غزل شمارهٔ 319–دگر دلم ز می تازه مست می گردد

غزل شمارهٔ 324–ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

غزل شمارهٔ 326–کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

غزل شمارهٔ 330–به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

غزل شمارهٔ 332–به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

غزل شمارهٔ 333–چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

غزل شمارهٔ 335–سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ 337–گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

غزل شمارهٔ 338–بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

غزل شمارهٔ 339–به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

غزل شمارهٔ 342–ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

غزل شمارهٔ 343–گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

غزل شمارهٔ 347–خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

غزل شمارهٔ 348–کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

غزل شمارهٔ 262مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 268چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 288کسی به دور محبت خمار خم نکشد

غزل شمارهٔ 289بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

غزل شمارهٔ 291دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

غزل شمارهٔ 292مگر لب تو قرین شراب می گردد

غزل شمارهٔ 299کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 302دل مراد به گرد حصول می گردد

غزل شمارهٔ 304اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

غزل شمارهٔ 307چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

غزل شمارهٔ 309به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

غزل شمارهٔ 319دگر دلم ز می تازه مست می گردد

غزل شمارهٔ 324ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

غزل شمارهٔ 326کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

غزل شمارهٔ 330به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

غزل شمارهٔ 332به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

غزل شمارهٔ 333چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

غزل شمارهٔ 335سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ 337گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

غزل شمارهٔ 338بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

غزل شمارهٔ 339به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

غزل شمارهٔ 342ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

غزل شمارهٔ 343گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

غزل شمارهٔ 347خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

غزل شمارهٔ 348کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

غزل شمارهٔ 349شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

غزل شمارهٔ 356کسی که از اَلَم عشق بی دماغ شود

غزل شمارهٔ 357چه گرمی است که در سر شراب می سوزد

غزل شمارهٔ 362بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند

غزل شمارهٔ 365شراب یأس به جام و سبوی ما بگذار

غزل شمارهٔ 366چگونه سوز غم او دهم به سوز دگر

غزل شمارهٔ 371همین معامله ما را بس است با زنار

غزل شمارهٔ 375مده تسلی ام از صلحِ بیم دار هنوز

غزل شمارهٔ 380نگویمت بنشین در قدح شراب انداز

غزل شمارهٔ 387به گوش صبر دلا نالهٔ شبانه مکش

غزل شمارهٔ 389منم که می کنم از درد بی کرانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 390کجاست نشتر مژگان دوست تا دل ریش

غزل شمارهٔ 391ملک به سهو نویسد چو نامهٔ ستمش

غزل شمارهٔ 396شهید او که بود آب و رنگ یاقوتش

غزل شمارهٔ 409به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

غزل شمارهٔ 415اگر تو خنده کنی از گل و شراب چه حظ

غزل شمارهٔ 417چنین که آمده منظور لطف شاه چراغ

غزل شمارهٔ 428منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 431منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم

غزل شمارهٔ 456چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم

غزل شمارهٔ 458خوش آن جهان چو من از داغ دل کباب شوم

غزل شمارهٔ 462چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم

غزل شمارهٔ 473از آن ز بادهٔ شوق تو هوش جان دزدم

غزل شمارهٔ 482منم که آب گل و رنگ لاله می طلبم

غزل شمارهٔ 262مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 268چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 288کسی به دور محبت خمار خم نکشد

غزل شمارهٔ 289بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

غزل شمارهٔ 291دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

غزل شمارهٔ 292مگر لب تو قرین شراب می گردد

غزل شمارهٔ 299کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 302دل مراد به گرد حصول می گردد

غزل شمارهٔ 304اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

غزل شمارهٔ 307چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید

غزل شمارهٔ 309به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند

غزل شمارهٔ 319دگر دلم ز می تازه مست می گردد

غزل شمارهٔ 324ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند

غزل شمارهٔ 326کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد

غزل شمارهٔ 330به جان خسته ندانیم که آن بلا چه کند

غزل شمارهٔ 332به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد

غزل شمارهٔ 333چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد

غزل شمارهٔ 335سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد

غزل شمارهٔ 337گَرَم دعای مَلَک خاک رهگذر باشد

غزل شمارهٔ 338بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

غزل شمارهٔ 339به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

غزل شمارهٔ 342ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید

غزل شمارهٔ 343گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند

غزل شمارهٔ 347خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد

غزل شمارهٔ 348کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید

غزل شمارهٔ 349شبی که در قدم وصل یار می‌گذرد

غزل شمارهٔ 356کسی که از اَلَم عشق بی دماغ شود

غزل شمارهٔ 357چه گرمی است که در سر شراب می سوزد

غزل شمارهٔ 362بیا که نغمه گشایان نفس به نی بستند