صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. عرفی
  2. »غزلیات
  3. »غزل شمارهٔ 339

غزل شمارهٔ 339

شاعر: عرفی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: انمیگنجد

صنف: غزل

Toggle stanza 1
1

به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد

امید در دل و در سر هوا نمی گنجد

2

میان حسن و محبت یگانگی است، چنان

که در میانه به غیر از حیا نمی گنجد

3

ز بس تنگ شد از مستی کرشمه و ناز

به نرگسش نگه آشنا نمی گنجد

4

چنان ربوده سرم را هوای درویشی

که در سعادت بال هما نمی گنجد

5

خراب روضهٔ عشقم که با فضای دو کون

تذرو عافیتش در هوا نمی گنجد

6

از آن به کعبهٔ اسلام می رود عرفی

که در صنمکدهٔ شید و ریا نمی گنجد

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند

که نغمه نازک و اصحاب پنبه در گوشند

عرفی»غزلیات»غزل شمارهٔ 338

اگلی نظم

حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

زاغان هوس را، مگس خوان تو یابند

عرفی»غزلیات»غزل شمارهٔ 340

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور