غزل شمارهٔ 69

در صورت تو سر جمالی که مجمل است

در خط و خال و عارض و زلفت مفصل است

ساقی بیا که قصر بقا در تزلزل است

درده شراب لعل چه جای تعلل است

ترک خودی مراد ز قطع مراحل است

این بار هر کجا فتد از دوش منزل است

روی تو برق خرمن آسایش دل است

زلف تو تازیانه جانهای غافل است

آب حیات شبنم آن روی چون گل است

عنبر خمیر مایه آن زلف و کاکل است

شاخی که چار فصل پر از میوه و گل است

دست ز کار رفته اهل توکل است