Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 101تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

8 اشعار

غزل شمارهٔ 102مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

3 اشعار

غزل شمارهٔ 103غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

5 اشعار

غزل شمارهٔ 104حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

6 اشعار

غزل شمارهٔ 105از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

7 اشعار

غزل شمارهٔ 106زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

6 اشعار

غزل شمارهٔ 107دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

5 اشعار

غزل شمارهٔ 108نشاء مخموری ام با مستی مجنون یکی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

5 اشعار

غزل شمارهٔ 109یک شمه ز اصلاح می ناب گفتنی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

8 اشعار

غزل شمارهٔ 110مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

8 اشعار

غزل شمارهٔ 111ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

5 اشعار

غزل شمارهٔ 112سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

6 اشعار

غزل شمارهٔ 113عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

8 اشعار

غزل شمارهٔ 114لطف گهر عتاب بشکست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

8 اشعار

غزل شمارهٔ 115وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

6 اشعار

غزل شمارهٔ 116بر میان فتنه شوخی طرف دامانی شکست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

8 اشعار

غزل شمارهٔ 117مست و بد خوبیم و هم‌صحبت جانانهٔ مست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

6 اشعار

غزل شمارهٔ 118ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

8 اشعار

غزل شمارهٔ 119گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

8 اشعار

غزل شمارهٔ 120بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

9 اشعار

غزل شمارهٔ 121جز در پناه وصل و دل استوار دوست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

6 اشعار

غزل شمارهٔ 122گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

5 اشعار

غزل شمارهٔ 123با مهر و با محبت و با آرزوی دوست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

6 اشعار

غزل شمارهٔ 124هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

7 اشعار

غزل شمارهٔ 125رو چه می خواهی دلا، ناز استغناست، هست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

6 اشعار

غزل شمارهٔ 126در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 127گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

6 اشعار

غزل شمارهٔ 128مژدگانی که جنون را به سرم کاری هست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

9 اشعار

غزل شمارهٔ 129من نگویم که درین شهر ستمکاری هست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

6 اشعار

غزل شمارهٔ 130خبری خواهم از آن کوی که اعزازی هست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

6 اشعار

غزل شمارهٔ 131مست آمدم به معرکه، آیین کارچیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

8 اشعار

غزل شمارهٔ 132ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

5 اشعار

غزل شمارهٔ 133گر می نخورده ای ز منت انفعال چیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

4 اشعار

غزل شمارهٔ 134بیدلی کو از او پرسم دل آواره چیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

6 اشعار

غزل شمارهٔ 135ای پندگو دلم مخراش این فسانه چیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 136زخم کاویدن بر او الماس بستن کار کیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

6 اشعار

غزل شمارهٔ 137صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

8 اشعار

غزل شمارهٔ 138یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

5 اشعار

غزل شمارهٔ 139حسنت نیازمند تماشای ناز نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

7 اشعار

غزل شمارهٔ 140آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

6 اشعار

غزل شمارهٔ 141اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

5 اشعار

غزل شمارهٔ 142آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

6 اشعار

غزل شمارهٔ 143دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

5 اشعار

غزل شمارهٔ 144شکستن دل ما کار زور بازو نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

5 اشعار

غزل شمارهٔ 145هیچ‌گه نالهٔ من گوشزد آن مه نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

6 اشعار

غزل شمارهٔ 146به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

6 اشعار

غزل شمارهٔ 147ترک جان در ره آن سرو روان این همه نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

8 اشعار

غزل شمارهٔ 148منم که از غم محرومیم جدایی نیست

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 149گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

6 اشعار

غزل شمارهٔ 150دوش بختم دامنی در چنگ داشت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

5 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 101–تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است

غزل شمارهٔ 102–مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 103–غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است

غزل شمارهٔ 104–حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است

غزل شمارهٔ 105–از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

غزل شمارهٔ 106–زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 107–دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است

غزل شمارهٔ 108–نشاء مخموری ام با مستی مجنون یکی است

غزل شمارهٔ 109–یک شمه ز اصلاح می ناب گفتنی است

غزل شمارهٔ 110–مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 111–ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست

غزل شمارهٔ 112–سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست

غزل شمارهٔ 113–عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست

غزل شمارهٔ 114–لطف گهر عتاب بشکست

غزل شمارهٔ 115–وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست

غزل شمارهٔ 116–بر میان فتنه شوخی طرف دامانی شکست

غزل شمارهٔ 117–مست و بد خوبیم و هم‌صحبت جانانهٔ مست

غزل شمارهٔ 118–ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

غزل شمارهٔ 119–گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست

غزل شمارهٔ 120–بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

غزل شمارهٔ 121–جز در پناه وصل و دل استوار دوست

غزل شمارهٔ 122–گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست

غزل شمارهٔ 123–با مهر و با محبت و با آرزوی دوست

غزل شمارهٔ 124–هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هست

غزل شمارهٔ 125–رو چه می خواهی دلا، ناز استغناست، هست

غزل شمارهٔ 126–در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست

غزل شمارهٔ 127–گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

غزل شمارهٔ 128–مژدگانی که جنون را به سرم کاری هست

غزل شمارهٔ 129–من نگویم که درین شهر ستمکاری هست

غزل شمارهٔ 130–خبری خواهم از آن کوی که اعزازی هست

غزل شمارهٔ 131–مست آمدم به معرکه، آیین کارچیست

غزل شمارهٔ 132–ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیست

غزل شمارهٔ 133–گر می نخورده ای ز منت انفعال چیست

غزل شمارهٔ 134–بیدلی کو از او پرسم دل آواره چیست

غزل شمارهٔ 135–ای پندگو دلم مخراش این فسانه چیست

غزل شمارهٔ 136–زخم کاویدن بر او الماس بستن کار کیست

غزل شمارهٔ 137–صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیست

غزل شمارهٔ 138–یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیست

غزل شمارهٔ 139–حسنت نیازمند تماشای ناز نیست

غزل شمارهٔ 140–آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست

غزل شمارهٔ 141–اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست

غزل شمارهٔ 142–آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست

غزل شمارهٔ 143–دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

غزل شمارهٔ 144–شکستن دل ما کار زور بازو نیست

غزل شمارهٔ 145–هیچ‌گه نالهٔ من گوشزد آن مه نیست

غزل شمارهٔ 146–به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

غزل شمارهٔ 147–ترک جان در ره آن سرو روان این همه نیست

غزل شمارهٔ 148–منم که از غم محرومیم جدایی نیست

غزل شمارهٔ 149–گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت

غزل شمارهٔ 150–دوش بختم دامنی در چنگ داشت

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 101–تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است

غزل شمارهٔ 102–مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 103–غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است

غزل شمارهٔ 104–حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است

غزل شمارهٔ 105–از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

غزل شمارهٔ 106–زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 107–دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است

غزل شمارهٔ 108–نشاء مخموری ام با مستی مجنون یکی است

غزل شمارهٔ 109–یک شمه ز اصلاح می ناب گفتنی است

غزل شمارهٔ 110–مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 111–ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست

غزل شمارهٔ 112–سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست

غزل شمارهٔ 113–عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست

غزل شمارهٔ 114–لطف گهر عتاب بشکست

غزل شمارهٔ 115–وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست

غزل شمارهٔ 116–بر میان فتنه شوخی طرف دامانی شکست

غزل شمارهٔ 117–مست و بد خوبیم و هم‌صحبت جانانهٔ مست

غزل شمارهٔ 118–ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

غزل شمارهٔ 119–گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست

غزل شمارهٔ 120–بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

غزل شمارهٔ 121–جز در پناه وصل و دل استوار دوست

غزل شمارهٔ 122–گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست

غزل شمارهٔ 123–با مهر و با محبت و با آرزوی دوست

غزل شمارهٔ 124–هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هست

غزل شمارهٔ 125–رو چه می خواهی دلا، ناز استغناست، هست

غزل شمارهٔ 126–در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست

غزل شمارهٔ 127–گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

غزل شمارهٔ 101تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است

غزل شمارهٔ 102مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 103غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است

غزل شمارهٔ 104حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است

غزل شمارهٔ 105از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

غزل شمارهٔ 106زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 107دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است

غزل شمارهٔ 108نشاء مخموری ام با مستی مجنون یکی است

غزل شمارهٔ 109یک شمه ز اصلاح می ناب گفتنی است

غزل شمارهٔ 110مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 111ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست

غزل شمارهٔ 112سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست

غزل شمارهٔ 113عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست

غزل شمارهٔ 114لطف گهر عتاب بشکست

غزل شمارهٔ 115وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست

غزل شمارهٔ 116بر میان فتنه شوخی طرف دامانی شکست

غزل شمارهٔ 117مست و بد خوبیم و هم‌صحبت جانانهٔ مست

غزل شمارهٔ 118ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

غزل شمارهٔ 119گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست

غزل شمارهٔ 120بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

غزل شمارهٔ 121جز در پناه وصل و دل استوار دوست

غزل شمارهٔ 122گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست

غزل شمارهٔ 123با مهر و با محبت و با آرزوی دوست

غزل شمارهٔ 124هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هست

غزل شمارهٔ 125رو چه می خواهی دلا، ناز استغناست، هست

غزل شمارهٔ 126در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست

غزل شمارهٔ 127گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

غزل شمارهٔ 128مژدگانی که جنون را به سرم کاری هست

غزل شمارهٔ 129من نگویم که درین شهر ستمکاری هست

غزل شمارهٔ 130خبری خواهم از آن کوی که اعزازی هست

غزل شمارهٔ 131مست آمدم به معرکه، آیین کارچیست

غزل شمارهٔ 132ای دل حدیث صبر شنیدن ز بهر چیست

غزل شمارهٔ 133گر می نخورده ای ز منت انفعال چیست

غزل شمارهٔ 134بیدلی کو از او پرسم دل آواره چیست

غزل شمارهٔ 135ای پندگو دلم مخراش این فسانه چیست

غزل شمارهٔ 136زخم کاویدن بر او الماس بستن کار کیست

غزل شمارهٔ 137صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیست

غزل شمارهٔ 138یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیست

غزل شمارهٔ 139حسنت نیازمند تماشای ناز نیست

غزل شمارهٔ 140آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست

غزل شمارهٔ 141اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست

غزل شمارهٔ 142آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست

غزل شمارهٔ 143دلم به زخم توان داد، بی تپیدن نیست

غزل شمارهٔ 144شکستن دل ما کار زور بازو نیست

غزل شمارهٔ 145هیچ‌گه نالهٔ من گوشزد آن مه نیست

غزل شمارهٔ 146به دل ز رفتن جانم چه عیش هاست، که نیست

غزل شمارهٔ 147ترک جان در ره آن سرو روان این همه نیست

غزل شمارهٔ 148منم که از غم محرومیم جدایی نیست

غزل شمارهٔ 149گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت

غزل شمارهٔ 150دوش بختم دامنی در چنگ داشت

غزل شمارهٔ 101تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است

غزل شمارهٔ 102مدار صحبت ما بر حدیث زیر لبی است

غزل شمارهٔ 103غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است

غزل شمارهٔ 104حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است

غزل شمارهٔ 105از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

غزل شمارهٔ 106زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

غزل شمارهٔ 107دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است

غزل شمارهٔ 108نشاء مخموری ام با مستی مجنون یکی است

غزل شمارهٔ 109یک شمه ز اصلاح می ناب گفتنی است

غزل شمارهٔ 110مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

غزل شمارهٔ 111ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست

غزل شمارهٔ 112سنبلی کو لاله را در بر کشد گیسوی تست

غزل شمارهٔ 113عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست

غزل شمارهٔ 114لطف گهر عتاب بشکست

غزل شمارهٔ 115وای که مستانه یار، جعد پریشان شکست

غزل شمارهٔ 116بر میان فتنه شوخی طرف دامانی شکست

غزل شمارهٔ 117مست و بد خوبیم و هم‌صحبت جانانهٔ مست

غزل شمارهٔ 118ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

غزل شمارهٔ 119گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست

غزل شمارهٔ 120بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

غزل شمارهٔ 121جز در پناه وصل و دل استوار دوست

غزل شمارهٔ 122گر شوم صد سال محروم از نگاه روی دوست

غزل شمارهٔ 123با مهر و با محبت و با آرزوی دوست

غزل شمارهٔ 124هوش اگر ناخن زند بر دل شراب ناب هست

غزل شمارهٔ 125رو چه می خواهی دلا، ناز استغناست، هست

غزل شمارهٔ 126در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست

غزل شمارهٔ 127گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

غزل شمارهٔ 128مژدگانی که جنون را به سرم کاری هست

غزل شمارهٔ 129من نگویم که درین شهر ستمکاری هست

غزل شمارهٔ 130خبری خواهم از آن کوی که اعزازی هست