Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 151کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 151

6 اشعار

غزل شمارهٔ 152گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 152

5 اشعار

غزل شمارهٔ 153موج زن در دل خیال آن لب میگون گذشت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 153

6 اشعار

غزل شمارهٔ 154دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 154

5 اشعار

غزل شمارهٔ 155نازنده جهان از تو به آلایش آفت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 155

5 اشعار

غزل شمارهٔ 156گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 156

8 اشعار

غزل شمارهٔ 157شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 157

6 اشعار

غزل شمارهٔ 158ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 158

4 اشعار

غزل شمارهٔ 159گلچین عشق شو به خرد واگذار بحث

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 159

9 اشعار

غزل شمارهٔ 160منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 160

5 اشعار

غزل شمارهٔ 161نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 162چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 162

9 اشعار

غزل شمارهٔ 163در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

12 اشعار

غزل شمارهٔ 164عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 164

7 اشعار

غزل شمارهٔ 165ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 165

7 اشعار

غزل شمارهٔ 166خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 166

6 اشعار

غزل شمارهٔ 167نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 167

5 اشعار

غزل شمارهٔ 168بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

6 اشعار

غزل شمارهٔ 169حرم پویان دری را می‌پرستند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 169

7 اشعار

غزل شمارهٔ 170چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 170

5 اشعار

غزل شمارهٔ 171مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 171

6 اشعار

غزل شمارهٔ 172خم بجوش آمد، بگو چون توبه اکنون بشکند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 172

5 اشعار

غزل شمارهٔ 173درد کیشان همه ناموس کش کیش همند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 173

6 اشعار

غزل شمارهٔ 174نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 174

5 اشعار

غزل شمارهٔ 175تشنه ام رطل گران خواهم گزید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

7 اشعار

غزل شمارهٔ 176هجران شب تار ما ندارد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 176

8 اشعار

غزل شمارهٔ 177کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 177

6 اشعار

غزل شمارهٔ 178در چمن حوروشان انجمنی ساخته اند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 178

8 اشعار

غزل شمارهٔ 179دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 179

10 اشعار

غزل شمارهٔ 180ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 180

6 اشعار

غزل شمارهٔ 181مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 181

7 اشعار

غزل شمارهٔ 182دلبران نی دل به ناز و عشق غافل می‌برند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 182

8 اشعار

غزل شمارهٔ 183گر دَرِ عشق زنی تاب ملامت باید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 183

6 اشعار

غزل شمارهٔ 184عصمت از لعل لبت گرد هوس می گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

5 اشعار

غزل شمارهٔ 185اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

4 اشعار

غزل شمارهٔ 186تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

8 اشعار

غزل شمارهٔ 187این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 187

6 اشعار

غزل شمارهٔ 188فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

13 اشعار

غزل شمارهٔ 189عزت گیتی اگر صحبت یوسف باشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

5 اشعار

غزل شمارهٔ 190خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 190

9 اشعار

غزل شمارهٔ 191دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

7 اشعار

غزل شمارهٔ 192هنوز خسته دلم راه عدم می زد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

6 اشعار

غزل شمارهٔ 193سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 193

5 اشعار

غزل شمارهٔ 194گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

7 اشعار

غزل شمارهٔ 195آه ازین دل کز گریبان غمی سر بر نزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 195

5 اشعار

غزل شمارهٔ 196گره در کام دل از بخت زبون نگشاید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

9 اشعار

غزل شمارهٔ 197آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

8 اشعار

غزل شمارهٔ 198چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 198

5 اشعار

غزل شمارهٔ 199ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

6 اشعار

غزل شمارهٔ 200تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

6 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 151–کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت

غزل شمارهٔ 152–گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ 153–موج زن در دل خیال آن لب میگون گذشت

غزل شمارهٔ 154–دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت

غزل شمارهٔ 155–نازنده جهان از تو به آلایش آفت

غزل شمارهٔ 156–گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت

غزل شمارهٔ 157–شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

غزل شمارهٔ 158–ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت

غزل شمارهٔ 159–گلچین عشق شو به خرد واگذار بحث

غزل شمارهٔ 160–منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

غزل شمارهٔ 161–نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح

غزل شمارهٔ 162–چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

غزل شمارهٔ 163–در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود

غزل شمارهٔ 164–عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد

غزل شمارهٔ 165–ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود

غزل شمارهٔ 166–خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

غزل شمارهٔ 167–نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

غزل شمارهٔ 168–بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد

غزل شمارهٔ 169–حرم پویان دری را می‌پرستند

غزل شمارهٔ 170–چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد

غزل شمارهٔ 171–مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

غزل شمارهٔ 172–خم بجوش آمد، بگو چون توبه اکنون بشکند

غزل شمارهٔ 173–درد کیشان همه ناموس کش کیش همند

غزل شمارهٔ 174–نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد

غزل شمارهٔ 175–تشنه ام رطل گران خواهم گزید

غزل شمارهٔ 176–هجران شب تار ما ندارد

غزل شمارهٔ 177–کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند

غزل شمارهٔ 178–در چمن حوروشان انجمنی ساخته اند

غزل شمارهٔ 179–دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد

غزل شمارهٔ 180–ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

غزل شمارهٔ 181–مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

غزل شمارهٔ 182–دلبران نی دل به ناز و عشق غافل می‌برند

غزل شمارهٔ 183–گر دَرِ عشق زنی تاب ملامت باید

غزل شمارهٔ 184–عصمت از لعل لبت گرد هوس می گردد

غزل شمارهٔ 185–اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

غزل شمارهٔ 186–تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

غزل شمارهٔ 187–این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند

غزل شمارهٔ 188–فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

غزل شمارهٔ 189–عزت گیتی اگر صحبت یوسف باشد

غزل شمارهٔ 190–خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

غزل شمارهٔ 191–دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

غزل شمارهٔ 192–هنوز خسته دلم راه عدم می زد

غزل شمارهٔ 193–سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد

غزل شمارهٔ 194–گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند

غزل شمارهٔ 195–آه ازین دل کز گریبان غمی سر بر نزد

غزل شمارهٔ 196–گره در کام دل از بخت زبون نگشاید

غزل شمارهٔ 197–آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

غزل شمارهٔ 198–چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟

غزل شمارهٔ 199–ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

غزل شمارهٔ 200–تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 151–کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت

غزل شمارهٔ 152–گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ 153–موج زن در دل خیال آن لب میگون گذشت

غزل شمارهٔ 154–دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت

غزل شمارهٔ 155–نازنده جهان از تو به آلایش آفت

غزل شمارهٔ 156–گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت

غزل شمارهٔ 157–شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

غزل شمارهٔ 158–ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت

غزل شمارهٔ 159–گلچین عشق شو به خرد واگذار بحث

غزل شمارهٔ 160–منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

غزل شمارهٔ 161–نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح

غزل شمارهٔ 162–چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

غزل شمارهٔ 163–در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود

غزل شمارهٔ 164–عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد

غزل شمارهٔ 165–ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود

غزل شمارهٔ 166–خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

غزل شمارهٔ 167–نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

غزل شمارهٔ 168–بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد

غزل شمارهٔ 169–حرم پویان دری را می‌پرستند

غزل شمارهٔ 170–چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد

غزل شمارهٔ 171–مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

غزل شمارهٔ 172–خم بجوش آمد، بگو چون توبه اکنون بشکند

غزل شمارهٔ 173–درد کیشان همه ناموس کش کیش همند

غزل شمارهٔ 174–نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد

غزل شمارهٔ 175–تشنه ام رطل گران خواهم گزید

غزل شمارهٔ 176–هجران شب تار ما ندارد

غزل شمارهٔ 177–کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند

غزل شمارهٔ 151کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت

غزل شمارهٔ 152گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ 153موج زن در دل خیال آن لب میگون گذشت

غزل شمارهٔ 154دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت

غزل شمارهٔ 155نازنده جهان از تو به آلایش آفت

غزل شمارهٔ 156گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت

غزل شمارهٔ 157شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

غزل شمارهٔ 158ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت

غزل شمارهٔ 159گلچین عشق شو به خرد واگذار بحث

غزل شمارهٔ 160منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

غزل شمارهٔ 161نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح

غزل شمارهٔ 162چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

غزل شمارهٔ 163در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود

غزل شمارهٔ 164عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد

غزل شمارهٔ 165ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود

غزل شمارهٔ 166خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

غزل شمارهٔ 167نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

غزل شمارهٔ 168بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد

غزل شمارهٔ 169حرم پویان دری را می‌پرستند

غزل شمارهٔ 170چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد

غزل شمارهٔ 171مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

غزل شمارهٔ 172خم بجوش آمد، بگو چون توبه اکنون بشکند

غزل شمارهٔ 173درد کیشان همه ناموس کش کیش همند

غزل شمارهٔ 174نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد

غزل شمارهٔ 175تشنه ام رطل گران خواهم گزید

غزل شمارهٔ 176هجران شب تار ما ندارد

غزل شمارهٔ 177کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند

غزل شمارهٔ 178در چمن حوروشان انجمنی ساخته اند

غزل شمارهٔ 179دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد

غزل شمارهٔ 180ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

غزل شمارهٔ 181مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

غزل شمارهٔ 182دلبران نی دل به ناز و عشق غافل می‌برند

غزل شمارهٔ 183گر دَرِ عشق زنی تاب ملامت باید

غزل شمارهٔ 184عصمت از لعل لبت گرد هوس می گردد

غزل شمارهٔ 185اگر چه راه به عیب تو کس عیان نبرد

غزل شمارهٔ 186تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

غزل شمارهٔ 187این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند

غزل شمارهٔ 188فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند

غزل شمارهٔ 189عزت گیتی اگر صحبت یوسف باشد

غزل شمارهٔ 190خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

غزل شمارهٔ 191دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

غزل شمارهٔ 192هنوز خسته دلم راه عدم می زد

غزل شمارهٔ 193سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد

غزل شمارهٔ 194گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند

غزل شمارهٔ 195آه ازین دل کز گریبان غمی سر بر نزد

غزل شمارهٔ 196گره در کام دل از بخت زبون نگشاید

غزل شمارهٔ 197آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

غزل شمارهٔ 198چند بی بهره شود دیدهٔ گریانی؛ چند؟

غزل شمارهٔ 199ز بوی باده دلم آب و رنگ می گیرد

غزل شمارهٔ 200تا کی از لب-گهرِ آن مست تکلم ریزد

غزل شمارهٔ 151کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت

غزل شمارهٔ 152گذشت و بر من عاجز ببین چه حال گذشت

غزل شمارهٔ 153موج زن در دل خیال آن لب میگون گذشت

غزل شمارهٔ 154دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت

غزل شمارهٔ 155نازنده جهان از تو به آلایش آفت

غزل شمارهٔ 156گر دل عنان فرصت از آغاز می گرفت

غزل شمارهٔ 157شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت

غزل شمارهٔ 158ای دل طمع مدار که بی غم گذارمت

غزل شمارهٔ 159گلچین عشق شو به خرد واگذار بحث

غزل شمارهٔ 160منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

غزل شمارهٔ 161نزدیک لب رسانده شکستیم جام صلح

غزل شمارهٔ 162چنان غم تو به آزار جان ما گستاخ

غزل شمارهٔ 163در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود

غزل شمارهٔ 164عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد

غزل شمارهٔ 165ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود

غزل شمارهٔ 166خوش آن محفل که از می گر سرایم رو بسوزاند

غزل شمارهٔ 167نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می‌آید

غزل شمارهٔ 168بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد

غزل شمارهٔ 169حرم پویان دری را می‌پرستند

غزل شمارهٔ 170چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد

غزل شمارهٔ 171مرا دردی است که از داروی راحت بیش می‌گردد

غزل شمارهٔ 172خم بجوش آمد، بگو چون توبه اکنون بشکند

غزل شمارهٔ 173درد کیشان همه ناموس کش کیش همند

غزل شمارهٔ 174نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد

غزل شمارهٔ 175تشنه ام رطل گران خواهم گزید

غزل شمارهٔ 176هجران شب تار ما ندارد

غزل شمارهٔ 177کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند

غزل شمارهٔ 178در چمن حوروشان انجمنی ساخته اند

غزل شمارهٔ 179دل ما را به فسون جادوی بابل نبرد

غزل شمارهٔ 180ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد