غزل شمارهٔ 28

چون شمع زآتشی‌که وفا زد به جان ما

بال هماست بر سر ما استخوان ما

از بس‌گرفته است تحیر عنان ما

دارد هجوم آینه اشک روان ما

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما

در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما

یک حرف بیش نیست زبان در دهانِ ما

رنگین تر از حناست بهار و خزان ما

بر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

لرزید بس که دل به تن ناتوان ما

خالی ز مغز شد قلم استخوان ما

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟

چون شمع کشته است زبان در دهان ما

پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

آب از شرار اشک خورد گلستان ما