غزل شمارهٔ 235

رنگین تر از حناست بهار و خزان ما

بر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

لرزید بس که دل به تن ناتوان ما

خالی ز مغز شد قلم استخوان ما

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟

چون شمع کشته است زبان در دهان ما

نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

در خمار معجز افتد عیسی از درمان ما

پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

آب از شرار اشک خورد گلستان ما

از بس‌گرفته است تحیر عنان ما

دارد هجوم آینه اشک روان ما

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما

در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما

یک حرف بیش نیست زبان در دهانِ ما