غزل شمارهٔ 237

رنگین تر از حناست بهار و خزان ما

بر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

لرزید بس که دل به تن ناتوان ما

خالی ز مغز شد قلم استخوان ما

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟

چون شمع کشته است زبان در دهان ما

نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

در خمار معجز افتد عیسی از درمان ما

پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

آب از شرار اشک خورد گلستان ما

چون شمع زآتشی‌که وفا زد به جان ما

بال هماست بر سر ما استخوان ما

از بس‌گرفته است تحیر عنان ما

دارد هجوم آینه اشک روان ما

نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما

یک حرف بیش نیست زبان در دهانِ ما