غزل شمارهٔ 786

چون شمع زآتشی‌که وفا زد به جان ما

بال هماست بر سر ما استخوان ما

از بس‌گرفته است تحیر عنان ما

دارد هجوم آینه اشک روان ما

داغیم چون سپند مپرس از بیان ما

در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما

یک حرف بیش نیست زبان در دهانِ ما

نوش دارو نشأیِ عّلت نهد در جان ما

در خمار معجز افتد عیسی از درمان ما

پروانه ایم و شعله بود آشیان ما

آب از شرار اشک خورد گلستان ما

رنگین تر از حناست بهار و خزان ما

بر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

لرزید بس که دل به تن ناتوان ما

خالی ز مغز شد قلم استخوان ما