Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 251کسی می طربم در ایاغ می ریزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 251

8 اشعار

غزل شمارهٔ 252ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 252

7 اشعار

غزل شمارهٔ 253غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 253

6 اشعار

غزل شمارهٔ 254دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 254

6 اشعار

غزل شمارهٔ 255گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 255

7 اشعار

غزل شمارهٔ 256نغمه ای کز ره تاثیر به شیون نکشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 256

4 اشعار

غزل شمارهٔ 257جان ز شوق لبت شکر خاید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 257

6 اشعار

غزل شمارهٔ 258کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 258

7 اشعار

غزل شمارهٔ 259به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 259

6 اشعار

غزل شمارهٔ 260هر که حرصش گام زد، کامش روا هرگز نشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 260

7 اشعار

غزل شمارهٔ 261ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 261

6 اشعار

غزل شمارهٔ 262مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 262

7 اشعار

غزل شمارهٔ 263جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 263

9 اشعار

غزل شمارهٔ 264کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 264

5 اشعار

غزل شمارهٔ 265اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 265

4 اشعار

غزل شمارهٔ 266اهل همت لب از دعا بستند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 266

6 اشعار

غزل شمارهٔ 267ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 267

4 اشعار

غزل شمارهٔ 268چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 268

5 اشعار

غزل شمارهٔ 269زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 269

5 اشعار

غزل شمارهٔ 270کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 270

5 اشعار

غزل شمارهٔ 271دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 271

5 اشعار

غزل شمارهٔ 272هر کس که در بهار به صحرا برون رود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 272

5 اشعار

غزل شمارهٔ 273خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 273

6 اشعار

غزل شمارهٔ 274گر خدا یار دلنواز نداد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 274

7 اشعار

غزل شمارهٔ 275خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 275

5 اشعار

غزل شمارهٔ 276ز چشمم آب حسرت می تراود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 276

6 اشعار

غزل شمارهٔ 277بیا که در چمن انتظار آب نماند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 277

7 اشعار

غزل شمارهٔ 278دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 278

5 اشعار

غزل شمارهٔ 279هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 279

6 اشعار

غزل شمارهٔ 280تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 280

5 اشعار

غزل شمارهٔ 281بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 281

7 اشعار

غزل شمارهٔ 282به لحد چگونه زین غم، دلم آرمیده باشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 282

6 اشعار

غزل شمارهٔ 283عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 283

5 اشعار

غزل شمارهٔ 284ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 284

5 اشعار

غزل شمارهٔ 285فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 285

7 اشعار

غزل شمارهٔ 286گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 286

5 اشعار

غزل شمارهٔ 287بیار باده که جانم دمی ز ناله بر آید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 287

6 اشعار

غزل شمارهٔ 288کسی به دور محبت خمار خم نکشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 288

5 اشعار

غزل شمارهٔ 289بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 289

5 اشعار

غزل شمارهٔ 290به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 290

5 اشعار

غزل شمارهٔ 291دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 291

4 اشعار

غزل شمارهٔ 292مگر لب تو قرین شراب می گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 292

6 اشعار

غزل شمارهٔ 293برهمن کیشم، که صدقم طعنه بر اصحاب زد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 293

5 اشعار

غزل شمارهٔ 294از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 294

7 اشعار

غزل شمارهٔ 295دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 295

5 اشعار

غزل شمارهٔ 296گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 296

7 اشعار

غزل شمارهٔ 297دوش دل آرایش بزمش تمنا کرده بود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 297

6 اشعار

غزل شمارهٔ 298ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 298

6 اشعار

غزل شمارهٔ 299کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 299

6 اشعار

غزل شمارهٔ 300دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 300

7 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 251–کسی می طربم در ایاغ می ریزد

غزل شمارهٔ 252–ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

غزل شمارهٔ 253–غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 254–دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

غزل شمارهٔ 255–گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد

غزل شمارهٔ 256–نغمه ای کز ره تاثیر به شیون نکشد

غزل شمارهٔ 257–جان ز شوق لبت شکر خاید

غزل شمارهٔ 258–کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

غزل شمارهٔ 259–به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

غزل شمارهٔ 260–هر که حرصش گام زد، کامش روا هرگز نشد

غزل شمارهٔ 261–ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

غزل شمارهٔ 262–مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263–جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 264–کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

غزل شمارهٔ 265–اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند

غزل شمارهٔ 266–اهل همت لب از دعا بستند

غزل شمارهٔ 267–ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

غزل شمارهٔ 268–چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 269–زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود

غزل شمارهٔ 270–کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

غزل شمارهٔ 271–دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

غزل شمارهٔ 272–هر کس که در بهار به صحرا برون رود

غزل شمارهٔ 273–خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

غزل شمارهٔ 274–گر خدا یار دلنواز نداد

غزل شمارهٔ 275–خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد

غزل شمارهٔ 276–ز چشمم آب حسرت می تراود

غزل شمارهٔ 277–بیا که در چمن انتظار آب نماند

غزل شمارهٔ 278–دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

غزل شمارهٔ 279–هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برد

غزل شمارهٔ 280–تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود

غزل شمارهٔ 281–بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

غزل شمارهٔ 282–به لحد چگونه زین غم، دلم آرمیده باشد

غزل شمارهٔ 283–عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد

غزل شمارهٔ 284–ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید

غزل شمارهٔ 285–فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند

غزل شمارهٔ 286–گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود

غزل شمارهٔ 287–بیار باده که جانم دمی ز ناله بر آید

غزل شمارهٔ 288–کسی به دور محبت خمار خم نکشد

غزل شمارهٔ 289–بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

غزل شمارهٔ 290–به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد

غزل شمارهٔ 291–دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

غزل شمارهٔ 292–مگر لب تو قرین شراب می گردد

غزل شمارهٔ 293–برهمن کیشم، که صدقم طعنه بر اصحاب زد

غزل شمارهٔ 294–از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند

غزل شمارهٔ 295–دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود

غزل شمارهٔ 296–گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد

غزل شمارهٔ 297–دوش دل آرایش بزمش تمنا کرده بود

غزل شمارهٔ 298–ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ 299–کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 300–دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 251–کسی می طربم در ایاغ می ریزد

غزل شمارهٔ 252–ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

غزل شمارهٔ 253–غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 254–دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

غزل شمارهٔ 255–گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد

غزل شمارهٔ 256–نغمه ای کز ره تاثیر به شیون نکشد

غزل شمارهٔ 257–جان ز شوق لبت شکر خاید

غزل شمارهٔ 258–کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

غزل شمارهٔ 259–به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

غزل شمارهٔ 260–هر که حرصش گام زد، کامش روا هرگز نشد

غزل شمارهٔ 261–ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

غزل شمارهٔ 262–مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263–جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 264–کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

غزل شمارهٔ 265–اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند

غزل شمارهٔ 266–اهل همت لب از دعا بستند

غزل شمارهٔ 267–ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

غزل شمارهٔ 268–چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 269–زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود

غزل شمارهٔ 270–کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

غزل شمارهٔ 271–دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

غزل شمارهٔ 272–هر کس که در بهار به صحرا برون رود

غزل شمارهٔ 273–خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

غزل شمارهٔ 274–گر خدا یار دلنواز نداد

غزل شمارهٔ 275–خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد

غزل شمارهٔ 276–ز چشمم آب حسرت می تراود

غزل شمارهٔ 277–بیا که در چمن انتظار آب نماند

غزل شمارهٔ 251کسی می طربم در ایاغ می ریزد

غزل شمارهٔ 252ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

غزل شمارهٔ 253غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 254دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

غزل شمارهٔ 255گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد

غزل شمارهٔ 256نغمه ای کز ره تاثیر به شیون نکشد

غزل شمارهٔ 257جان ز شوق لبت شکر خاید

غزل شمارهٔ 258کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

غزل شمارهٔ 259به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

غزل شمارهٔ 260هر که حرصش گام زد، کامش روا هرگز نشد

غزل شمارهٔ 261ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

غزل شمارهٔ 262مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 264کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

غزل شمارهٔ 265اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند

غزل شمارهٔ 266اهل همت لب از دعا بستند

غزل شمارهٔ 267ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

غزل شمارهٔ 268چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 269زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود

غزل شمارهٔ 270کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

غزل شمارهٔ 271دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

غزل شمارهٔ 272هر کس که در بهار به صحرا برون رود

غزل شمارهٔ 273خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

غزل شمارهٔ 274گر خدا یار دلنواز نداد

غزل شمارهٔ 275خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد

غزل شمارهٔ 276ز چشمم آب حسرت می تراود

غزل شمارهٔ 277بیا که در چمن انتظار آب نماند

غزل شمارهٔ 278دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

غزل شمارهٔ 279هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برد

غزل شمارهٔ 280تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود

غزل شمارهٔ 281بنازم شیشهٔ می را ، که خوش مستانه می گرید

غزل شمارهٔ 282به لحد چگونه زین غم، دلم آرمیده باشد

غزل شمارهٔ 283عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد

غزل شمارهٔ 284ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید

غزل شمارهٔ 285فلک سای و غم صهبا،کسی هشیار کی ماند

غزل شمارهٔ 286گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود

غزل شمارهٔ 287بیار باده که جانم دمی ز ناله بر آید

غزل شمارهٔ 288کسی به دور محبت خمار خم نکشد

غزل شمارهٔ 289بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید

غزل شمارهٔ 290به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد

غزل شمارهٔ 291دلم ز گوشهٔ گلخن به طوف باغ آمد

غزل شمارهٔ 292مگر لب تو قرین شراب می گردد

غزل شمارهٔ 293برهمن کیشم، که صدقم طعنه بر اصحاب زد

غزل شمارهٔ 294از پی صید دگر، تا بجهاندی سمند

غزل شمارهٔ 295دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود

غزل شمارهٔ 296گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد

غزل شمارهٔ 297دوش دل آرایش بزمش تمنا کرده بود

غزل شمارهٔ 298ای گریه ریزشی، که بلا کم نمی شود

غزل شمارهٔ 299کدام لحظه دلم گرد غم نمی‌گردد

غزل شمارهٔ 300دودی ز دل برآمد و خون جوش می زند

غزل شمارهٔ 251کسی می طربم در ایاغ می ریزد

غزل شمارهٔ 252ز روی آتش سوزان اگر خاشاک می روید

غزل شمارهٔ 253غم تو نیست، به عیش جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 254دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید

غزل شمارهٔ 255گر به خواب اجلم دیدهٔ جان گرم نشد

غزل شمارهٔ 256نغمه ای کز ره تاثیر به شیون نکشد

غزل شمارهٔ 257جان ز شوق لبت شکر خاید

غزل شمارهٔ 258کو شورشی که صحبت شادی به هم خورد

غزل شمارهٔ 259به یادم هرگز آن نخل قد موزون نمی آید

غزل شمارهٔ 260هر که حرصش گام زد، کامش روا هرگز نشد

غزل شمارهٔ 261ز شهر دل به گوشم هر نفس فریاد می آید

غزل شمارهٔ 262مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

غزل شمارهٔ 263جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

غزل شمارهٔ 264کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

غزل شمارهٔ 265اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند

غزل شمارهٔ 266اهل همت لب از دعا بستند

غزل شمارهٔ 267ز ننگ عافیت بازم دل شرمنده می سوزد

غزل شمارهٔ 268چه پرسی ام که به جانت هوای ما چه کند

غزل شمارهٔ 269زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود

غزل شمارهٔ 270کاش آن کسان که منعم از آن تند خو کنند

غزل شمارهٔ 271دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

غزل شمارهٔ 272هر کس که در بهار به صحرا برون رود

غزل شمارهٔ 273خوبان شهر بین که در این مسکن من اند

غزل شمارهٔ 274گر خدا یار دلنواز نداد

غزل شمارهٔ 275خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد

غزل شمارهٔ 276ز چشمم آب حسرت می تراود

غزل شمارهٔ 277بیا که در چمن انتظار آب نماند

غزل شمارهٔ 278دلم در عاشقی با زخم زهر آلود می گردد

غزل شمارهٔ 279هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برد

غزل شمارهٔ 280تشته لب رفتم به جنت ، چشمهٔ کوثر نبود