غزلیات

غزل شمارهٔ 1151گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1151

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1152سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1152

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1153ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1153

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1154گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1154

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1155مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1155

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1156دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1156

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1157ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1157

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1158مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1158

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1159دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1159

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1160خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1160

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1161آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1162شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1162

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1163صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1163

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1164نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1164

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1165آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1165

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1166از خدنگ غمزه دلدوز خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1166

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1167زلف تو هر موی و بادی در سرش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1167

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1168آنکه از جان دوست تر می دارمش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1168

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1169ای لب چون شکرت چشمه نوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1169

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1170شاد باش، ای شب فرخنده دوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1170

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1171رغم آن دل که نگه دارندش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1171

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1172خلق به هر کار و من برسر سودای خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1172

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1173مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1173

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1174خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1174

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1175دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1175

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1176چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1176

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1177شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1177

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1178ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1178

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1179دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1179

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1180هر بامداد تا به شبم بر سر رهش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1180

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1181فرشته می ننویسد گناه دم به دمش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1181

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1182گر، ای نسیم، ترا ره دهنده در حرمش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1182

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1183ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1183

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1184قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1184

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1185کرشمه های سر زلف در بنا گوشش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1185

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1186کسی که هست نظر بر جمال میمونش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1186

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1187نظر ز دیده بدزدم چو بنگرم رویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1187

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1188شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1188

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1189ترک من، سر مکش ز پرده خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1189

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1190باغ بشکفت و سوری و سمنش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1190

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1191رفت دل، نیست روشنم حالش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1191

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1192لب نگر وان دهان خندانش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1192

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1193سوار من از من عنان در مکش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1193

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1194آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1194

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1195او می رود و عاشق مسکین گرانش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1195

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1196به سنگی چون سگان از دور خرسندم ز دربانش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1196

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1197خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1197

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1198دل من دست بازی می کند هر لحظه با مویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1198

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1199زلفت که باد از هر طرف گه گه پریشان داردش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1199

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1200گه گه نظری باز مدار از من درویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1200

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1151–گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

غزل شمارهٔ 1152–سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

غزل شمارهٔ 1153–ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

غزل شمارهٔ 1154–گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

غزل شمارهٔ 1155–مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

غزل شمارهٔ 1156–دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

غزل شمارهٔ 1157–ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

غزل شمارهٔ 1158–مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

غزل شمارهٔ 1159–دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

غزل شمارهٔ 1160–خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

غزل شمارهٔ 1161–آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

غزل شمارهٔ 1162–شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

غزل شمارهٔ 1163–صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

غزل شمارهٔ 1164–نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟

غزل شمارهٔ 1165–آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش

غزل شمارهٔ 1166–از خدنگ غمزه دلدوز خویش

غزل شمارهٔ 1167–زلف تو هر موی و بادی در سرش

غزل شمارهٔ 1168–آنکه از جان دوست تر می دارمش

غزل شمارهٔ 1169–ای لب چون شکرت چشمه نوش

غزل شمارهٔ 1170–شاد باش، ای شب فرخنده دوش

غزل شمارهٔ 1171–رغم آن دل که نگه دارندش

غزل شمارهٔ 1172–خلق به هر کار و من برسر سودای خویش

غزل شمارهٔ 1173–مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

غزل شمارهٔ 1174–خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش

غزل شمارهٔ 1175–دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

غزل شمارهٔ 1176–چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

غزل شمارهٔ 1177–شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش

غزل شمارهٔ 1178–ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

غزل شمارهٔ 1179–دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش

غزل شمارهٔ 1180–هر بامداد تا به شبم بر سر رهش

غزل شمارهٔ 1181–فرشته می ننویسد گناه دم به دمش

غزل شمارهٔ 1182–گر، ای نسیم، ترا ره دهنده در حرمش

غزل شمارهٔ 1183–ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش

غزل شمارهٔ 1184–قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

غزل شمارهٔ 1185–کرشمه های سر زلف در بنا گوشش

غزل شمارهٔ 1186–کسی که هست نظر بر جمال میمونش

غزل شمارهٔ 1187–نظر ز دیده بدزدم چو بنگرم رویش

غزل شمارهٔ 1188–شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش

غزل شمارهٔ 1189–ترک من، سر مکش ز پرده خویش

غزل شمارهٔ 1190–باغ بشکفت و سوری و سمنش

غزل شمارهٔ 1191–رفت دل، نیست روشنم حالش

غزل شمارهٔ 1192–لب نگر وان دهان خندانش

غزل شمارهٔ 1193–سوار من از من عنان در مکش

غزل شمارهٔ 1194–آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

غزل شمارهٔ 1195–او می رود و عاشق مسکین گرانش

غزل شمارهٔ 1196–به سنگی چون سگان از دور خرسندم ز دربانش

غزل شمارهٔ 1197–خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش

غزل شمارهٔ 1198–دل من دست بازی می کند هر لحظه با مویش

غزل شمارهٔ 1199–زلفت که باد از هر طرف گه گه پریشان داردش

غزل شمارهٔ 1200–گه گه نظری باز مدار از من درویش

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1151–گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

غزل شمارهٔ 1152–سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

غزل شمارهٔ 1153–ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

غزل شمارهٔ 1154–گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

غزل شمارهٔ 1155–مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

غزل شمارهٔ 1156–دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

غزل شمارهٔ 1157–ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

غزل شمارهٔ 1158–مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

غزل شمارهٔ 1159–دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

غزل شمارهٔ 1160–خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

غزل شمارهٔ 1161–آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

غزل شمارهٔ 1162–شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

غزل شمارهٔ 1163–صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

غزل شمارهٔ 1164–نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟

غزل شمارهٔ 1165–آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش

غزل شمارهٔ 1166–از خدنگ غمزه دلدوز خویش

غزل شمارهٔ 1167–زلف تو هر موی و بادی در سرش

غزل شمارهٔ 1168–آنکه از جان دوست تر می دارمش

غزل شمارهٔ 1169–ای لب چون شکرت چشمه نوش

غزل شمارهٔ 1170–شاد باش، ای شب فرخنده دوش

غزل شمارهٔ 1171–رغم آن دل که نگه دارندش

غزل شمارهٔ 1172–خلق به هر کار و من برسر سودای خویش

غزل شمارهٔ 1173–مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

غزل شمارهٔ 1174–خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش

غزل شمارهٔ 1175–دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

غزل شمارهٔ 1176–چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

غزل شمارهٔ 1151گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

غزل شمارهٔ 1152سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

غزل شمارهٔ 1153ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

غزل شمارهٔ 1154گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

غزل شمارهٔ 1155مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

غزل شمارهٔ 1156دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

غزل شمارهٔ 1157ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

غزل شمارهٔ 1158مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

غزل شمارهٔ 1159دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

غزل شمارهٔ 1160خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

غزل شمارهٔ 1161آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

غزل شمارهٔ 1162شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

غزل شمارهٔ 1163صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

غزل شمارهٔ 1164نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟

غزل شمارهٔ 1165آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش

غزل شمارهٔ 1166از خدنگ غمزه دلدوز خویش

غزل شمارهٔ 1167زلف تو هر موی و بادی در سرش

غزل شمارهٔ 1168آنکه از جان دوست تر می دارمش

غزل شمارهٔ 1169ای لب چون شکرت چشمه نوش

غزل شمارهٔ 1170شاد باش، ای شب فرخنده دوش

غزل شمارهٔ 1171رغم آن دل که نگه دارندش

غزل شمارهٔ 1172خلق به هر کار و من برسر سودای خویش

غزل شمارهٔ 1173مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

غزل شمارهٔ 1174خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش

غزل شمارهٔ 1175دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

غزل شمارهٔ 1176چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

غزل شمارهٔ 1177شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش

غزل شمارهٔ 1178ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

غزل شمارهٔ 1179دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش

غزل شمارهٔ 1180هر بامداد تا به شبم بر سر رهش

غزل شمارهٔ 1181فرشته می ننویسد گناه دم به دمش

غزل شمارهٔ 1182گر، ای نسیم، ترا ره دهنده در حرمش

غزل شمارهٔ 1183ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش

غزل شمارهٔ 1184قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

غزل شمارهٔ 1185کرشمه های سر زلف در بنا گوشش

غزل شمارهٔ 1186کسی که هست نظر بر جمال میمونش

غزل شمارهٔ 1187نظر ز دیده بدزدم چو بنگرم رویش

غزل شمارهٔ 1188شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش

غزل شمارهٔ 1189ترک من، سر مکش ز پرده خویش

غزل شمارهٔ 1190باغ بشکفت و سوری و سمنش

غزل شمارهٔ 1191رفت دل، نیست روشنم حالش

غزل شمارهٔ 1192لب نگر وان دهان خندانش

غزل شمارهٔ 1193سوار من از من عنان در مکش

غزل شمارهٔ 1194آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

غزل شمارهٔ 1195او می رود و عاشق مسکین گرانش

غزل شمارهٔ 1196به سنگی چون سگان از دور خرسندم ز دربانش

غزل شمارهٔ 1197خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش

غزل شمارهٔ 1198دل من دست بازی می کند هر لحظه با مویش

غزل شمارهٔ 1199زلفت که باد از هر طرف گه گه پریشان داردش

غزل شمارهٔ 1200گه گه نظری باز مدار از من درویش

غزل شمارهٔ 1151گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

غزل شمارهٔ 1152سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

غزل شمارهٔ 1153ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

غزل شمارهٔ 1154گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

غزل شمارهٔ 1155مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

غزل شمارهٔ 1156دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

غزل شمارهٔ 1157ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

غزل شمارهٔ 1158مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

غزل شمارهٔ 1159دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

غزل شمارهٔ 1160خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

غزل شمارهٔ 1161آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

غزل شمارهٔ 1162شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

غزل شمارهٔ 1163صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

غزل شمارهٔ 1164نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟

غزل شمارهٔ 1165آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش

غزل شمارهٔ 1166از خدنگ غمزه دلدوز خویش

غزل شمارهٔ 1167زلف تو هر موی و بادی در سرش

غزل شمارهٔ 1168آنکه از جان دوست تر می دارمش

غزل شمارهٔ 1169ای لب چون شکرت چشمه نوش

غزل شمارهٔ 1170شاد باش، ای شب فرخنده دوش

غزل شمارهٔ 1171رغم آن دل که نگه دارندش

غزل شمارهٔ 1172خلق به هر کار و من برسر سودای خویش

غزل شمارهٔ 1173مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

غزل شمارهٔ 1174خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش

غزل شمارهٔ 1175دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

غزل شمارهٔ 1176چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

غزل شمارهٔ 1177شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش

غزل شمارهٔ 1178ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

غزل شمارهٔ 1179دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش

غزل شمارهٔ 1180هر بامداد تا به شبم بر سر رهش