غزل شمارهٔ 1171

رغم آن دل که نگه دارندش

زیر آن زلف سیه دارندش

مشک بی‌زلف تو نتواند بود

گر به شمشیر نگه دارندش

بر رخ خوب تو ماند چیزی

مه اگر زیر کله دارندش

در زمان سر بنهد بر پایت

پایت ار بر سر مه دارندش

چشم خسرو به گه آمدنت

منتظر بر سر ره دارندش