Name: غزلیات
Author: بیدل دهلوی

غزل شمارهٔ 401گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

14 اشعار

غزل شمارهٔ 402رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

12 اشعار

غزل شمارهٔ 403هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

12 اشعار

غزل شمارهٔ 404یاد وصلی‌ کردم آغوش من دیوانه ‌سوخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

10 اشعار

غزل شمارهٔ 405آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

11 اشعار

غزل شمارهٔ 406بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 406

7 اشعار

غزل شمارهٔ 407شب ‌که حیرت ‌با خیالت‌ طرح ‌قیل ‌و قال ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

12 اشعار

غزل شمارهٔ 408زان اشک‌که چون شمع زچشم‌تر من ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

10 اشعار

غزل شمارهٔ 409اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 409

11 اشعار

غزل شمارهٔ 410زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 410

12 اشعار

غزل شمارهٔ 411د‌ی ترنگی از شکست ساغرم ‌کل ‌کرد و ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 411

12 اشعار

غزل شمارهٔ 412بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 412

10 اشعار

غزل شمارهٔ 413شوخ بی‌باکی‌که رنگ عیش هر کاشانه ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 413

12 اشعار

غزل شمارهٔ 414هرکجا لعل تو رنگ خنده مستانه ریخت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 414

12 اشعار

غزل شمارهٔ 415توخودشخص نفس‌خویی که بادل‌نیست پیوندت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 415

13 اشعار

غزل شمارهٔ 416چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 416

11 اشعار

غزل شمارهٔ 417ما و من ‌گم ‌گشت هرگه خواب شد هم‌بسترت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 417

15 اشعار

غزل شمارهٔ 418ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 418

13 اشعار

غزل شمارهٔ 419زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌کلام‌ هوش تسخیرت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 419

10 اشعار

غزل شمارهٔ 420چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 420

7 اشعار

غزل شمارهٔ 421آمد ورفت نفس نیرنگ توفان بلاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 421

12 اشعار

غزل شمارهٔ 422اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 422

12 اشعار

غزل شمارهٔ 423ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 423

13 اشعار

غزل شمارهٔ 424تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 424

14 اشعار

غزل شمارهٔ 425خط لعلت غبار حیرت‌افزاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 425

13 اشعار

غزل شمارهٔ 426خیالی سد راه عبرت ماست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 426

11 اشعار

غزل شمارهٔ 427رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 427

10 اشعار

غزل شمارهٔ 428ز آهم نخل حسرت شعله بالاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 428

12 اشعار

غزل شمارهٔ 429زندگی سد ره جولان ماست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 429

14 اشعار

غزل شمارهٔ 430سایهٔ دستی اگر ضامن احوال ماست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 430

14 اشعار

غزل شمارهٔ 431شوخی‌انداز جرأتها ضعیفان را بلاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 431

12 اشعار

غزل شمارهٔ 432شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 432

12 اشعار

غزل شمارهٔ 433صد هنر در پرده دل فرش اقبال صفاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 433

15 اشعار

غزل شمارهٔ 434عشرت‌فروز انجمن هستی‌ام حیاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 434

12 اشعار

غزل شمارهٔ 435غفلت از عاقبت عقوبت‌زاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 435

17 اشعار

غزل شمارهٔ 436فضای وادی امکان پر از غبارِ فناست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 436

16 اشعار

غزل شمارهٔ 437کام همت اگر انباشتهٔ ذوق خفاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 437

12 اشعار

غزل شمارهٔ 438گرد اندوه دلم دام تماشای صفاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 438

12 اشعار

غزل شمارهٔ 439گردی ز خویش رفتن ما هیچ برنخاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 439

12 اشعار

غزل شمارهٔ 440ما و من شور گرفتاری هاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 440

15 اشعار

غزل شمارهٔ 441نسبت اشراف با دونان خطاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 441

13 اشعار

غزل شمارهٔ 442نشئهٔ هستی به دور جام پیری نارساست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 442

12 اشعار

غزل شمارهٔ 443نفس محرک جسم به غم فسرده ماست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 443

12 اشعار

غزل شمارهٔ 444نقش دیبای هنر فرش ره اهل صفاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 444

13 اشعار

غزل شمارهٔ 445نه جاه مایهٔ عصیان نه مال غفلت‌زاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 445

14 اشعار

غزل شمارهٔ 446یاد آن جلوه ز چشمم‌ گره اشک‌ گشاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 446

10 اشعار

غزل شمارهٔ 447باز گردون در عبیرافشانی زلف شب است

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 447

12 اشعار

غزل شمارهٔ 448تیره‌بختی چون هجوم آرد سخن مهر لب است

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 448

13 اشعار

غزل شمارهٔ 449چشم خرد آیینهٔ جام می ناب است

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 449

14 اشعار

غزل شمارهٔ 450بسکه سودای توام سرتا به پا زنجیر پاست

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ 450

آڈیو

15 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 401–گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت

غزل شمارهٔ 402–رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

غزل شمارهٔ 403–هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت

غزل شمارهٔ 404–یاد وصلی‌ کردم آغوش من دیوانه ‌سوخت

غزل شمارهٔ 405–آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریخت

غزل شمارهٔ 406–بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت

غزل شمارهٔ 407–شب ‌که حیرت ‌با خیالت‌ طرح ‌قیل ‌و قال ریخت

غزل شمارهٔ 408–زان اشک‌که چون شمع زچشم‌تر من ریخت

غزل شمارهٔ 409–اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت

غزل شمارهٔ 410–زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت

غزل شمارهٔ 411–د‌ی ترنگی از شکست ساغرم ‌کل ‌کرد و ریخت

غزل شمارهٔ 412–بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 413–شوخ بی‌باکی‌که رنگ عیش هر کاشانه ریخت

غزل شمارهٔ 414–هرکجا لعل تو رنگ خنده مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 415–توخودشخص نفس‌خویی که بادل‌نیست پیوندت

غزل شمارهٔ 416–چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

غزل شمارهٔ 417–ما و من ‌گم ‌گشت هرگه خواب شد هم‌بسترت

غزل شمارهٔ 418–ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

غزل شمارهٔ 419–زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌کلام‌ هوش تسخیرت

غزل شمارهٔ 420–چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت

غزل شمارهٔ 421–آمد ورفت نفس نیرنگ توفان بلاست

غزل شمارهٔ 422–اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست

غزل شمارهٔ 423–ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست

غزل شمارهٔ 424–تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاست

غزل شمارهٔ 425–خط لعلت غبار حیرت‌افزاست

غزل شمارهٔ 426–خیالی سد راه عبرت ماست

غزل شمارهٔ 427–رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست

غزل شمارهٔ 428–ز آهم نخل حسرت شعله بالاست

غزل شمارهٔ 429–زندگی سد ره جولان ماست

غزل شمارهٔ 430–سایهٔ دستی اگر ضامن احوال ماست

غزل شمارهٔ 431–شوخی‌انداز جرأتها ضعیفان را بلاست

غزل شمارهٔ 432–شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست

غزل شمارهٔ 433–صد هنر در پرده دل فرش اقبال صفاست

غزل شمارهٔ 434–عشرت‌فروز انجمن هستی‌ام حیاست

غزل شمارهٔ 435–غفلت از عاقبت عقوبت‌زاست

غزل شمارهٔ 436–فضای وادی امکان پر از غبارِ فناست

غزل شمارهٔ 437–کام همت اگر انباشتهٔ ذوق خفاست

غزل شمارهٔ 438–گرد اندوه دلم دام تماشای صفاست

غزل شمارهٔ 439–گردی ز خویش رفتن ما هیچ برنخاست

غزل شمارهٔ 440–ما و من شور گرفتاری هاست

غزل شمارهٔ 441–نسبت اشراف با دونان خطاست

غزل شمارهٔ 442–نشئهٔ هستی به دور جام پیری نارساست

غزل شمارهٔ 443–نفس محرک جسم به غم فسرده ماست

غزل شمارهٔ 444–نقش دیبای هنر فرش ره اهل صفاست

غزل شمارهٔ 445–نه جاه مایهٔ عصیان نه مال غفلت‌زاست

غزل شمارهٔ 446–یاد آن جلوه ز چشمم‌ گره اشک‌ گشاست

غزل شمارهٔ 447–باز گردون در عبیرافشانی زلف شب است

غزل شمارهٔ 448–تیره‌بختی چون هجوم آرد سخن مهر لب است

غزل شمارهٔ 449–چشم خرد آیینهٔ جام می ناب است

غزل شمارهٔ 450–بسکه سودای توام سرتا به پا زنجیر پاست

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 401–گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت

غزل شمارهٔ 402–رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

غزل شمارهٔ 403–هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت

غزل شمارهٔ 404–یاد وصلی‌ کردم آغوش من دیوانه ‌سوخت

غزل شمارهٔ 405–آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریخت

غزل شمارهٔ 406–بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت

غزل شمارهٔ 407–شب ‌که حیرت ‌با خیالت‌ طرح ‌قیل ‌و قال ریخت

غزل شمارهٔ 408–زان اشک‌که چون شمع زچشم‌تر من ریخت

غزل شمارهٔ 409–اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت

غزل شمارهٔ 410–زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت

غزل شمارهٔ 411–د‌ی ترنگی از شکست ساغرم ‌کل ‌کرد و ریخت

غزل شمارهٔ 412–بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 413–شوخ بی‌باکی‌که رنگ عیش هر کاشانه ریخت

غزل شمارهٔ 414–هرکجا لعل تو رنگ خنده مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 415–توخودشخص نفس‌خویی که بادل‌نیست پیوندت

غزل شمارهٔ 416–چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

غزل شمارهٔ 417–ما و من ‌گم ‌گشت هرگه خواب شد هم‌بسترت

غزل شمارهٔ 418–ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

غزل شمارهٔ 419–زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌کلام‌ هوش تسخیرت

غزل شمارهٔ 420–چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت

غزل شمارهٔ 421–آمد ورفت نفس نیرنگ توفان بلاست

غزل شمارهٔ 422–اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست

غزل شمارهٔ 423–ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست

غزل شمارهٔ 424–تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاست

غزل شمارهٔ 425–خط لعلت غبار حیرت‌افزاست

غزل شمارهٔ 426–خیالی سد راه عبرت ماست

غزل شمارهٔ 427–رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست

غزل شمارهٔ 401گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت

غزل شمارهٔ 402رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

غزل شمارهٔ 403هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت

غزل شمارهٔ 404یاد وصلی‌ کردم آغوش من دیوانه ‌سوخت

غزل شمارهٔ 405آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریخت

غزل شمارهٔ 406بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت

غزل شمارهٔ 407شب ‌که حیرت ‌با خیالت‌ طرح ‌قیل ‌و قال ریخت

غزل شمارهٔ 408زان اشک‌که چون شمع زچشم‌تر من ریخت

غزل شمارهٔ 409اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت

غزل شمارهٔ 410زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت

غزل شمارهٔ 411د‌ی ترنگی از شکست ساغرم ‌کل ‌کرد و ریخت

غزل شمارهٔ 412بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 413شوخ بی‌باکی‌که رنگ عیش هر کاشانه ریخت

غزل شمارهٔ 414هرکجا لعل تو رنگ خنده مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 415توخودشخص نفس‌خویی که بادل‌نیست پیوندت

غزل شمارهٔ 416چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

غزل شمارهٔ 417ما و من ‌گم ‌گشت هرگه خواب شد هم‌بسترت

غزل شمارهٔ 418ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

غزل شمارهٔ 419زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌کلام‌ هوش تسخیرت

غزل شمارهٔ 420چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت

غزل شمارهٔ 421آمد ورفت نفس نیرنگ توفان بلاست

غزل شمارهٔ 422اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست

غزل شمارهٔ 423ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست

غزل شمارهٔ 424تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاست

غزل شمارهٔ 425خط لعلت غبار حیرت‌افزاست

غزل شمارهٔ 426خیالی سد راه عبرت ماست

غزل شمارهٔ 427رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست

غزل شمارهٔ 428ز آهم نخل حسرت شعله بالاست

غزل شمارهٔ 429زندگی سد ره جولان ماست

غزل شمارهٔ 430سایهٔ دستی اگر ضامن احوال ماست

غزل شمارهٔ 431شوخی‌انداز جرأتها ضعیفان را بلاست

غزل شمارهٔ 432شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست

غزل شمارهٔ 433صد هنر در پرده دل فرش اقبال صفاست

غزل شمارهٔ 434عشرت‌فروز انجمن هستی‌ام حیاست

غزل شمارهٔ 435غفلت از عاقبت عقوبت‌زاست

غزل شمارهٔ 436فضای وادی امکان پر از غبارِ فناست

غزل شمارهٔ 437کام همت اگر انباشتهٔ ذوق خفاست

غزل شمارهٔ 438گرد اندوه دلم دام تماشای صفاست

غزل شمارهٔ 439گردی ز خویش رفتن ما هیچ برنخاست

غزل شمارهٔ 440ما و من شور گرفتاری هاست

غزل شمارهٔ 441نسبت اشراف با دونان خطاست

غزل شمارهٔ 442نشئهٔ هستی به دور جام پیری نارساست

غزل شمارهٔ 443نفس محرک جسم به غم فسرده ماست

غزل شمارهٔ 444نقش دیبای هنر فرش ره اهل صفاست

غزل شمارهٔ 445نه جاه مایهٔ عصیان نه مال غفلت‌زاست

غزل شمارهٔ 446یاد آن جلوه ز چشمم‌ گره اشک‌ گشاست

غزل شمارهٔ 447باز گردون در عبیرافشانی زلف شب است

غزل شمارهٔ 448تیره‌بختی چون هجوم آرد سخن مهر لب است

غزل شمارهٔ 449چشم خرد آیینهٔ جام می ناب است

غزل شمارهٔ 450بسکه سودای توام سرتا به پا زنجیر پاست

غزل شمارهٔ 401گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت

غزل شمارهٔ 402رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

غزل شمارهٔ 403هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت

غزل شمارهٔ 404یاد وصلی‌ کردم آغوش من دیوانه ‌سوخت

غزل شمارهٔ 405آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریخت

غزل شمارهٔ 406بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت

غزل شمارهٔ 407شب ‌که حیرت ‌با خیالت‌ طرح ‌قیل ‌و قال ریخت

غزل شمارهٔ 408زان اشک‌که چون شمع زچشم‌تر من ریخت

غزل شمارهٔ 409اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت

غزل شمارهٔ 410زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت

غزل شمارهٔ 411د‌ی ترنگی از شکست ساغرم ‌کل ‌کرد و ریخت

غزل شمارهٔ 412بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 413شوخ بی‌باکی‌که رنگ عیش هر کاشانه ریخت

غزل شمارهٔ 414هرکجا لعل تو رنگ خنده مستانه ریخت

غزل شمارهٔ 415توخودشخص نفس‌خویی که بادل‌نیست پیوندت

غزل شمارهٔ 416چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

غزل شمارهٔ 417ما و من ‌گم ‌گشت هرگه خواب شد هم‌بسترت

غزل شمارهٔ 418ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

غزل شمارهٔ 419زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌کلام‌ هوش تسخیرت

غزل شمارهٔ 420چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت

غزل شمارهٔ 421آمد ورفت نفس نیرنگ توفان بلاست

غزل شمارهٔ 422اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست

غزل شمارهٔ 423ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست

غزل شمارهٔ 424تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاست

غزل شمارهٔ 425خط لعلت غبار حیرت‌افزاست

غزل شمارهٔ 426خیالی سد راه عبرت ماست

غزل شمارهٔ 427رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست

غزل شمارهٔ 428ز آهم نخل حسرت شعله بالاست

غزل شمارهٔ 429زندگی سد ره جولان ماست

غزل شمارهٔ 430سایهٔ دستی اگر ضامن احوال ماست