وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 46زمانه حله نو بست روی صحرا را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 46

8 اشعار

غزل شمارهٔ 47زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 47

7 اشعار

غزل شمارهٔ 48شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 48

10 اشعار

غزل شمارهٔ 49بهار پرده برانداخت روی نیکو را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 49

7 اشعار

غزل شمارهٔ 50شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 50

11 اشعار

غزل شمارهٔ 51گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 51

9 اشعار

غزل شمارهٔ 70چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 70

8 اشعار

غزل شمارهٔ 78رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 78

15 اشعار

غزل شمارهٔ 79شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 79

7 اشعار

غزل شمارهٔ 91که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 91

10 اشعار

غزل شمارهٔ 107رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

5 اشعار

غزل شمارهٔ 115زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

7 اشعار

غزل شمارهٔ 116چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

9 اشعار

غزل شمارهٔ 117اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

7 اشعار

غزل شمارهٔ 319ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

8 اشعار

غزل شمارهٔ 320ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

10 اشعار

غزل شمارهٔ 321ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

9 اشعار

غزل شمارهٔ 322رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

6 اشعار

غزل شمارهٔ 323مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

7 اشعار

غزل شمارهٔ 324مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

7 اشعار

غزل شمارهٔ 325چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

7 اشعار

غزل شمارهٔ 326شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

9 اشعار

غزل شمارهٔ 327هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

8 اشعار

غزل شمارهٔ 328کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

8 اشعار

غزل شمارهٔ 329شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

6 اشعار

غزل شمارهٔ 330چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

8 اشعار

غزل شمارهٔ 331مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

6 اشعار

غزل شمارهٔ 332بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 333کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

9 اشعار

غزل شمارهٔ 334سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

9 اشعار

غزل شمارهٔ 335چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

5 اشعار

غزل شمارهٔ 336رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

8 اشعار

غزل شمارهٔ 337کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

10 اشعار

غزل شمارهٔ 338نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

7 اشعار

غزل شمارهٔ 339ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

7 اشعار

غزل شمارهٔ 340هلال عید جهان را به نور خویش آراست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

7 اشعار

غزل شمارهٔ 341بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 342بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

5 اشعار

غزل شمارهٔ 343بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

7 اشعار

غزل شمارهٔ 344مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

7 اشعار

غزل شمارهٔ 345رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

10 اشعار

غزل شمارهٔ 346هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

9 اشعار

غزل شمارهٔ 382بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 382

8 اشعار

غزل شمارهٔ 384بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 384

7 اشعار

غزل شمارهٔ 396خیال روی تو چون در ناب در نظر است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 396

7 اشعار

غزل شمارهٔ 397رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 397

6 اشعار

غزل شمارهٔ 398جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 398

10 اشعار

غزل شمارهٔ 399دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 399

5 اشعار

غزل شمارهٔ 400لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 400

8 اشعار

غزل شمارهٔ 401بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 401

9 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 46–زمانه حله نو بست روی صحرا را

غزل شمارهٔ 47–زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

غزل شمارهٔ 48–شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را

غزل شمارهٔ 49–بهار پرده برانداخت روی نیکو را

غزل شمارهٔ 50–شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

غزل شمارهٔ 51–گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 70–چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 78–رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

غزل شمارهٔ 79–شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 91–که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

غزل شمارهٔ 107–رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

غزل شمارهٔ 115–زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب

غزل شمارهٔ 116–چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

غزل شمارهٔ 117–اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب

غزل شمارهٔ 319–ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320–ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321–ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322–رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323–مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324–مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325–چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326–شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327–هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328–کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329–شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330–چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

غزل شمارهٔ 331–مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

غزل شمارهٔ 332–بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

غزل شمارهٔ 333–کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

غزل شمارهٔ 334–سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 335–چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

غزل شمارهٔ 336–رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

غزل شمارهٔ 337–کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

غزل شمارهٔ 338–نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

غزل شمارهٔ 339–ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

غزل شمارهٔ 340–هلال عید جهان را به نور خویش آراست

غزل شمارهٔ 341–بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

غزل شمارهٔ 342–بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

غزل شمارهٔ 343–بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

غزل شمارهٔ 344–مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

غزل شمارهٔ 345–رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

غزل شمارهٔ 346–هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

غزل شمارهٔ 382–بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

غزل شمارهٔ 384–بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

غزل شمارهٔ 396–خیال روی تو چون در ناب در نظر است

غزل شمارهٔ 397–رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

غزل شمارهٔ 398–جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

غزل شمارهٔ 399–دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

غزل شمارهٔ 400–لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

غزل شمارهٔ 401–بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 46–زمانه حله نو بست روی صحرا را

غزل شمارهٔ 47–زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

غزل شمارهٔ 48–شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را

غزل شمارهٔ 49–بهار پرده برانداخت روی نیکو را

غزل شمارهٔ 50–شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

غزل شمارهٔ 51–گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 70–چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 78–رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

غزل شمارهٔ 79–شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 91–که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

غزل شمارهٔ 107–رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

غزل شمارهٔ 115–زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب

غزل شمارهٔ 116–چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

غزل شمارهٔ 117–اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب

غزل شمارهٔ 319–ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320–ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321–ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322–رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323–مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324–مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325–چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326–شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327–هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328–کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329–شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330–چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

غزل شمارهٔ 46زمانه حله نو بست روی صحرا را

غزل شمارهٔ 47زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

غزل شمارهٔ 48شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را

غزل شمارهٔ 49بهار پرده برانداخت روی نیکو را

غزل شمارهٔ 50شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

غزل شمارهٔ 51گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 70چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 78رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

غزل شمارهٔ 79شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 91که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

غزل شمارهٔ 107رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

غزل شمارهٔ 115زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب

غزل شمارهٔ 116چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

غزل شمارهٔ 117اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب

غزل شمارهٔ 319ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

غزل شمارهٔ 331مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

غزل شمارهٔ 332بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

غزل شمارهٔ 333کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

غزل شمارهٔ 334سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 335چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

غزل شمارهٔ 336رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

غزل شمارهٔ 337کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

غزل شمارهٔ 338نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

غزل شمارهٔ 339ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

غزل شمارهٔ 340هلال عید جهان را به نور خویش آراست

غزل شمارهٔ 341بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

غزل شمارهٔ 342بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

غزل شمارهٔ 343بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

غزل شمارهٔ 344مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

غزل شمارهٔ 345رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

غزل شمارهٔ 346هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

غزل شمارهٔ 382بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت

غزل شمارهٔ 384بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

غزل شمارهٔ 396خیال روی تو چون در ناب در نظر است

غزل شمارهٔ 397رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است

غزل شمارهٔ 398جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست

غزل شمارهٔ 399دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست

غزل شمارهٔ 400لطافت تو چنان در خیال ما بنشست

غزل شمارهٔ 401بیا که دل بشد از انتظار آمدنت

غزل شمارهٔ 46زمانه حله نو بست روی صحرا را

غزل شمارهٔ 47زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

غزل شمارهٔ 48شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را

غزل شمارهٔ 49بهار پرده برانداخت روی نیکو را

غزل شمارهٔ 50شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

غزل شمارهٔ 51گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

غزل شمارهٔ 70چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

غزل شمارهٔ 78رسید باد صبا تازه کرد جان مرا

غزل شمارهٔ 79شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا

غزل شمارهٔ 91که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا

غزل شمارهٔ 107رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را

غزل شمارهٔ 115زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب

غزل شمارهٔ 116چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب

غزل شمارهٔ 117اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب

غزل شمارهٔ 319ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

غزل شمارهٔ 331مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

غزل شمارهٔ 332بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

غزل شمارهٔ 333کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

غزل شمارهٔ 334سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت