وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 402چه وزن ماه سما را برابر رویت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 402

7 اشعار

غزل شمارهٔ 403به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 403

10 اشعار

غزل شمارهٔ 404رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 404

12 اشعار

غزل شمارهٔ 405دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 405

5 اشعار

غزل شمارهٔ 407توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 407

13 اشعار

غزل شمارهٔ 408به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 408

9 اشعار

غزل شمارهٔ 900ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 900

8 اشعار

غزل شمارهٔ 901مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 901

9 اشعار

غزل شمارهٔ 902نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 902

9 اشعار

غزل شمارهٔ 903گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 903

7 اشعار

غزل شمارهٔ 904مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 904

8 اشعار

غزل شمارهٔ 905چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 905

11 اشعار

غزل شمارهٔ 906مبصران که مزاج جهان شناخته اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 906

9 اشعار

غزل شمارهٔ 907به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 907

8 اشعار

غزل شمارهٔ 908اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 908

8 اشعار

غزل شمارهٔ 909در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 909

9 اشعار

غزل شمارهٔ 910کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 910

5 اشعار

غزل شمارهٔ 911چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 911

9 اشعار

غزل شمارهٔ 912ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 912

7 اشعار

غزل شمارهٔ 913فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 913

9 اشعار

غزل شمارهٔ 915دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 915

5 اشعار

غزل شمارهٔ 916بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 916

9 اشعار

غزل شمارهٔ 917بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 917

7 اشعار

غزل شمارهٔ 918لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 918

9 اشعار

غزل شمارهٔ 919کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 919

7 اشعار

غزل شمارهٔ 920کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 920

9 اشعار

غزل شمارهٔ 921کسی که یار وفادار و مهربان دارد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 921

9 اشعار

غزل شمارهٔ 922بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 922

5 اشعار

غزل شمارهٔ 923صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 923

7 اشعار

غزل شمارهٔ 924نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 924

6 اشعار

غزل شمارهٔ 925سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 925

9 اشعار

غزل شمارهٔ 926غمم بکشت به کار جهان که پردازد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 926

7 اشعار

غزل شمارهٔ 927جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 927

7 اشعار

غزل شمارهٔ 928به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 928

8 اشعار

غزل شمارهٔ 929خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 929

8 اشعار

غزل شمارهٔ 930سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 930

10 اشعار

غزل شمارهٔ 931چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 931

9 اشعار

غزل شمارهٔ 932دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 932

10 اشعار

غزل شمارهٔ 933اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 933

7 اشعار

غزل شمارهٔ 934نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 934

7 اشعار

غزل شمارهٔ 935اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 935

7 اشعار

غزل شمارهٔ 936کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 936

7 اشعار

غزل شمارهٔ 937وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 937

9 اشعار

غزل شمارهٔ 938کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 938

8 اشعار

غزل شمارهٔ 939نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 939

9 اشعار

غزل شمارهٔ 940اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 940

9 اشعار

غزل شمارهٔ 941مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 941

7 اشعار

غزل شمارهٔ 942شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 942

10 اشعار

غزل شمارهٔ 943منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 943

11 اشعار

غزل شمارهٔ 944نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 944

9 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 402–چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403–به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404–رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405–دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 407–توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408–به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 900–ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود

غزل شمارهٔ 901–مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902–نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903–گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904–مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905–چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906–مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907–به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908–اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909–در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910–کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911–چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912–ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913–فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 915–دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916–بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917–بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918–لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919–کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920–کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921–کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922–بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923–صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924–نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

غزل شمارهٔ 925–سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 926–غمم بکشت به کار جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 927–جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

غزل شمارهٔ 928–به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

غزل شمارهٔ 929–خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

غزل شمارهٔ 930–سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

غزل شمارهٔ 931–چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

غزل شمارهٔ 932–دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

غزل شمارهٔ 933–اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

غزل شمارهٔ 934–نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

غزل شمارهٔ 935–اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

غزل شمارهٔ 936–کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

غزل شمارهٔ 937–وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

غزل شمارهٔ 938–کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

غزل شمارهٔ 939–نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

غزل شمارهٔ 940–اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

غزل شمارهٔ 941–مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

غزل شمارهٔ 942–شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

غزل شمارهٔ 943–منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

غزل شمارهٔ 944–نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 402–چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403–به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404–رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405–دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 407–توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408–به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 900–ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود

غزل شمارهٔ 901–مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902–نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903–گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904–مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905–چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906–مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907–به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908–اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909–در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910–کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911–چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912–ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913–فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 915–دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916–بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917–بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918–لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919–کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920–کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 402چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 407توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 900ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود

غزل شمارهٔ 901مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 915دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد

غزل شمارهٔ 925سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد

غزل شمارهٔ 926غمم بکشت به کار جهان که پردازد

غزل شمارهٔ 927جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد

غزل شمارهٔ 928به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟

غزل شمارهٔ 929خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد

غزل شمارهٔ 930سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد

غزل شمارهٔ 931چو نقش چشم توام در دل حزین گردد

غزل شمارهٔ 932دلی که نرگس مستش به ناز بستاند

غزل شمارهٔ 933اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

غزل شمارهٔ 934نسیم زلف تو دل را درون بجنباند

غزل شمارهٔ 935اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

غزل شمارهٔ 936کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

غزل شمارهٔ 937وفا ز یار جفاکار چون نمی آید

غزل شمارهٔ 938کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟

غزل شمارهٔ 939نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد

غزل شمارهٔ 940اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد

غزل شمارهٔ 941مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد

غزل شمارهٔ 942شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد

غزل شمارهٔ 943منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود

غزل شمارهٔ 944نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

غزل شمارهٔ 402چه وزن ماه سما را برابر رویت

غزل شمارهٔ 403به خود مبین که چو روی من آفتابی هست

غزل شمارهٔ 404رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است

غزل شمارهٔ 405دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست

غزل شمارهٔ 407توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

غزل شمارهٔ 408به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ

غزل شمارهٔ 900ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود

غزل شمارهٔ 901مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود

غزل شمارهٔ 902نماز شام که آن مه مرا جمال نمود

غزل شمارهٔ 903گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟

غزل شمارهٔ 904مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید

غزل شمارهٔ 905چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید

غزل شمارهٔ 906مبصران که مزاج جهان شناخته اند

غزل شمارهٔ 907به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد

غزل شمارهٔ 908اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد

غزل شمارهٔ 909در آن هجوم که یار تو پادشا باشد

غزل شمارهٔ 910کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد

غزل شمارهٔ 911چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟

غزل شمارهٔ 912ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد

غزل شمارهٔ 913فغان که جان من از عاشقی به جان آمد

غزل شمارهٔ 915دل مرا چو ز روی تو یاد می آید

غزل شمارهٔ 916بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید

غزل شمارهٔ 917بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟

غزل شمارهٔ 918لبالب آر قدح کز گلو فرود آید

غزل شمارهٔ 919کسی که شمع جمال تو در نظر دارد

غزل شمارهٔ 920کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد

غزل شمارهٔ 921کسی که یار وفادار و مهربان دارد

غزل شمارهٔ 922بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد

غزل شمارهٔ 923صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد

غزل شمارهٔ 924نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد