باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2601گوشه گیران کامیاب از عالم بالا شوند

غزل شمارهٔ 2602بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوند

غزل شمارهٔ 2603کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟

غزل شمارهٔ 2604در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهند

غزل شمارهٔ 2605کی به ارباب تجرد مال دنیا می دهند؟

غزل شمارهٔ 2606گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهند

غزل شمارهٔ 2607داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند

غزل شمارهٔ 2608منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهند

غزل شمارهٔ 2609اهل همت خرده خود پیش درویشان نهند

غزل شمارهٔ 2610بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود

غزل شمارهٔ 2611دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود

غزل شمارهٔ 2612رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود

غزل شمارهٔ 2613آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود

غزل شمارهٔ 2614ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بود

غزل شمارهٔ 2615از سعادت در دماغش بیضه پندار بود

غزل شمارهٔ 2616یوسف ما در دل چه بر سر بازار بود

غزل شمارهٔ 2617جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود

غزل شمارهٔ 2618تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بود

غزل شمارهٔ 2619یاد ایامی که بزم عیش ما معمور بود

غزل شمارهٔ 2620ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود

غزل شمارهٔ 2621در کنار دایه حسن او جهان افروز بود

غزل شمارهٔ 2622ریزش اشک ندامت غافلان را بس بود

غزل شمارهٔ 2623دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود

غزل شمارهٔ 2624شب که دامان سر زلف توام در چنگ بود

غزل شمارهٔ 2625تا عنان اختیار ناقصم در چنگ بود

غزل شمارهٔ 2626از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود

غزل شمارهٔ 2627آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود

غزل شمارهٔ 2628خنده سوفار با دلگیری پیکان بود

غزل شمارهٔ 2629پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟

غزل شمارهٔ 2630شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بود

غزل شمارهٔ 2631دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بود

غزل شمارهٔ 2632شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بود

غزل شمارهٔ 2633مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغ

غزل شمارهٔ 2634روح را در تنگنای جسم کی شادی بود؟

غزل شمارهٔ 2635اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بود

غزل شمارهٔ 2636چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟

غزل شمارهٔ 2637یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبود

غزل شمارهٔ 2638پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبود

غزل شمارهٔ 2639هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خود

غزل شمارهٔ 2640حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟

غزل شمارهٔ 2641صورت شیرین اگر از لوح خارا می‌رود

غزل شمارهٔ 2642کی ز سیل گرم‌رو بر روی صحرا می‌رود؟

غزل شمارهٔ 2643چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رود

غزل شمارهٔ 2644می کند یادش دل بیتاب و از خود می رود

غزل شمارهٔ 2645مفلس از بزم شراب ما توانگر می‌رود

غزل شمارهٔ 2646از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رود

غزل شمارهٔ 2647چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رود

غزل شمارهٔ 2648در چمن چون حرف آن بالای موزون می‌رود

غزل شمارهٔ 2649در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رود

غزل شمارهٔ 2650دل ز بی برگی جگردارانه در خون می رود