باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1651کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟

غزل شمارهٔ 1652ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟

غزل شمارهٔ 1653اگر ز عالم تسلیم گوشه ای داری

غزل شمارهٔ 1654چو خط ز عارض آن فتنه جهان برخاست

غزل شمارهٔ 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداست

غزل شمارهٔ 1656عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست

غزل شمارهٔ 1657خط نرسته ازان لعل آتشین پیداست

غزل شمارهٔ 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراست

غزل شمارهٔ 1659پرستشی که مدام است می پرستی ماست

غزل شمارهٔ 1660ترا که عالم آیینه عالم آب است

غزل شمارهٔ 1661به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب است

غزل شمارهٔ 1662غبار هستی ما پرده دار سیلاب است

غزل شمارهٔ 1663ریاض هستی ما سبز از می ناب است

غزل شمارهٔ 1664خراب حالی ما از درازی دست است

غزل شمارهٔ 1665هزار رنگ گل فیض در گل صبح است

غزل شمارهٔ 1666مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

غزل شمارهٔ 1667مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

غزل شمارهٔ 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردست

غزل شمارهٔ 1669ز سادگی است به فرزند هر که خرسندست

غزل شمارهٔ 1670نهال شمع ز سبزی ازان برومندست

غزل شمارهٔ 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندست

غزل شمارهٔ 1672به حرف سرد نصیحت زوال ما بندست

غزل شمارهٔ 1673ز بس که واله و حیران و بیقرار خودست

غزل شمارهٔ 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدست

غزل شمارهٔ 1675درین دو هفته که زاینده رود سرشارست

غزل شمارهٔ 1676ازان به خاطر من ترک کار دشوارست

غزل شمارهٔ 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرست

غزل شمارهٔ 1678دل شکسته به قرب خدای راهبرست

غزل شمارهٔ 1679ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترست

غزل شمارهٔ 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرست

غزل شمارهٔ 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرست

غزل شمارهٔ 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرست

غزل شمارهٔ 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست

غزل شمارهٔ 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرست

غزل شمارهٔ 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرست

غزل شمارهٔ 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرست

غزل شمارهٔ 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازست

غزل شمارهٔ 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزست

غزل شمارهٔ 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس است

غزل شمارهٔ 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس است

غزل شمارهٔ 1691منم که دام بلایم رهایی قفس است

غزل شمارهٔ 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

غزل شمارهٔ 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش است

غزل شمارهٔ 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش است

غزل شمارهٔ 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش است

غزل شمارهٔ 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف است

غزل شمارهٔ 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

غزل شمارهٔ 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک است

غزل شمارهٔ 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک است

غزل شمارهٔ 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک است