باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک است

غزل شمارهٔ 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ است

غزل شمارهٔ 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است

غزل شمارهٔ 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

غزل شمارهٔ 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ است

غزل شمارهٔ 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ است

غزل شمارهٔ 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است

غزل شمارهٔ 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

غزل شمارهٔ 1710سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

غزل شمارهٔ 1711حضور عالم ایجاد در قرار دل است

غزل شمارهٔ 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل است

غزل شمارهٔ 1713فراغ بال طمع کردن از فلک خام است

غزل شمارهٔ 1714همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است

غزل شمارهٔ 1715سحاب گرد کدورت شراب صبحدم است

غزل شمارهٔ 1716قماش چهره یار از بهار معلوم است

غزل شمارهٔ 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم است

غزل شمارهٔ 1718زمین ز جلوه قربانیان گلستان است

غزل شمارهٔ 1719ز داغ، سینه پر تیر من گلستان است

غزل شمارهٔ 1720عنان نفس کشیدن جهاد مردان است

غزل شمارهٔ 1721به غیر دل همه عالم سراب حرمان است

غزل شمارهٔ 1722خزان بیجگران نوبهار مردان است

غزل شمارهٔ 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن است

غزل شمارهٔ 1724سیاه روی عقیق از جدایی یمن است

غزل شمارهٔ 1725به فکر چاره فتادن جگر گداختن است

غزل شمارهٔ 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن است

غزل شمارهٔ 1727چراغ خلوت جان روشنایی سخن است

غزل شمارهٔ 1728حریم میکده پر جوش از خروش من است

غزل شمارهٔ 1729بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

غزل شمارهٔ 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من است

غزل شمارهٔ 1731شراب کهنه که روشنگر روان من است

غزل شمارهٔ 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

غزل شمارهٔ 1733فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

غزل شمارهٔ 1734منم که معنی بیگانه آشنای من است

غزل شمارهٔ 1735کجا ز دایره عشق، حسن بیرون است؟

غزل شمارهٔ 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است

غزل شمارهٔ 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است

غزل شمارهٔ 1738رکاب عزم تو در دست خواب سنگین است

غزل شمارهٔ 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این است

غزل شمارهٔ 1740خوشا دلی که نمکسود از ملاحت اوست

غزل شمارهٔ 1741ز درد، عشق مرا بی نیاز ساخته است

غزل شمارهٔ 1742هنوز خط ز لب یار برنخاسته است

غزل شمارهٔ 1743مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

غزل شمارهٔ 1744گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است

غزل شمارهٔ 1745به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است

غزل شمارهٔ 1746نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است

غزل شمارهٔ 1747به هر دل آتشی از روی دلبر افتاده است

غزل شمارهٔ 1748ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1749به نامرادی ما عشق مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 1750نه چهره اش عرق از گرمی هوا کرده است