باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1601آیتی چون خط مشکین تو در قرآن نیست

غزل شمارهٔ 1602در سیه خانه افلاک، دل روشن نیست

غزل شمارهٔ 1603گرچه نم در جگر و در دل تنگم خون نیست

غزل شمارهٔ 1604یک نکوروی ندیدم که گرفتار تو نیست

غزل شمارهٔ 1605تلخی می به گوارایی دشنام تو نیست

غزل شمارهٔ 1606خسته چشم تو صاحب نظری نیست که نیست

غزل شمارهٔ 1607حلقه ذکر تو، میم دهنی نیست که نیست

غزل شمارهٔ 1608مهلت دور سبکسیر جهان اینهمه نیست

غزل شمارهٔ 1609برگ عیش چمن ای غنچه دهان اینهمه نیست

غزل شمارهٔ 1610با شکرخنده خوبان، نمک یاری نیست

غزل شمارهٔ 1611در بیابان جنون سلسله پردازی نیست

غزل شمارهٔ 1612چشم مخمور ترا حاجت می نوشی نیست

غزل شمارهٔ 1613در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیست

غزل شمارهٔ 1614در پریشان نظری غیر پریشانی نیست

غزل شمارهٔ 1615هیچ کس غیر تو در پرده بینایی نیست

غزل شمارهٔ 1616بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت

غزل شمارهٔ 1617از زر و سیم جهان پاس نظر باید داشت

غزل شمارهٔ 1618جوش می خشتی اگر از خم صهبا برداشت

غزل شمارهٔ 1619از دلم عشق به جامی غمی دنیا برداشت

غزل شمارهٔ 1620تا من دلشده را دست ز گردن برداشت

غزل شمارهٔ 1621سرو بالای تو از آب روانی برداشت

غزل شمارهٔ 1622دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت

غزل شمارهٔ 1623اگر آیینه دل نور و صفایی می داشت

غزل شمارهٔ 1624دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشت

غزل شمارهٔ 1625رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشت

غزل شمارهٔ 1626پشت آیینه بود پرده مستوری زشت

غزل شمارهٔ 1627شب که بر انجمن آن شعله سیراب گذشت

غزل شمارهٔ 1628دل ازان زلف چلیپا نتوانست گذشت

غزل شمارهٔ 1629باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشت

غزل شمارهٔ 1630از سر خرده جان، سخت دلیرانه گذشت

غزل شمارهٔ 1631خط به گرد لب میگون تو چون ساغر گشت

غزل شمارهٔ 1632این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟

غزل شمارهٔ 1633چشم ازان حسن به سامان چه تواند دریافت؟

غزل شمارهٔ 1634هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت

غزل شمارهٔ 1635خم چو گردد قدِ افراخته می‌باید رفت

غزل شمارهٔ 1636اوست سرور که کلاه و کمر از یادش رفت

غزل شمارهٔ 1637هر که آمد به جهان دست به دامان زد و رفت

غزل شمارهٔ 1638از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفت

غزل شمارهٔ 1639ناز بیماری ازان چشم گرانخواب گرفت

غزل شمارهٔ 1640پرده از راز من گوشه نشین ساز گرفت

غزل شمارهٔ 1641بر روی تو صفا از خط شبرنگ گرفت

غزل شمارهٔ 1642لب لعل تو ز خون دل من جام گرفت

غزل شمارهٔ 1643هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت

غزل شمارهٔ 1644خیال آب مرا در سراب‌ها انداخت

غزل شمارهٔ 1645که این نمک ز تبسم در آتشم انداخت؟

غزل شمارهٔ 1646بنفشه پیش خطت قفل بر زبان انداخت

غزل شمارهٔ 1647ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت

غزل شمارهٔ 1648عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت

غزل شمارهٔ 1649فروغ روی تو برقی به خرمن گل ریخت

غزل شمارهٔ 1650بتان که صید به نیرنگ می‌نمایندت