باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5853ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

غزل شمارهٔ 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

غزل شمارهٔ 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

غزل شمارهٔ 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

غزل شمارهٔ 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

غزل شمارهٔ 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

غزل شمارهٔ 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

غزل شمارهٔ 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

غزل شمارهٔ 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

غزل شمارهٔ 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریم

غزل شمارهٔ 5878در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیم

غزل شمارهٔ 5879گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم

غزل شمارهٔ 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم

غزل شمارهٔ 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟

غزل شمارهٔ 5882ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟

غزل شمارهٔ 5883ما درد را به ذوق می ناب می کشیم

غزل شمارهٔ 5884ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیم

غزل شمارهٔ 5885با شوخ دیدگان هوس آشنا نیم

غزل شمارهٔ 5886آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم

غزل شمارهٔ 5887چون صبح خنده با جگر چاک می زنیم

غزل شمارهٔ 5888خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیم

غزل شمارهٔ 5889در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟

غزل شمارهٔ 5890آن همت از کجاست که منزل یکی کنیم

غزل شمارهٔ 5891از خویش می رویم و ترا یاد می کنیم

غزل شمارهٔ 5892ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیم

غزل شمارهٔ 5893برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم

غزل شمارهٔ 5894بی آبرو حیات ابد زهر قاتل است

غزل شمارهٔ 5895ما داغ خود به تاج فریدون نمی دهیم

غزل شمارهٔ 5896افزود گرانباری غفلت ز شتابم

غزل شمارهٔ 5897روشن ز فروغ می ناب است حیاتم

غزل شمارهٔ 5898آن حال ندارم که به فکر دگر افتم

غزل شمارهٔ 5899تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم

غزل شمارهٔ 5900پیش از گل رخسار تو افروخته بودم

غزل شمارهٔ 5901فریاد که از کوتهی بخت ندارم

غزل شمارهٔ 5902آتش به دل از گرمی این مرحله دارم