باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5803با درد خشک ساخته ام، از دوا ترم

غزل شمارهٔ 5804تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟

غزل شمارهٔ 5805همت بلند نام شد از طبع سرکشم

غزل شمارهٔ 5806چشمی به گریه تر نشد از دود آتشم

غزل شمارهٔ 5807از شرم عشق بود مرا در نقاب چشم

غزل شمارهٔ 5808از گوهر سرشک بود آب و تاب چشم

غزل شمارهٔ 5809از گریه شبانه فزاید جلای چشم

غزل شمارهٔ 5810از زلف او چگونه دل ناتوان کشم؟

غزل شمارهٔ 5811آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟

غزل شمارهٔ 5812از روی نرم سرزنش خار می کشم

غزل شمارهٔ 5813اول سری به رخنه دیوار می کشم

غزل شمارهٔ 5814تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشم

غزل شمارهٔ 5815از فکر خلق عشق خدا کرد فارغم

غزل شمارهٔ 5816سرگرم عشقم از غم دستار فارغم

غزل شمارهٔ 5817دل را ز جوش گریه نگردید تاب کم

غزل شمارهٔ 5818از موج اشک، کام نهنگ است مسکنم

غزل شمارهٔ 5819چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنم

غزل شمارهٔ 5820کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟

غزل شمارهٔ 5821چون شمع چند من به زبان گفتگو کنم؟

غزل شمارهٔ 5822آغاز خط مفارقت از یار می‌کنم

غزل شمارهٔ 5823روزی که چشم بر رخ او باز می کنم

غزل شمارهٔ 5824دل را جلا به دیده نمناک می کنم

غزل شمارهٔ 5825لب چون صدف به آب گهر تر نمی‌کنم

غزل شمارهٔ 5826نزدیک من میا که ز خود دور می شوم

غزل شمارهٔ 5827نتوان گرفت روزی هم از دهان هم

غزل شمارهٔ 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هم

غزل شمارهٔ 5829تا چند پیر میکده را درد سر دهم؟

غزل شمارهٔ 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به هم

غزل شمارهٔ 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهم

غزل شمارهٔ 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم

غزل شمارهٔ 5833از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایم

غزل شمارهٔ 5834عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایم

غزل شمارهٔ 5835طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5837خرسند با هزار تمنی نشسته ایم

غزل شمارهٔ 5838ما از امیدها همه یکجا گذشته ایم

غزل شمارهٔ 5839این سطرهای آه که هرجا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ 5840جا در سیاه خانه سودا گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5841از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5842ما شمع را به شهپر خود، سر گرفته‌ایم

غزل شمارهٔ 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایم

غزل شمارهٔ 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایم

غزل شمارهٔ 5845ما نقض دل‌پذیر ورق‌های ساده‌ایم

غزل شمارهٔ 5846هر چند همچو ذره محقر فتاده ایم

غزل شمارهٔ 5847ما نام خود ز صفحه دلها سترده ایم

غزل شمارهٔ 5848ما توبه را به طاعت پیمانه برده ایم

غزل شمارهٔ 5849خورشید داغ گوهر عالم‌فروز ماست

غزل شمارهٔ 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایم

غزل شمارهٔ 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایم

غزل شمارهٔ 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایم