باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5753ز خط طراوت رخسار یار می بینم

غزل شمارهٔ 5754چو عکس چهره خود در پیاله می بینم

غزل شمارهٔ 5755به سرمگی سوی آن خاک پا نمی بینم

غزل شمارهٔ 5756اثر ز غنچه درین گلستان نمی‌بینم

غزل شمارهٔ 5757کجاست جذبه عشقی که بر کنار روم

غزل شمارهٔ 5758من آن نیم که به گلشن به اختیار روم

غزل شمارهٔ 5759به هر که باده دهد یار، من خراب شوم

غزل شمارهٔ 5760چراغ طور نسوزد اگر کلیم شوم

غزل شمارهٔ 5761درین جهان نشود حال آن جهان معلوم

غزل شمارهٔ 5762هوالغفور ز جوش شراب می‌شنوم

غزل شمارهٔ 5763پیام دوست ز باد بهار می‌شنوم

غزل شمارهٔ 5764شدند جمع دل و زلف از آشنایی هم

غزل شمارهٔ 5765نه می به جام و نه گل در کنار می‌خواهم

غزل شمارهٔ 5766کجاست باده که ناموس را به آب دهم

غزل شمارهٔ 5767به مهر داغ رسیده است جمله اعضایم

غزل شمارهٔ 5768به اشک درد دل خود نوشته سر دادیم

غزل شمارهٔ 5769به دوست پی زدل خونچکان خود بردیم

غزل شمارهٔ 5770ز میوه گرچه درین بوستان سبکباریم

غزل شمارهٔ 5771چو گل به ظاهر اگر خنده در دهان داریم

غزل شمارهٔ 5772عنان گسسته تر از سیل در بیابانیم

غزل شمارهٔ 5773به جای باده اگر در پیاله آب کنیم

غزل شمارهٔ 5774ز بحر کسب هوا چند چون حباب کنیم؟

غزل شمارهٔ 5775ز بوستان تو عشق بلند می گویم

غزل شمارهٔ 5776چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم

غزل شمارهٔ 5777جنون کجاست که دستی به کار بگشاییم

غزل شمارهٔ 5778از سردی جهان لب گفتار بسته ام

غزل شمارهٔ 5779زین نه صدف به روشنی دل گذشته ام

غزل شمارهٔ 5780روی سخن ز آینه‌رویان ندیده‌ام

غزل شمارهٔ 5781روی دلی چو غنچه ز بلبل ندیده ام

غزل شمارهٔ 5782سر بر فلک ز همت والا کشیده ام

غزل شمارهٔ 5783از آفتاب رنگ نبازد ستاره ام

غزل شمارهٔ 5784در عین وصل داغ جدایی چو لاله ام

غزل شمارهٔ 5785رنگین شده است بس که ز خونین ترانه‌ام

غزل شمارهٔ 5786تا شد به داغ عشق هم آغوش سینه ام

غزل شمارهٔ 5787هرگز نشد به حرف غرض آشنا لبم

غزل شمارهٔ 5788هر چند از گهر صدف آسا لبالبم

غزل شمارهٔ 5789امشب که داغ بر دل افگار سوختم

غزل شمارهٔ 5790دلتنگ از ملامت اغیار نیستم

غزل شمارهٔ 5791تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتم

غزل شمارهٔ 5792با هرکه روی حرف به جز یار داشتم

غزل شمارهٔ 5793از دست رفت دامن یاری که داشتم

غزل شمارهٔ 5794چون زلف دست بر کمر یار یافتم

غزل شمارهٔ 5795چشم دلم ستاره فشان بود صبحدم

غزل شمارهٔ 5796امشب به آه سرد ره خواب می‌زدم

غزل شمارهٔ 5797از خاکیان ز صافی طینت جدا شدم

غزل شمارهٔ 5798با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدم

غزل شمارهٔ 5799بی خواست بس که بار دل گلستان شدم

غزل شمارهٔ 5800عمری چو گرد در قدم کاروان شدم

غزل شمارهٔ 5801موی میان نبود که من همچو مو شدم

غزل شمارهٔ 5802خط تو ریشه در رگ جان می دواندم