باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5703ادب گذشته بر روی یکدیگر دستم

غزل شمارهٔ 5704مرا که هست به دل کوه آهن از مردم

غزل شمارهٔ 5705ز سادگی است تمنای سود ازین مردم

غزل شمارهٔ 5706منم که از جگر لاله داغ می دزدم

غزل شمارهٔ 5707ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصل

غزل شمارهٔ 5708ز ناروایی خود این چنین که خوار شدم

غزل شمارهٔ 5709اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندم

غزل شمارهٔ 5710به حرف تلخ ز لبهای یار خرسندم

غزل شمارهٔ 5711جمال یوسف ازین تیره خاکدان دیدم

غزل شمارهٔ 5712ز ابر تربیت روزگار نومیدم

غزل شمارهٔ 5713به جرم این که متاع هنر بود بارم

غزل شمارهٔ 5714گمان مبر که بغیر از تو آشنا دارم

غزل شمارهٔ 5715به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارم

غزل شمارهٔ 5716ز سر کلاه نمد را چگونه بردارم

غزل شمارهٔ 5717ز جوش عشق تو میخانه در بغل دارم

غزل شمارهٔ 5718ز خال روز سیاهی که داشتم دارم

غزل شمارهٔ 5719چگونه درد خود از مردمان نهان دارم

غزل شمارهٔ 5720کنون که با تو مکان در یک انجمن دارم

غزل شمارهٔ 5721چو خامه معنی نازک در آستین دارم

غزل شمارهٔ 5722نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارم

غزل شمارهٔ 5723ز ضعف اگر نفس بال بسته ای دارم

غزل شمارهٔ 5724لب خموش و زبان گزیده‌ای دارم

غزل شمارهٔ 5725درین سفر که توکل شده است راهبرم

غزل شمارهٔ 5726به شور عشق و جنون همچو صبح مشهورم

غزل شمارهٔ 5727به لب نمی رسد از ضعف آه شبگیرم

غزل شمارهٔ 5728منم که فیض شراب از کتاب می گیرم

غزل شمارهٔ 5729ز بیم هجر شب وصل یار می لرزم

غزل شمارهٔ 5730اگر چه در چمن روزگار خار و خسم

غزل شمارهٔ 5731ز خال گوشه ابروی یار می ترسم

غزل شمارهٔ 5732چنان که نیل بود مانع رسیدن چشم

غزل شمارهٔ 5733مرا که گفت که دست از عنان یار کشم

غزل شمارهٔ 5734ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگم

غزل شمارهٔ 5735ز بردباری ما خوار و زار شد عالم

غزل شمارهٔ 5736ز گمرهی خود از روی رهنما خجلم

غزل شمارهٔ 5737از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلم

غزل شمارهٔ 5738اگر چه نیک نیم در پناه نیکانم

غزل شمارهٔ 5739بس است روی دلی مشت استخوان مرا

غزل شمارهٔ 5740ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانم

غزل شمارهٔ 5741منم که قیمت یاقوت داغ می دانم

غزل شمارهٔ 5742منم که مصرف نقد نگاه می دانم

غزل شمارهٔ 5743ستاره سوخته آتشین عذارانم

غزل شمارهٔ 5744اگر چه با گل دمساز می شود شبنم

غزل شمارهٔ 5745به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم

غزل شمارهٔ 5746چگونه توبه ز می موسوم بهار کنم

غزل شمارهٔ 5747چه دست در خم آن زلف دلنواز کنم

غزل شمارهٔ 5748بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنم

غزل شمارهٔ 5749چگونه پیش رخ نازک تو آه کنم

غزل شمارهٔ 5750دلم ز پاسِ نفس تار می‌شود، چه کنم

غزل شمارهٔ 5751اگر به روی تو بار دگر نظاره کنم

غزل شمارهٔ 5752صفای روی ترا از نقاب می‌بینم