باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5903وقت است که داغی به دل دام گذارم

غزل شمارهٔ 5904آن قدر ندارم که سزاوار تو باشم

غزل شمارهٔ 5905از تلخ زبانان نشود پست خروشم

غزل شمارهٔ 5906دستی که به جامی نشود رهزن هوشم

غزل شمارهٔ 5907بیخود ز نوای دل دیوانه خویشم

غزل شمارهٔ 5908تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟

غزل شمارهٔ 5909در هر که ترا دیده به حسرت نگرانم

غزل شمارهٔ 5910جان را به دم خنجر قاتل برسانم

غزل شمارهٔ 5911کو بخت که در میکده با یار نشینم؟

غزل شمارهٔ 5912هر چند ز پیراهن بحرست کلاهم

غزل شمارهٔ 5913تا روی عرقناک ترا دید نگاهم

غزل شمارهٔ 5914از بخت سیه پست نگردید نوایم

غزل شمارهٔ 5915کو می که ز زندان دل تنگ برآیم؟

غزل شمارهٔ 5916ما تخم درین مزرعه جز اشک نکشتیم

غزل شمارهٔ 5917از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم

غزل شمارهٔ 5918در پله آغاز ز انجام گذشتیم

غزل شمارهٔ 5919خاکی به لب گور فشاندیم و گذشتیم

غزل شمارهٔ 5920ما دستخوش سبحه و زنار نگشتیم

غزل شمارهٔ 5921کام دل ازان غنچه مستور گرفتیم

غزل شمارهٔ 5922از صبر عنان دل خود کام گرفتیم

غزل شمارهٔ 5923ما چاشنی بوسه ز دشنام گرفتیم

غزل شمارهٔ 5924هرگز به خراش جگری شاد نگردیم

غزل شمارهٔ 5925ما زمزمه عشق به بازار فکندیم

غزل شمارهٔ 5926مستانه سر شیشه می باز گشودیم

غزل شمارهٔ 5927از ناله نی راز دل عشق شنیدیم

غزل شمارهٔ 5928چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

غزل شمارهٔ 5929سررشته مهر از می بیباک بریدیم

غزل شمارهٔ 5930یک عمر ز هر خار و خسی ناز کشیدیم

غزل شمارهٔ 5931تا سر به گریبان تماشا نکشیدیم

غزل شمارهٔ 5932ما طالع جمعیت اسباب نداریم

غزل شمارهٔ 5933یک چشم زدن فرقت می تاب نداریم

غزل شمارهٔ 5934ما فکر لباس و غم دستار نداریم

غزل شمارهٔ 5935بر دل غم سیم و زر دنیا نگذاریم

غزل شمارهٔ 5936ما فرق به تردستی حاتم نفروشیم

غزل شمارهٔ 5937اشک است درین مزرعه تخمی که فشانیم

غزل شمارهٔ 5938تا در خم این کارگه شیشه گرانیم

غزل شمارهٔ 5939آن طفل یتیمم که شکسته است سبویم

غزل شمارهٔ 5940برون نمی برد از فکر دوست عالم آبم

غزل شمارهٔ 5941دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتم

غزل شمارهٔ 5942قسم به ساقی کوثر که از شراب گذشتم

غزل شمارهٔ 5943ازان گشاده جبین جام پر شراب گرفتم

غزل شمارهٔ 5944مکش ز حسرت تیغ خودم که تاب ندارم

غزل شمارهٔ 5945به سینه تخم امیدی چو شوره زار ندارم

غزل شمارهٔ 5946چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابم

غزل شمارهٔ 5947از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستم

غزل شمارهٔ 5948با آن که من ندارم کاری به کار مردم

غزل شمارهٔ 5949چون چشم آبگینه، هر چند پاک بینم

غزل شمارهٔ 5950از باد دستی خود ما میکشان خرابیم

غزل شمارهٔ 5951می شود از دم زدن خراب وجودم

غزل شمارهٔ 5952حوصله وصل آن نگار ندارم