غزل شمارهٔ 5925

ما زمزمه عشق به بازار فکندیم

ما شور درین قلزم زخار فکندیم

طاس فلک از زمزمه عشق تهی بود

ما غلغله در گنبد دوار فکندیم

چون شانه رسیدیم به صدزخم نمایان

تا دست در آن طره طرار فکندیم

بس چشمه خون کز لب افسوس گشاید

این پرده که از چهره اسرار فکندیم

رنگینی ما مهر لب جوهریان شد

آتش به دم سرد خریدار فکندیم

آیینه بینایی ما عیب نما بود

بر چهره خود پرده زنگار فکندیم

بستیم لب از حرف حق از بیم حسودان

خود را عبث از طاق دل دار فکندیم

آیینه ما سیر نگردید ز دیدار

چندان که نظر بر رخ دلدار فکندیم

بار دل ما بود همان دوری منزل

در منزل مقصود اگر بار فکندیم

در بزم بزرگان نتوان کرد گرانی

در پای خم می سر و دستار فکندیم

صائب چه قدر سرمه توفیق کشیدیم

کز پیش نظر پرده پندار فکندیم