باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5953حوصله وصل آن نگار ندارم

غزل شمارهٔ 5954سوخته جانم غم وسیله ندارم

غزل شمارهٔ 5955چین ز جبین در مقام جنگ گشایم

غزل شمارهٔ 5956به وحشت ز دنیا سلامت گزیدم

غزل شمارهٔ 5957ترم چون حباب از هوایی که دارم

غزل شمارهٔ 5958ازان زلف یک مو جدایی ندارم

غزل شمارهٔ 5959در سخن بر نیاید آوازم

غزل شمارهٔ 5960ما خراباتی و نظر بازیم

غزل شمارهٔ 5961چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم

غزل شمارهٔ 5962همه اشکم، همه آهم، همه دردم، همه داغم

غزل شمارهٔ 5963تحفه طور شراری داریم

غزل شمارهٔ 5964بده می که بر قلب گردون زنیم!

غزل شمارهٔ 5965از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدان

غزل شمارهٔ 5966خضر اینجا خاک می لیسد ز شرم ناکسی

غزل شمارهٔ 5967سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟

غزل شمارهٔ 5968از نگاه خیره چشم یار می گردد گران

غزل شمارهٔ 5969دیدن بی حاصلان بر آسمان باشد گران

غزل شمارهٔ 5970بر سر آشفتگان دستار می باشد گران

غزل شمارهٔ 5971می کند گل زردرویی از شراب دیگران

غزل شمارهٔ 5972شاخ چون دست کریمان شد زرافشان از خزان

غزل شمارهٔ 5973خاک را دامان پر زر می کند فصل خزان

غزل شمارهٔ 5974بر سر بالین بی دردان گل احمر فشان

غزل شمارهٔ 5975ای فدای چشم مخمور تو خواب عاشقان

غزل شمارهٔ 5976باده گلگون نمی آید به کار عاشقان

غزل شمارهٔ 5977ساده است از نقش انجم آسمان عاشقان

غزل شمارهٔ 5978از رخش خواهند جای بوسه نافهمیدگان

غزل شمارهٔ 5979فارغند از قید چرخ نیلگون دیوانگان

غزل شمارهٔ 5980سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلان

غزل شمارهٔ 5981مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنان

غزل شمارهٔ 5982مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوان

غزل شمارهٔ 5983کرسی دارست اوج اعتبار این جهان

غزل شمارهٔ 5984هر کسی کرده است چیزی خوش ز نعمای جهان

غزل شمارهٔ 5985اول ما نیستی و آخر ما نیستی است

غزل شمارهٔ 5986با لب او کار دندان می کند سین سخن

غزل شمارهٔ 5987شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن

غزل شمارهٔ 5988عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن

غزل شمارهٔ 5989شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن

غزل شمارهٔ 5990در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5991بی تحمل خصم را هموار نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5992چیست جان تا زیر تیغ یار نتوان باختن؟

غزل شمارهٔ 5993فاش خواهد شد ز آهم عشق پنهان باختن

غزل شمارهٔ 5994از بصیرت نیست دنبال تمنا تاختن

غزل شمارهٔ 5995چند چون خامان نظر بر ماهتاب انداختن؟

غزل شمارهٔ 5996گر چو غواصان توانی پای از سر ساختن

غزل شمارهٔ 5997چند بزم باده پنهان از حریفان ساختن؟

غزل شمارهٔ 5998آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن

غزل شمارهٔ 5999تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختن

غزل شمارهٔ 6000دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟

غزل شمارهٔ 6001نیستم در عشق کافر ماجرای سوختن

غزل شمارهٔ 6002نیست آسان خون نعمت‌های الوان ریختن