باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1651آن کیست که می آید صد لشکر دل با او

غزل شمارهٔ 1652از دوری خود، جانا، حال دل من بشنو

غزل شمارهٔ 1653ای رهزن عشاق، چه عیار کسی تو

غزل شمارهٔ 1654خلقی همه در شهر و مرا جا به دگر سو

غزل شمارهٔ 1655ای سبزه دمانید به گرد قمر از مو

غزل شمارهٔ 1656من اینجا و دل گمره در آن کو

غزل شمارهٔ 1657زینسان که ناوک می زند چشم شکارانداز او

غزل شمارهٔ 1658آن شکل جولانش نگر، وان خلق در دنبال او

غزل شمارهٔ 1659ترکی ست بدخو آنکه من دارم سر و سودای او

غزل شمارهٔ 1660خیزد چو از خواب آن پسر تا کس نشوید روی او

غزل شمارهٔ 1661ای زندگانی بخش من لعل شکر گفتار تو

غزل شمارهٔ 1662گر چه که هست خون دل باده خوشگوار تو

غزل شمارهٔ 1663تا به زمانه شد خبر از مه با کمال تو

غزل شمارهٔ 1664باز به خون خلق شد چشم جفانمای تو

غزل شمارهٔ 1665نیست گشاده چشم من جز به خیال روی تو

غزل شمارهٔ 1666روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نو

غزل شمارهٔ 1667مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو

غزل شمارهٔ 1668مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو

غزل شمارهٔ 1669از من، ای ساده پسر، دور مشو

غزل شمارهٔ 1670پر زخم است و شکست زلف گرانبار تو

غزل شمارهٔ 1671پرده صبرم درید غمزه دلدوز تو

غزل شمارهٔ 1672گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو

غزل شمارهٔ 1673نوبت خوبی زدند در شب گیسوی تو

غزل شمارهٔ 1674عاشق و دیوانه ام، سلسله یار کو

غزل شمارهٔ 1675خون گریم ار چه از ستم بیکران تو

غزل شمارهٔ 1676هر جا که لب به خنده گشاید دهان تو

غزل شمارهٔ 1677کس چون جهد ز گیسوی همچون کمند تو

غزل شمارهٔ 1678گر باده می خورم به سر من خمار تو

غزل شمارهٔ 1679هر شب منم فتاده به گرد سرای تو

غزل شمارهٔ 1680بوی وفا ز طره عنبرفشان تو

غزل شمارهٔ 1681مست آمد آن نگار که ما مست روی او

غزل شمارهٔ 1682عشق نوست و یار نوست و بهار نو

غزل شمارهٔ 1683سوی شکار، ای پسر نازنین، مرو

غزل شمارهٔ 1684ای خرد مست لعل چون می تو

غزل شمارهٔ 1685ای به بالا بلند و زیبا تو

غزل شمارهٔ 1686یا دلم را به راز محرم شو

غزل شمارهٔ 1687لاله دمد از خون شهیدان غم او

غزل شمارهٔ 1688تا شدم چشم آشنا با روی تو

غزل شمارهٔ 1689آیین تو دل بردن است، ای چشم خلقی سوی تو

غزل شمارهٔ 1690دل و جان مرا زاندازه و بگذشت آرزوی تو

غزل شمارهٔ 1691ز دلها لشکری دارد سخن با تاجداران گو

غزل شمارهٔ 1692ای گلستان ترا بالای سرو

غزل شمارهٔ 1693همی گویم که وقتی، ز آن مشتاقان مجنون شو

غزل شمارهٔ 1694بیا، ای باغ جان، تا بنگرم سرو روان تو

غزل شمارهٔ 1695امشب ای باد، یکی جانب آن بستان شو

غزل شمارهٔ 1696عارض همچون نگارستان تو

غزل شمارهٔ 1697کارم از دست برفته ست ز نادیدن تو

غزل شمارهٔ 1698دلی دارم چو دامان گل از غم چاک گردیده

غزل شمارهٔ 1699چه شکل است این که می آید سمند ناز بر کرده

غزل شمارهٔ 1700من ار چه هر شب از شبهای هجرش می کنم ناله