باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1151گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

غزل شمارهٔ 1152سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

غزل شمارهٔ 1153ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

غزل شمارهٔ 1154گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

غزل شمارهٔ 1155مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

غزل شمارهٔ 1156دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

غزل شمارهٔ 1157ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

غزل شمارهٔ 1158مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

غزل شمارهٔ 1159دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

غزل شمارهٔ 1160خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

غزل شمارهٔ 1161آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

غزل شمارهٔ 1162شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

غزل شمارهٔ 1163صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

غزل شمارهٔ 1164نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟

غزل شمارهٔ 1165آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش

غزل شمارهٔ 1166از خدنگ غمزه دلدوز خویش

غزل شمارهٔ 1167زلف تو هر موی و بادی در سرش

غزل شمارهٔ 1168آنکه از جان دوست تر می دارمش

غزل شمارهٔ 1169ای لب چون شکرت چشمه نوش

غزل شمارهٔ 1170شاد باش، ای شب فرخنده دوش

غزل شمارهٔ 1171رغم آن دل که نگه دارندش

غزل شمارهٔ 1172خلق به هر کار و من برسر سودای خویش

غزل شمارهٔ 1173مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش

غزل شمارهٔ 1174خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش

غزل شمارهٔ 1175دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش

غزل شمارهٔ 1176چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش

غزل شمارهٔ 1177شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش

غزل شمارهٔ 1178ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش

غزل شمارهٔ 1179دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش

غزل شمارهٔ 1180هر بامداد تا به شبم بر سر رهش

غزل شمارهٔ 1181فرشته می ننویسد گناه دم به دمش

غزل شمارهٔ 1182گر، ای نسیم، ترا ره دهنده در حرمش

غزل شمارهٔ 1183ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش

غزل شمارهٔ 1184قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

غزل شمارهٔ 1185کرشمه های سر زلف در بنا گوشش

غزل شمارهٔ 1186کسی که هست نظر بر جمال میمونش

غزل شمارهٔ 1187نظر ز دیده بدزدم چو بنگرم رویش

غزل شمارهٔ 1188شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش

غزل شمارهٔ 1189ترک من، سر مکش ز پرده خویش

غزل شمارهٔ 1190باغ بشکفت و سوری و سمنش

غزل شمارهٔ 1191رفت دل، نیست روشنم حالش

غزل شمارهٔ 1192لب نگر وان دهان خندانش

غزل شمارهٔ 1193سوار من از من عنان در مکش

غزل شمارهٔ 1194آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش

غزل شمارهٔ 1195او می رود و عاشق مسکین گرانش

غزل شمارهٔ 1196به سنگی چون سگان از دور خرسندم ز دربانش

غزل شمارهٔ 1197خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش

غزل شمارهٔ 1198دل من دست بازی می کند هر لحظه با مویش

غزل شمارهٔ 1199زلفت که باد از هر طرف گه گه پریشان داردش

غزل شمارهٔ 1200گه گه نظری باز مدار از من درویش