باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1201نیاید گر چه هرگز از فرامش گشتگان یادش

غزل شمارهٔ 1202گرم روزی به دست افتد کمند زلف دلبندش

غزل شمارهٔ 1203هر کس نشسته شاد به کام و هوای خویش

غزل شمارهٔ 1204دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخش

غزل شمارهٔ 1205غم دل زان خورم کانجاست آن بالای چون سیمش

غزل شمارهٔ 1206آمد بهار و شد چمن و لاله زار خوش

غزل شمارهٔ 1207چون سبزه بر دمید ز گلزار یار خط

غزل شمارهٔ 1208تا شد ز مطلع غیب خورشید حسن طالع

غزل شمارهٔ 1209چو مهر می کند از مشرق پیاله طلوع

غزل شمارهٔ 1210گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ

غزل شمارهٔ 1211شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ

غزل شمارهٔ 1212دی می گذشت و سوی او دلها روان از هر طرف

غزل شمارهٔ 1213دی مست می رفتی بُتا، رو کرده از ما یک طرف

غزل شمارهٔ 1214ای ز سودای تو در دل رونق بازار عشق

غزل شمارهٔ 1215رسید دوش ندایی ازین بلند رواق

غزل شمارهٔ 1216دو چشمت آفت دل‌هاست هر یک

غزل شمارهٔ 1217ای باد، لطفی کن برو در کوی جانان ساکنک

غزل شمارهٔ 1218بوستان جلوه در گرفت اینک

غزل شمارهٔ 1219ترک سفید روی و سیه چشم و لاله رنگ

غزل شمارهٔ 1220دل رفت ز تن بیرون دلدار همان در دل

غزل شمارهٔ 1221خهی در هر نظر چون خویش مقبول

غزل شمارهٔ 1222مرا بهرت خصومتهاست با دل

غزل شمارهٔ 1223نگارا، صحبت از اغیار بگسل

غزل شمارهٔ 1224زهی زلفت شکسته نرخ سنبل

غزل شمارهٔ 1225مسلمانان برفت از دست من دل

غزل شمارهٔ 1226خیز که جلوه می کند چهره دلگشای گل

غزل شمارهٔ 1227ترک من رفتم ز کویت گر ز من گشتی ملول

غزل شمارهٔ 1228می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل

غزل شمارهٔ 1229من مسکین چه کنم، پیش که گویم غم دل؟

غزل شمارهٔ 1230رسته بودم مه من چندگه از زاری دل

غزل شمارهٔ 1231ای فرق تا به پای همه آرزوی دل

غزل شمارهٔ 1232من نخواهم برد جان از دست دل

غزل شمارهٔ 1233مده پندم که من در سینه سودایی دگر دارم

غزل شمارهٔ 1234همی خواهم ترا بینم، نظر سویی که من دارم

غزل شمارهٔ 1235من این آه جگر سوز از دل پیمان شکن دارم

غزل شمارهٔ 1236برون آ اندکی، جانا که بسیار آرزو دارم

غزل شمارهٔ 1237به یاد دیدن روی تو گلزار آرزو دارم

غزل شمارهٔ 1238من آن خاکم که در راه وفا رو بر زمین دارم

غزل شمارهٔ 1239نترسم از بلا چون دیده بر رخساره ای دارم

غزل شمارهٔ 1240شبی، آسایشم نبود، عجب بیداریی دارم

غزل شمارهٔ 1241به چشم تر دمی کاندر دل بریانش می‌دارم

غزل شمارهٔ 1242من و شبها و یاد آن سرکویی که من دانم

غزل شمارهٔ 1243تویی در پیش من یا خود مه و پروین نمی دانم

غزل شمارهٔ 1244چو خواهم با تو حال خود بگویم، جا نمی یابم

غزل شمارهٔ 1245همیشه در فراقت با دل افگار می گریم

غزل شمارهٔ 1246خراش سینه خود با یکی خونخوار می گویم

غزل شمارهٔ 1247بگویم حال خویشت، لیک از آزار می‌ترسم

غزل شمارهٔ 1248همه شب با دل خود نقش آن دلدار بربندم

غزل شمارهٔ 1249تو سر مستی و من عاشق، بیا تا با تو در غلتم

غزل شمارهٔ 1250نیارم تاب دیدن، دیر دیرت بهر آن بینم