غزل شمارهٔ 1225

اتتنی من لدی نجم الافاضل

صحیفة احتوت کل الفضائل

برون آی از نقاب غنچه ای گل

که از شوق جمالت سوخت بلبل

شتربانا مبند امروز محمل

مرا باری چنین مپسند بر دل

چه نیکو گفت ابراهیم ادهم

چو ترک مُلک و دولت کرد و خاتم

یکی را از بزرگان بادی مخالف در شکم پیچیدن گرفت و طاقتِ ضبطِ آن نداشت و بی اختیار از او صادر شد. گفت ای دوستان! مرا در آنچه کردم اختیاری نبود و بَزَهی بر من ننوشتند و راحتی به وجودِ من رسید. شما هم به کَرَم معذور دارید.

شکم زندانِ باد است ای خردمند

چه خواهد اهل معنی زان عبارت

که سوی چشم و لب دارد اشارت

مبند ای دل، بجز در یار خود دل

امید از هر که داری جمله بگسل

پدر بگشاد مُهر از حقّهٔ لعل

دُر افشان گشت و کرد این قصّه را نقل

«الا یا خیمگی خیمه فروهل

که پیشاهنگ بیرون شد ز منزل»

زهی زلفت شکسته نرخ سنبل

گلستان رخت خندیده بر گل