غزل شمارهٔ 563

زهی زلفت شکسته نرخ سنبل

گلستان رخت خندیده بر گل

مسلمانان برفت از دست من دل

چو دیدم آنچنان شکل و شمایل

چه نیکو گفت ابراهیم ادهم

چو ترک مُلک و دولت کرد و خاتم

یکی را از بزرگان بادی مخالف در شکم پیچیدن گرفت و طاقتِ ضبطِ آن نداشت و بی اختیار از او صادر شد. گفت ای دوستان! مرا در آنچه کردم اختیاری نبود و بَزَهی بر من ننوشتند و راحتی به وجودِ من رسید. شما هم به کَرَم معذور دارید.

شکم زندانِ باد است ای خردمند

چه خواهد اهل معنی زان عبارت

که سوی چشم و لب دارد اشارت

مبند ای دل، بجز در یار خود دل

امید از هر که داری جمله بگسل

پدر بگشاد مُهر از حقّهٔ لعل

دُر افشان گشت و کرد این قصّه را نقل

«الا یا خیمگی خیمه فروهل

که پیشاهنگ بیرون شد ز منزل»

اتتنی من لدی نجم الافاضل

صحیفة احتوت کل الفضائل

برون آی از نقاب غنچه ای گل

که از شوق جمالت سوخت بلبل