غزل شمارهٔ 1209

چو مهر می کند از مشرق پیاله طلوع

شود منور از انوار او جهان مجموع

جهان پیر چو روشن شد از فروغ قدح

چه باک، اگر نکند آفتاب چرخ طلوع؟

جماعتی که به تقوی و شرع می کوشند

چرا به باده پرستی نمی کنند شروع؟

کتاب فقه ندانند در مدارس ما

دریغ عمر که شد صرف در اصول و فروع

فقیه شرع که ما را به می کند تکفیر

به عمر خویش نکرده ست سجده ای به خضوع

چو نامه ای بنویسم به سوی دلبر خویش

فمنه امن قلبی علی کتاب دموع

مگوی پند به خسرو ازو گذر، واعظ

که بند خلق بود نزد مست نامسموع