باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 351هیچ گه بینم که آن مه مهربان من شود

غزل شمارهٔ 352جرمی که رخت ما به حریم فنا کشد

غزل شمارهٔ 353طبع مردم سوی خوبان وفاکیش کشد

غزل شمارهٔ 354گرنه یار از زلف برقع پیش روی خود کشد

غزل شمارهٔ 355بازم کمند شوق به سوی تو می‌کشد

غزل شمارهٔ 356رخت ز غالیه خط گرد آفتاب کشید

غزل شمارهٔ 357خطت قوت ازان لعل خندان کشید

غزل شمارهٔ 358شب دل سوخته آهی ز سر درد کشید

غزل شمارهٔ 359دردا که عشق یار به دیوانگی کشید

غزل شمارهٔ 360هیچ شب بی تو دلم ناله به گردون نکشید

غزل شمارهٔ 361به گلگشت بهار این خاطر ناشاد نگشاید

غزل شمارهٔ 362ماه من تا کمر از موی میان نگشاید

غزل شمارهٔ 363بر من از خوی تو هر چند که بی داد رود

غزل شمارهٔ 364نشکسته دلی ز هجر کی از دیده خون رود

غزل شمارهٔ 365آنچه از آتش غم با دل غمناک رود

غزل شمارهٔ 366در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رود

غزل شمارهٔ 367بر رخ زردم نه اشک است این که گلگون می‌رود

غزل شمارهٔ 368آن ترک شوخ بین که چه مستانه می‌رود

غزل شمارهٔ 369دوستان بازم عجب کاری فتاد

غزل شمارهٔ 370گر کار دل عاشق با کافر چین افتد

غزل شمارهٔ 371اگر هر شب نه در بستر نم از چشم ترم افتد

غزل شمارهٔ 372چشمم از گریه چو در ورطه خون می‌افتد

غزل شمارهٔ 373تو را هرگز گذر بر جانب گلشن نمی‌افتد

غزل شمارهٔ 374روی تو آفتاب را ماند

غزل شمارهٔ 375اگر ناز و فریب چشم شوخت این چنین ماند

غزل شمارهٔ 376شد خیال آن خط از دل وان رخ مهوش بماند

غزل شمارهٔ 377یار رفت از چشم و در دل خارخار او بماند

غزل شمارهٔ 378مرا ز مایه سودا امید سود نماند

غزل شمارهٔ 379گرچه پیش تو مرا هیچ ره و روی نماند

غزل شمارهٔ 380خاطر خوبان به صید اهل دل مایل نماند

غزل شمارهٔ 381کسی کو شب به بالین من بیمار می‌گردد

غزل شمارهٔ 382نمی خواهم که با من هیچ یاری همنشین گردد

غزل شمارهٔ 383رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

غزل شمارهٔ 384سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

غزل شمارهٔ 385مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

غزل شمارهٔ 386یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

غزل شمارهٔ 387آهوی چشم تو دل شیران دین برد

غزل شمارهٔ 388کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

غزل شمارهٔ 389نه پیکی که از ما پیامش برد

غزل شمارهٔ 390یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

غزل شمارهٔ 391لبم از خاک پات می گوید

غزل شمارهٔ 392دل قدت را بلاست می‌گوید

غزل شمارهٔ 393با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

غزل شمارهٔ 394با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

غزل شمارهٔ 395لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

غزل شمارهٔ 396آن کج کله چو کاکل گلبوی شانه زد

غزل شمارهٔ 397یار کز ساعد آستین بر زد

غزل شمارهٔ 398تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد

غزل شمارهٔ 399چو مست من ز خمار شبانه برخیزد

غزل شمارهٔ 400جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد