باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 401می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

غزل شمارهٔ 402گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

غزل شمارهٔ 403جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

غزل شمارهٔ 404هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

غزل شمارهٔ 405صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

غزل شمارهٔ 406چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

غزل شمارهٔ 407تا تو را شکلی بدینسان ساختند

غزل شمارهٔ 408حقه لعل تو از جوهر جان ساخته‌اند

غزل شمارهٔ 409چه خجسته صبحدمی کزان گل نورسم خبری رسد

غزل شمارهٔ 410خاست هر سو فتنه گویی فتنه جوی من رسید

غزل شمارهٔ 411قدسیان کین پرده های سبز گردون بسته اند

غزل شمارهٔ 412وقت آن شد کز فلک زرین حمایل بگسلند

غزل شمارهٔ 413بس که چشمان تو خون اهل عالم ریختند

غزل شمارهٔ 414آن کیست که شهری همه دیوانه اویند

غزل شمارهٔ 415بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

غزل شمارهٔ 416به وقت گل چو بی تو آرزوی گلشنم گیرد

غزل شمارهٔ 417کسی کش نیست طاقت کز قبا پیراهنت بیند

غزل شمارهٔ 418وقت گل زان گونه کز گل سبزه تر می‌دمد

غزل شمارهٔ 419اشکم از دیده چو بی آن رخ گلگون بچکد

غزل شمارهٔ 420ای آرزوی جان دهن از گفت و گو مبند

غزل شمارهٔ 421عاشق به سینه بهر تو پیکان فرو خورد

غزل شمارهٔ 422این همه خون از لب لعل تو دل چون می خورد

غزل شمارهٔ 423چو نی از ناله بیشم قصه هجران فرو ریزد

غزل شمارهٔ 424هر شب ز غمت بس که دلم زار بنالد

غزل شمارهٔ 425سرو من در سایهٔ سنبل سمن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 426عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

غزل شمارهٔ 427خیز ساقی کز فروغ صبح شد خاور سفید

غزل شمارهٔ 428ماه نو بر شکل جام آمد نماز شام عید

غزل شمارهٔ 429شبم چون دل ز تاب تب بسوزد

غزل شمارهٔ 430چون به شرح غم تو خامه نهم بر کاغذ

غزل شمارهٔ 431هیچ نقلم به دهان چون دهنت نیست لذیذ

غزل شمارهٔ 432حلقه زر تا به گوشت جای کرد ای سیمبر

غزل شمارهٔ 433ز رشک قدت ای سرو سمنبر

غزل شمارهٔ 434به خونم گر کشی تیغ ای ستمگر

غزل شمارهٔ 435روزه چون می داری ای شیرین پسر

غزل شمارهٔ 436کند گل چون رخت خود را تصور

غزل شمارهٔ 437شد مه عید از شفق چون جام زر باز آشکار

غزل شمارهٔ 438بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار

غزل شمارهٔ 439گل خوش است و عید خوش وز هر دو خوشتر وصل یار

غزل شمارهٔ 440ابشروا اذ لاح من نجد مقامات السرور

غزل شمارهٔ 441الله الله ز کجا می رسد آن غیرت حور

غزل شمارهٔ 442خطی ست بر گل رویت ز مشک تر مسطور

غزل شمارهٔ 443زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

غزل شمارهٔ 444گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

غزل شمارهٔ 445عاشقم بی دلم غریب و اسیر

غزل شمارهٔ 446شد به زلفش دل شکسته اسیر

غزل شمارهٔ 447عید است و دارد هر کسی عزم تماشای دگر

غزل شمارهٔ 448ای ز مشکین طره ات بر هر دلی بند دگر

غزل شمارهٔ 449زهی ز فتنه تو را هر طرف سپاه دگر

غزل شمارهٔ 450ای تو را از گل سیراب تنی نازک تر