غزل شمارهٔ 435

هیچ شادی نیست اندر این جهان

برتر از دیدار روی دوستان

سر فرو بردم میان آبخور

از فرنج منش خشم آمد مگر

گر ز سر عشق او داری خبر

جان بده در عشق و در جانان نگر

ای نهاده بر سر زانو تو سر

وز درون جان جمله باخبر

بس که می‌انگیخت آن مه شور و شر

بس که می‌کرد او جهان زیر و زبر

در چمن آیید و بربندید دید

تا نیفتد بر جماعت هر نظر

پیر ما می‌رفت هنگام سحر

اوفتادش بر خراباتی گذر

گر ز سر عشق او داری خبر

جان بده در عشق و در جانان نگر

هی که را رنگی بود بی کر و فر

بیشکی هر کس برو دارد نظر