باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 51زان همی ریزم سرشک لاله رنگ خویش را

غزل شمارهٔ 52گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را

غزل شمارهٔ 53بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا

غزل شمارهٔ 54چه بخت بود که ناگه بر سر رسید مرا

غزل شمارهٔ 55خوش است ناز تو ای سرو گل عذار مرا

غزل شمارهٔ 56چه سود گریه خون چشم اشکبار مرا

غزل شمارهٔ 57فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا

غزل شمارهٔ 58با تو یک دم بخت من همدم نمی سازد مرا

غزل شمارهٔ 59جدایی می کند بنیاد ما را

غزل شمارهٔ 60ای با تو ز گل فراغ ما را

غزل شمارهٔ 61بگشا دری از تیغ جفا سینه ما را

غزل شمارهٔ 62ای در ابرو گره افکنده چه حال است تو را

غزل شمارهٔ 63با اسیران نظری نیست تو را

غزل شمارهٔ 64گرچه هر روزی ز صد ره کم نمی بینم تو را

غزل شمارهٔ 65آن که از حلقه زرگوش گران است او را

غزل شمارهٔ 66کیست آن مه که درآمد ز در خلوت ما

غزل شمارهٔ 67ساقی به جدل حل نشود مسئله ما

غزل شمارهٔ 68ای مهر تو از صبح ازل هم نفس ما

غزل شمارهٔ 69کار ما جز فکر مردن نیست دور از یار ما

غزل شمارهٔ 70ساقی بیا که دور فلک شد به کام ما

غزل شمارهٔ 71کاش ویران شود از سیل فنا خانه ما

غزل شمارهٔ 72هر کجا جلوه کند آن بت چالاک آنجا

غزل شمارهٔ 73طرف باغ و لب جوی و لب جام است اینجا

غزل شمارهٔ 74صبر از دل و دل از من و من از وطن جدا

غزل شمارهٔ 75تو را ای نازنین هر سو ز دلها صد سپه بادا

غزل شمارهٔ 76برفت عقل و دل و دین و ماند جان تنها

غزل شمارهٔ 77خال و خط جانفزاست اینها

غزل شمارهٔ 78روحی فداک ای صنم ابطحی لقب

غزل شمارهٔ 79بدا برق بطحاء و الدمع ساکب

غزل شمارهٔ 80به گوش مه رسد آواز یاربم هر شب

غزل شمارهٔ 81به مه من که رساند که من دلشده هر شب

غزل شمارهٔ 82چند ای معلم هر روز تا شب

غزل شمارهٔ 83تا نمودی لب و چه غبغب

غزل شمارهٔ 84آفتاب حسن طالع شد چو افکندی نقاب

غزل شمارهٔ 85هر کجا زد خیمه چون ماه سپهر آن آفتاب

غزل شمارهٔ 86ای روی تو اختر جهان تاب

غزل شمارهٔ 87ای تو را قد خوب و ابرو خوب و زلف و چهره خوب

غزل شمارهٔ 88هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب

غزل شمارهٔ 89چون نصیب ما نشد وصل حبیب

غزل شمارهٔ 90می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب

غزل شمارهٔ 91دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب

غزل شمارهٔ 92دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب

غزل شمارهٔ 93ای در هوای مهر تو ذرات کاینات

غزل شمارهٔ 94ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات

غزل شمارهٔ 95ای صفات تو نهان در تتق وحدت ذات

غزل شمارهٔ 96صلای باده زد پیر خرابات

غزل شمارهٔ 97ای درت کعبه ارباب نجات

غزل شمارهٔ 98بر درت جا کنند اهل نجات

غزل شمارهٔ 99صد خارم از فراق تو در پای دل شکست

غزل شمارهٔ 100گر آن بی وفا عهد یاری شکست