باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 451ای تو را دامن ز گلبرگ بهاری پاکتر

غزل شمارهٔ 452ای دهانت ز لب و لب ز دهان شیرینتر

غزل شمارهٔ 453خوشا گل کامده ست از نازنینان چمن بر سر

غزل شمارهٔ 454ای سهی سرو تو را سنبل مشکین بر سر

غزل شمارهٔ 455عمری ست نور چشم جهان بین ماست یار

غزل شمارهٔ 456رخ زرد دارم ز دوری آن در

غزل شمارهٔ 457لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز

غزل شمارهٔ 458خرامان بگذر ای سرو سرافراز

غزل شمارهٔ 459از خزان برگ رزان ریزان شد ای گل چهره خیز

غزل شمارهٔ 460خطت فتنه ست و لبها فتنه انگیز

غزل شمارهٔ 461تیر مژه تنها به دل تنگ مینداز

غزل شمارهٔ 462دلا ز قید حریفان بی‌خرد بگریز

غزل شمارهٔ 463زهی مهر از رخت شرمنده مه نیز

غزل شمارهٔ 464پیر شدیم و به دل داغ جوانان هنوز

غزل شمارهٔ 465رفتی و من ملازم این منزلم هنوز

غزل شمارهٔ 466آمد بهار و گلرخ من در سفر هنوز

غزل شمارهٔ 467دیده جز خاک درت خواب نبیند هرگز

غزل شمارهٔ 468یاد بادت که ز من یاد نکردی هرگز

غزل شمارهٔ 469رفت عقل و صبر و هوش ای دل مکن از ناله بس

غزل شمارهٔ 470عید شد هر کس ز یاری عیدیی دارد هوس

غزل شمارهٔ 471آن دو رخ را جامع آیات زیبایی شناس

غزل شمارهٔ 472درین ره خضر همت همرهم بس

غزل شمارهٔ 473گر روی به مردم ننمایی چه کند کس

غزل شمارهٔ 474ای باد صبح آن گل سیراب را بپرس

غزل شمارهٔ 475جام لعلش نگر از باده گلرنگ مپرس

غزل شمارهٔ 476قلاش وش دیدم بتی ای وقت آن قلاش خوش

غزل شمارهٔ 477تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش

غزل شمارهٔ 478فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

غزل شمارهٔ 479نهادی لعل رخشان بر بناگوش

غزل شمارهٔ 480آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

غزل شمارهٔ 481آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

غزل شمارهٔ 482گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

غزل شمارهٔ 483من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

غزل شمارهٔ 484کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

غزل شمارهٔ 485آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

غزل شمارهٔ 486دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

غزل شمارهٔ 487خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

غزل شمارهٔ 488شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

غزل شمارهٔ 489سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

غزل شمارهٔ 490رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

غزل شمارهٔ 491آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

غزل شمارهٔ 492شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

غزل شمارهٔ 493سر من کاش بودی خاک راهش

غزل شمارهٔ 494نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می‌خوانمش

غزل شمارهٔ 495رو چو نهد به ملک دل عشق توشاه سازمش

غزل شمارهٔ 496دل من که بس مبتلا بینمش

غزل شمارهٔ 497تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

غزل شمارهٔ 498مدار آینه را در صفا برابر خویش

غزل شمارهٔ 499هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش

غزل شمارهٔ 500زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش