باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 901حسن خویش از روی خوبان آشکارا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 902ای سرو راستین که کُلَهْ کج نهاده‌ای

غزل شمارهٔ 903ای کزان آرام جانها مانده تنها زنده ای

غزل شمارهٔ 904ای که مرا به صد جفا سینه فگار کرده ای

غزل شمارهٔ 905جانا چه شد که چنگ جفا ساز کرده ای

غزل شمارهٔ 906رخ برافروخته ای ماه منور شده ای

غزل شمارهٔ 907الله الله چه نازنین شده‌ای

غزل شمارهٔ 908شب‌ها من و خیال تو و کنج خانه‌ای

غزل شمارهٔ 909ای تو را چون من به هر ویرانه‌ای دیوانه‌ای

غزل شمارهٔ 910گفتمش با لعل جان بخش از مسیحا کم نیی

غزل شمارهٔ 911لذت عشق فرو رفت مرا در رگ و پی

غزل شمارهٔ 912ز شیخ چله نشین دور باش و چله وی

غزل شمارهٔ 913چند گردم بهر لیلی گرد حی

غزل شمارهٔ 914نشان نبود ز عهد الست و قول بلی

غزل شمارهٔ 915ای صورت زیبای تو مجموعه معنی

غزل شمارهٔ 916نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای

غزل شمارهٔ 917وای من وای من ز عشق تو وای

غزل شمارهٔ 918ساختم چشم راست بهر تو جای

غزل شمارهٔ 919بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

غزل شمارهٔ 920نشان جام جم و آب خضر می طلبی

غزل شمارهٔ 921زارم از فرقت شیرین دهنی نوش لبی

غزل شمارهٔ 922ای بر سمن از سنبل تر بسته نقابی

غزل شمارهٔ 923به شهر نیکوان مسکین غریبی

غزل شمارهٔ 924عاشق و رندم و خراباتی

غزل شمارهٔ 925همچو مه طالع شدی در دیده منزل ساختی

غزل شمارهٔ 926دل ز مهر دیگران برداشتی

غزل شمارهٔ 927ساقی بیا که به ز خودی عشق و بی خودی

غزل شمارهٔ 928مرید توام زان که جان را مرادی

غزل شمارهٔ 929هوای نیکوان عیش است و شادی

غزل شمارهٔ 930به یمن سایه چتر فلک سای خداوندی

غزل شمارهٔ 931در لباس نیلگون تا جلوه کردی ای پری

غزل شمارهٔ 932ای که از شاخ گل لطیف تری

غزل شمارهٔ 933به روی من از لطف بگشا دری

غزل شمارهٔ 934ای مرغ سحر چند کنی ناله و زاری

غزل شمارهٔ 935مرا بر دل است از تو چون کوه باری

غزل شمارهٔ 936کیم من بیدلی بی اعتباری

غزل شمارهٔ 937مرا بس بر سر میدان عشاق این سرافرازی

غزل شمارهٔ 938زهی از خط سبزت تازه رسم فتنه انگیزی

غزل شمارهٔ 939الله الله چه شوخ دیده کسی

غزل شمارهٔ 940ای که جز قتل محبان هنری نشناسی

غزل شمارهٔ 941لی حبیب عربی مدنی قرشی

غزل شمارهٔ 942با هر که غیر ماست چو شیر و شکر خوشی

غزل شمارهٔ 943گهی در دل گهی در دیده باشی

غزل شمارهٔ 944باشد از شوب ریا مشرب رندان صافی

غزل شمارهٔ 945خسته زخم عشقم ای ساقی

غزل شمارهٔ 946صدای آن غژکم کشت و شکل آن غژکی

غزل شمارهٔ 947ای ز خورشید جمالت ماه را شرمندگی

غزل شمارهٔ 948ای فسون چشم مستت مایه دیوانگی

غزل شمارهٔ 949نه خرد راست قصوری و نه دین را خللی

غزل شمارهٔ 950نه غزالی که سرایم به خیالش غزلی