غزل شمارهٔ 913

شاعر: جامی

قافیہ: ی

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 6

صنف: غزل

چند گردم بهر لیلی گرد حی

نی ز لیلی پای می‌بینم نه پی

گر بمیرم در غم لیلی خویش

یا کرام الحی لا تاسوا علی

بر زبانم نام لیلی تا به چند

در ضمیرم مهر لیلی تا به کی

ای که از لیلی همی گویی نشان

اینما صادفتها ارسل الی

دیگران از خم می مستند و من

مست لیلی ام نه خم دیده نه می

هر چه جز لیلی برون کردم ز دل

لیس فی قلبی سوی لیلای شی

وایه جامی همین لیلی بود

گر نیاید وایه خود وادی وی

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ای ز شرم عارضت گل کرده خوی

بر عرق پیش عقیقت جام می

حافظاشعار منتسبشمارهٔ 25

گفت با خرگوش خانه خان من

خیز خاشاکت ازو بیرون فگن

رودکیمثنوی‌هاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 14

ناگهان اندر دویدم پیش وی

بانگ برزد مست عشق او که هی

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2914

هم تو شمعی هم تو شاهد هم تو می

هم بهاری در میان ماه دی

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2922

کوفئی را گفت مرد راز جوی

مذهب تو چیست با من باز گوی

عطارمصیبت نامهآغاز کتاببخش 20 - الحكایة ‌و التمثیل

گاه در دل ساز و گه در دیده جا

هر دو جای توست ای بدرالدجی

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 8

فارسی متن کا ماخذ: گنجور